Οι πολιτικοί έχουν τεράστια ευθύνη

Ο νεαρός ήρωάς σας, ο Γιάννης, αφυπνίζεται όταν μπαίνει στο Πανεπιστήμιο, χάρη στον Παπανούτσο που εισήγε τη δωρεάν Παιδεία. Μέσω αυτού μιλάτε για τους νέους της γενιάς σας που δεν ήταν Λαμπράκηδες και που το μυαλό τους άνοιξε όταν σπούδασαν. Είναι λοιπόν πανάκεια η Παιδεία;

Δεν είναι πανάκεια η Παιδεία, αλλά είναι όρος sine qua non χωρίς τον οποίο χτίζουμε απλώς σε άμμο.

Γιατί τότε οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν τα δίνουν όλα στην Παιδεία ώστε να στηρίξουν και την αναπτυξιακή πολιτική τους;

Διότι δεν μετράει μόνον η παιδεία που δίνουν τα ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Υπάρχει και η παιδεία που διαχέεται πολυφωνικά, καθημερινά από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης (πολιτικούς, δημοσιογράφους, συνδικαλιστές κ.ά.) και που αναπαράγεται διαρκώς. Αν δηλαδή η Διαμαντοπούλου αλλάξει το εκπαιδευτικό σύστημα και καταφέρει να βρει την τέλεια λύση αλλά ο τηλεοπτικός πολτός παραμένει αναλλοίωτος, τότε η οποιαδήποτε λύση της θα γίνει σκόνη. Από αυτήν την άποψη οι πολιτικοί έχουν τεράστια ευθύνη τόσο ως πρότυπα όσο και ως αντι-πρότυπα, αλλά δεν αρκούν ούτε για την ακμή ούτε για την καταστροφή της χώρας. Ούτε οι πολιτικοί λοιπόν είναι πανάκεια για να λυθούν τα προβλήματα.

… και η σημερινή οικονομική κρίση τα κάνει όλα δυσκολότερα Οσο υστερούμε σε αυτό που εύλογα έχει ως αίτημα η κοινωνία ή- με άλλους όρους – αποκλίνουμε από τα επίπεδα ανάπτυξης και ποιότητας ζωής των άλλων κοινωνιών της Δυτικής Ευρώπης, η κρίση πάντα θα υπάρχει και απλώς θα έρχονται στιγμές που θα ξεσπάει με τρόπο καταιγιστικό και οδυνηρό στις πλάτες της κοινωνίας. Τι νομίζετε; Παιδεία, υγεία, διαφάνεια, λειτουργία δημοκρατικών θεσμών, εντιμότητα, τώρα προέκυψαν; Οχι. Είναι διαρκή ελλείμματα που συνθέτουν τη σερνάμενη υστέρηση και κρίση αυτής της κοινωνίας. Και όσες προσπάθειες γίνονται, αποδεικνύονται σισύφειες. Γιατί; Διότι η κυρίαρχη κουλτούρα και οι νοοτροπίες που βρίσκονται στον πυρήνα της σπρώχνουν τα πράγματα προς τα κάτω, προς τα πίσω. Γι΄ αυτό, απ΄ όλους τους ήρωές μου διάλεξα τον Παπα-Μιχάλη, άνθρωπο άγιο και αξιαγάπητο, ως αυτουργό της μοιραίας πράξης. Διότι ακόμα και οι καλύτεροι έχουν φτάσει στα όριά τους.