Σαν βροχή σε διψασμένο χώμα

Τέσσερα εκατομμύρια θεατές από το πρώτο επεισόδιο της σειράς «Το Νησί».
Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της εγχώριας τηλεόρασης που μια τηλεοπτική σειρά απολαμβάνει τέτοια υποδοχή. Ενα φαινόμενο ήδη. Εξαιρετικά αποκαλυπτικό
Δεν είναι μόνο η ακριβή παραγωγή, η υψηλή αισθητική της εικόνας, οι σπάνιες ερμηνείες, που ανακουφίζουν το βλέμμα ενός κοινού βομβαρδισμένου από την τηλεοπτική βαρβαρότητα των ημερών. Είναι η ίδια η ιστορία, που προσφέρει εκείνο το ξεχασμένο ξύπνημα της συνείδησης, είναι οι ανθρώπινες αξίες που αναδεικνύονται εκεί στην τηλεοπτική οθόνη, κάτω από τους τόνους του κατινιάρικου λαϊφστάιλ και της προσβολής της ανθρώπινης προσωπικότητας, που πεισματικά επιμένει μια πανικόβλητη τηλεοπτική αγορά ότι «αρέσει στον κόσμο».

Η σειρά ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Την ώρα που η πλάνη των αγορών της ξέφρενης κατανάλωσης άρχισε να αποκαλύπτεται, όχι γιατί στέρεψαν τα ταμεία, αλλά γιατί η κουλτούρα της εγωπάθειας, του σουξεδιάρικου σουσουδισμού, του επιδεικτικού πλουτισμού, του ατομισμού, όλη αυτή η αποθέωση των ανθρώπινων ελαττωμάτων, μετέτρεψε τις κοινωνίες σε κοινωνίες βαρβάρων. Να αναπαράγουν με χίλιους διαφορετικούς τρόπους το «στίγμα», την περιθωριοποίηση, τον κανιβαλισμό. Και όχι μόνο, αλλά στηρίχτηκαν ολόκληρες βιομηχανίες στον ύπουλο «στιγματισμό», που παγίδευσε τη σκέψη, τη δημιουργία, την αισθητική. Κορυφαίο «στίγμα» εν τέλει της εποχής του σύγχρονου βαρβαρισμού η ίδια η ανθρώπινη ζωή. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι οι ασθένειες, που βρίσκουν τη θεραπεία τους, αλλά η ασθένεια μιας κοινωνίας τρομοκρατημένης από την ίδια την ανθρωπιά. Γιατί το να μην είμαι άρρωστος, είναι το λιγότερο πλέον, αυτό που έχει σημασία είναι να μη δείχνω καν ότι είμαι ζωντανός. Να σβήσω τον χρόνο, τις ρυτίδες, τις δίπλες, να φουσκώσω καμπύλες μέχρι σκασμού, να φυτέψω μαλλιά, να ασπρίσω μασέλες, να γυρίσω το ρολόι εκεί που δεν υπάρχει χρόνος, συναισθήματα, ζωή, να χαζεύω ψευδοθεάματα αναπαραγωγής μιας ελεγχόμενης πραγματικότητας (ριάλιτι) όπου ρόλοι παριστάνουν τους ανθρώπους. Σε αυτή τη συγκυρία προβάλλεται το «Το Νησί». Να θυμίσει τον αληθινό πολιτισμό των συναισθημάτων και πάνω απ΄ όλα τον μεγάλο αγώνα για τον εξανθρωπισμό των κοινωνιών που διαμόρφωσε τις αξίες, που δίνουν περιεχόμενο στην ανθρώπινη ζωή. Το υποδέχτηκαν με ελπίδα περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες σε έναν τόπο που εξακολουθεί να κλείνει τα μάτια και να στιγματίζει τη διαφορά, την ασθένεια, το ελάττωμα, το υποδέχτηκε το τηλεοπτικό κοινό σαν τη βροχή σε αποξηραμένη γη, έτσι για αντίσταση. Γιατί είναι ακόμη ζωντανό.

Το απόλυτο θύμα της ενήλικης βαρβαρότητας. Το παιδί. Αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος του Δημήτρη Λεμονιά (Μάνος Τσαγκαράκης), του πιτσιρικά που έκανε την τηλεοπτική οθόνη να ριγήσει από την ένταση των συναισθημάτων που κατάφερε να αποδώσει η λιλιπούτεια φιγούρα του στο πρώτο επεισόδιο της σειράς «Το Νησί». Το παιδιάστικο μουτράκι του χαραγμένο από τη βίαιη ωριμότητα, την οποία του επιβάλλει η αγωνία να κρύψει το «μυστικό» του, το στίγμα της λέπρας .

Αναγκασμένος να κυκλοφορεί ντυμένος, να μην κολυμπάει με τους συμμαθητές του για να μην φανούν τα σημάδια, να δέχεται τις ειρωνείες και τα πειράγματά τους, πληγωμένος, περιθωριοποιημένος, καταδικασμένος, μια σταλιά μωρό όχι μόνο σε θάνατο από την ανίατη, τότε ασθένεια, αλλά σε κάτι ακόμη χειρότερο, τον εξευτελισμό, τον στιγματισμό και την εξορία. Απίστευτο στην εποχή μας που έχουμε σημαία την προστασία των παιδιών, έχουμε νόμους, κανόνες. Είναι έτσι; Για να δούμε.

Γιατί ο 11χρονος Μάνος Τσαγκαράκης, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Δημήτρη, βρίσκεται κιόλας αντιμέτωπος με ένα σύγχρονο φαινόμενο βαρβαρότητας, που μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνο. Συνωστίζονται τα τοπικά κανάλια της Κρήτης στην πόρτα του σπιτιού του. Οι γονείς άμαθοι, προσπαθούν να διαχειριστούν την αιφνίδια δημοσιότητα. Κρητικόπουλο ο Μάνος. Εχει μια μικρότερη αδελφή. Η επιλογή του από τύχη. Οι συντελεστές της σειράς έτρωγαν σε μια ταβέρνα στην Πλάκα, όπου ετοίμαζαν τα γυρίσματα. Οι ιδιοκτήτες είναι οι νονοί του μικρού. Εκείνοι μεσολάβησαν. Ηταν ο τελευταίος που είδαν ψάχνοντας τον ιδανικό Δημήτρη Λεμονιά. Δεν χρειάστηκε πολύ να αποφασίσουν. Αυτό ήταν η αρχή. Η συνέχεια ήταν τα γυρίσματα, όλα στις αργίες και στις καλοκαιρινές διακοπές, και μερικά απογεύματα μετά το σχολείο. Ως εδώ ήταν το παιχνίδι, η περιπέτεια, η εμπειρία. Από ΄δώ και μπρος είναι η υπευθυνότητα. Η δική μας των ενηλίκων. Να μην εξακολουθούμε να θυματοποιούμε τα παιδιά με χίλιους διαφορετικούς τρόπους. Γιατί το κυνηγητό των μίντια είναι και αυτό μια μορφή θυματοποίησης, για εκείνους που δεν έχουν ούτε την ωριμότητα ούτε τη γνώση να το διαχειριστούν. Και τα παιδιά είναι τα πλέον ευάλωτα.

Κέρδισε τον σεβασμό μας ο Μάνος με το ταλέντο του. Το θέμα είναι να κερδίσουμε εμείς τον σεβασμό του Μάνου. Του κάθε Μάνου. Να του αποδείξουμε ότι ο «Δημήτρης Λεμονιάς» μάς άγγιξε, τον καταλάβαμε και δεν αναπαράγουμε με χίλιους διαφορετικούς τρόπους το «στίγμα», τις συνθήκες που πληγώνουν παιδικές ψυχές.