Προσκήνιο

Λεπτό, «μενανδρικό» το σκηνικό του Χάρη Καυκαρίδη. Πολύ ενδιαφέροντα τα κοστούμια του Λάκη Γενεθλή. Ο Σταμάτης Κραουνάκης σε πολύ καλές μουσικές στιγμές του. Ο Ισίδωρος Σιδέρης, επίσης, ως χορογράφος. Η Αννίτα Σαντοριναίου ως Δίκαιος Λόγος να δείχνει όλο το μέγεθός της και το εύρος της γκάμας που διαθέτει- σπουδαία ηθοποιός που κυριαρχεί στη σκηνή. Πολύ καλή πλάι της η Ελενα Ευσταθίου- Αδικος Λόγος. Και μια έξοχη Στέλα Φυρογένη, με φωνή καταπληκτική, να τραγουδάει ένα υπέροχο, αμιγώς κραουνάκειο τραγούδι. Αλλά το συνολικό παραστασιακό αποτέλεσμα στις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη που παρουσίασε ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου στο Ηρώδειο σε σκηνοθεσία Βαρνάβα Κυριαζή και σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη δεν ξεπερνούσε, κατά τη γνώμη μου, τον τετριμμένο μέσο όρο των ελληνικών αριστοφανικών προτάσεων- τίποτα καινούργιο και φρέσκο. Και βρήκα συμπαθητική αλλά ισχνή την υπόλοιπη διανομή.

Μουσικό κατά βάση το ενδιαφέρον έργο του Γκόραν Μπρέγκοβιτς «Ημερολόγια μιας θλιμμένης βασίλισσας»- ένα είδος καντάτας με αφηγητή- που άκουσα στο Ηρώδειο. Αλλά η γοητευτική όχι μόνο ως γυναίκα αλλά και ως σκηνική οντότητα Μαρία Ναυπλιώτου, που ερμήνευσε την «αφηγήτρια» Ντούσανκα τού προσέδωσε θεατρική οντότητα. Ουσιαστικά αυτοσκηνοθετημένη, ξεπέρασε τα όρια της αφήγησης. Με μία ερμηνεία, δυνατή, μεστή, συγκινητική, δομημένη με αίσθηση του μέτρου και με άψογη τεχνική..