Διόλου δεν έχει πεθάνει

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να διαβαστεί αυτό το μεταμοντέρνο αριστούργημα, αλλά σας συνιστώ να αποφύγετε τον φιλολογικό, εκτός αν είστε εθισμένος ή επαγγελματίας. Θα μείνετε έξω από τη μαγεία και τον ανθρωπισμό του Κουτσί και θα μπλέξετε σε αστερίσκους και αναγωγές που βλάπτουν θανάσιμα την αναγνωστική απόλαυση. Αποφύγετε επίσης κατά το δυνατόν την αντιπαραβολή των δεδομένων του βιβλίου με τα πραγματικά βιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα. Οχι μόνο γιατί υπάρχουν ελάχιστα, αλλά και γιατί τα περισσότερα από αυτά είναι παραπλανητικά. Τι ξέρουμε, αλήθεια, για τον Κουτσί εκτός από το ότι είναι τεράστιος λογοτεχνικά, και ότι προσπάθησε επί ματαίω να δημιουργήσει γέφυρες μεταξύ λευκών και μαύρων στο τέλος του απαρτχάιντ; Ακόμη και την Ιστορία της Νότιας Αφρικής επιτρέπεται να αγνοείτε γιατί θα σας τη διηγηθεί ο συγγραφέας μέσα από την κυβιστική «αυτοβιογραφία» του. Και για να μην τα πολυλογούμε, είναι καλύτερα να αποφύγει κανείς αυτό το βιβλίο αν προτιμάει τη φωτογραφία της Ντόρας Μάαρ ή της Ζακλίν από τα πορτρέτα που τους έφτιαξε ο Πικάσο. Τέλεια φωτογραφία του κύβου δεν υπάρχει και εδώ ο συγγραφέας δίνει την άδεια σε πέντε πρόσωπα να φτιάξουν το ανάπτυγμά του διαλέγοντας ο καθένας την έδρα, την κορυφή, την αιχμή ή τη δίεδρη γωνία του ανθρώπου που γνώρισε το διάστημα 1971-1977. Τότε που ο Κουτσί επιστρέφει από τις ΗΠΑ στη Νότια Αφρική αποτυχημένος και αργόσχολος μέχρι να έρθει η πρώτη λογοτεχνική αναγνώρισή του το ΄77 με το «Στην καρδιά της χώρας». Αυτή είναι η μοναδική σκηνική οδηγία που δίνει από την αρχή του βιβλίου υποσκάπτοντας από μόνος του το εφικτό της αυτοβιογραφίας αφού υπάρχει η πληροφορία ότι την εποχή που ο Κουτσί επιστρέφει στη Νότια Αφρική δεν είναι καθόλου ρεμπεσκές και άπραγος μιας και έχει κιόλας εκδώσει ένα βιβλίο. Ούτε βέβαια θλιβερό και ασεξουαλικό μπακούρι όπως λέγεται από τις γυναίκες του βιβλίου, αλλά ότι κάποτε χρημάτισε σύζυγος και πατέρας κι ότι το παιδί του πέθανε πριν αρχίσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον γι΄ αυτόν. Ο Κουτσί γεννήθηκε στο Κέιπ Τάουν, σπούδασε στην Αμερική, εργάστηκε ως πανεπιστημιακός στη Νότια Αφρική, τιμήθηκε δύο φορές με το Μπούκερ και μετακόμισε στην Αυστραλία, όπου το 2003 πληροφορήθηκε πως κέρδισε το Νομπέλ Λογοτεχνίας. Γεγονός επίσης είναι ότι ο εξήντα πέντε ετών σήμερα Τζον Μ. Κουτσί χαίρει άκρας υγείας και δεν έχει πεθάνει όπως ισχυρίζεται στο νέο του βιβλίο. Το Υoutube είναι γεμάτο φιλμάκια που τον δείχνουν καλοντυμένο και καλοστεκούμενο να δίνει διαλέξεις σε πανεπιστήμια συνοδευόμενος από τη νέα σύντροφό του, αυστραλιανή ακαδημαϊκό. Συμπέρασμα: Ας περιμένουν οι βιογράφοι, ό,τι χάνουν αυτοί το κερδίζουν οι αναγνώστες.