Δικαιώνονται πολλοί

Με το μυθιστόρημά σας, παρεμβαίνετε στον σημερινό διάλογο των ιστορικών για τη βία στην Αντίσταση και στον Εμφύλιο, δικαιώνοντας την «κόκκινη βία» και εν μέρει την ΟΠΛΑ. Οπως λέει σε ένα φωτεινό διάλειμμά της η ζαχαριαδική γιαγιά, «Προδότες μάς ανεβάζανε, σφαγείς μάς κατεβάζανε. Επανάσταση κάναμε, δεν παίζαμε τις κουμπάρες. Δεν μπορείς να μιλήσεις για το τότε από το σήμερα. Τότε πιστεύαμε, τώρα δεν πιστεύουν. Τώρα όλοι κρίνουν και θυσία μηδέν. Μονολιθικοί; Και βέβαια ήμασταν μονολιθικοί. Οταν πηγαίνεις να πεθάνεις τι θα είσαι;» Ευτυχώς το βιβλίο είναι αντιφατικό. Ευτυχώς διασταυρώνει πολλές φωνές, πολλά πάθη, πολλές διαψεύσεις, πολλές δικαιώσεις. Ετσι, πλάι στην εκδοχή της γιαγιάς διαβάζουμε και την εκδοχή του παππού: «Ημουν αντιζαχαριαδικός και τράβηξα όσα τράβηξα, γι΄ αυτό και κατακρίνω τον ζαχαριαδισμό κάποιων αντιζαχαριαδικών …. Ο φανατισμός του αναθεωρητή, το ζήσαμε κι αυτό».Ή, πάλι, της Κλάρας διά στόματος εγγονού: «Ως πότε οι βένετοι και οι πράσινοι στην ιστοριογραφία μας θα υποστηρίζουν ότι οι μεν έκαναν μόνο εγκλήματα, οι δε άλλοι απλώς λάθη; Οι αναπαραστάσεις των αναπαραστάσεων είναι τα δικά μας γεγονότα. Οι φανερές και οι κρυφές σκελετοδρομίες. Αυτή η τρελή ζυγαριά είναι ο εμφύλιος της γενιάς μου».

Ξέρετε λοιπόν κάτι; Κρυφή φιλοδοξία μου είναι αυτό το μυθιστόρημα να «δαγκώσει» όλους εκεί, στη μύχια μνήμη, στον μύχιο εαυτό. Τόσο αυτούς που οσμίζονται ότι τους ταιριάζει ως ιδεολογικό κλίμα όσο κι αυτούς που οσμίζονται ότι δεν τους ταιριάζει. Με δυο λόγια απευθύνεται στους ανέστιους πολιτικά ή στους αποκαρδιωμένους εντός κομμάτων.