Ο Ευρωπαίος Τζορτζ Κλούνι

Ο καλύτερος Τζορτζ Κλούνι by far. Και ο «Αµερικάνος» η καλύτερη αµερικανική ταινία που έχω δει εδώ και κάµποσους µήνες µετά το «Αvatar». Και κοντά σ’ αυτά, µε τη σιωπή και µε πέντε χαρακτήρες, χωρίς ίχνος οπτικών εφέ, θορύβων, καταστροφών και σεναριακών µπουρδολογιών, γκρεµίζει συθέµελα το χαοτικό και πολυδιαφηµισµένο «Ιnception».
Διότι ουκ εν τω πολλώ το ευ!

Μεγάλος µάγκας ο τύπος. Εκ πρώτης όψεως γόης. Περίπου «ψιτ, κορίτσια, ο George». Τηρουµένων των αναλογιών, ο σύγχρονος Κάρι Γκραντ. Τίποτα απ’ όλα αυτά. Ακολουθεί – και ενίοτε ξεπερνάει – τον δρόµο που χάραξε ο golden boy Ρόµπερτ Ρέντφορντ. Καθώς και µερικοί άλλοι µάγκες του american cinema. Ευχαρίστως να τσαλακώσει την γκλαµουριά του. Την οποία πουλάει σε διαφηµιστικές εµφανίσεις προκειµένου τα φράγκα να τα επενδύσει για άλλες καλλιτεχνικές χρήσεις.

Παράδειγµα το «Good night, good luck». Ευχαρίστως να πειραµατιστεί. Παράδειγµα το «Solaris», το ριµέικ του οµότιτλου σοβιετικού αριστουργήµατος του Αντρέι Ταρκόφσκι. Αποτυχηµένο; Αποτυχηµένο. Οµως το έκανε. Ευχάριστως να τα χώσει, ως παραγωγός, σε νέους, ευρωπαίους σκηνοθέτες. Παράδειγµα το «Τhe Αmerican». Ποιος ο σκηνοθέτης; Εδώ σε θέλω!

Πόσοι καταδέχτηκαν να δουν το ασπρόµαυρο «Control» (2007) που αναφέρεται στην τραγωδία του Βρετανού Ιαν Κέρτις, τραγουδιστή και αρχηγού των Joy Division; Δέκα, είκοσι χιλιάδες; Πολλούς λέω. Ε, λοιπόν, ο Τζόρτζι το είδε, το απόλαυσε και αµέσως έσπευσε να «διασταυρωθεί» µε τον ολλανδό φωτογράφο και σκηνοθέτη Αντον Κόρµπιν. Ετερο θηρίο. Που διέπρεψε µε τις ιδιαίτερες φωτογραφίες των RΕΜ, των U2 και τα music videos µε τους Νirvana, Μetallica και Depeche Μode.

Προηγουµένως ο Τζορτζ καπαρώνει τα δικαιώµατα ενός αστυνοµικού θρίλερ µε τον τίτλο «Α very private gentleman», γραµµένο από τον βρετανό συγγραφέα Μάρτιν Μπουθ. Προφανώς το µυαλό και οι επιθυµίες του είχαν καταληφθεί από δύο αλησµόνητους τίτλους. Ο πρώτος «Ρoint Βlank» (Ο επαναστάτης του Αλκατράζ) του Τζον Μπούρµαν, του 1967, µε τον Λι Μάρβιν. Ο δεύτερος, ακόµα πιο ελκυστικός και σηµαντικός,«Le Samurai» του Ζαν Πιέρ Μελβίλ που στην Ελλάδα του 1967 προβλήθηκε µε τον θρυλικό τίτλο «Ο δολοφόνος µε το αγγελικό πρόσωπο» και µε πρωταγωνιστή τον Αλέν Ντελόν. Αυτό που τον συγκλόνισε ήταν η εύγλωτη και ατελείωτη σιωπή του πρωταγωνιστή. Ενας χαρισµατικός, µοναχικός επαγγελµατίας δολοφόνος µε ανεξάρτητο χαρακτήρα, δυνατή, ακατάβλητη θέληση και ιδιαίτερα προσόντα. Η σιωπή είναι χρυσός.

Ο Τζορτζ λοιπόν παίρνει όλα τα ρίσκα.

Πρώτα αποφασίζει να επενδύσει σε µια ιστορία στην οποία ο χαρακτήρας που υποδύεται λέει πέντε – δέκα ατάκες. Τhat’ s all. Πρώτα και πάνω απ’ όλα η Εικόνα.

Επειτα µεταφέρει τη δράση στην Ευρώπη. Οι πρώτες σκηνές στη Σουηδία, το µεγαλύτερο µέρος των υπόλοιπων σε κάποιο ιταλικό χωριό µε το όνοµα Καστελβέκιο ή κάτι τέτοιο. Και τέλος, συνεργάτες του στο καστ τρεις Ευρωπαίοι, σχεδόν άγνωστοι στο ευρύτερο κοινό και παντελώς «ανώνυµοι» για το αµερικανικό. Δύο από Ιταλία, ο δηµοφιλής κωµικός Πάολο Μπονατσέλι που υποδύεται τον παπά της τοπικής ενορίας και η 34χρονη λαχταριστή Βιολάντε Πλάσιντο που υποδύεται µια πόρνη µε το όνοµα Κλάρα, ερωτευµένη µε τον Τζακ, δηλαδή τον Κλούνι. Και δύο από Ολλανδία και Φινλανδία. Η Ιρίνα Μπγιόρκλουντ, ένα ακόµα πιο χυµώδες αλλά διαρκώς ενδεδυµένο θηλυκό που παίζει την «πελάτισσα» και ταυτόχρονα την πληρωµένη δολοφόνο του Τζακ. Και η Θέκλα Ρόιτεν από την Ολλανδία.

Το στόρι, ο ορισµός της λιτότητας και της απλότητας. Στα πρώτα δέκα λεπτά, τρεις δολοφόνοι καταδιώκουν µέσα στο χιόνι, στην Νταρλάνα Σουηδίας, έναν επιδέξιο, γκριζοµάλλη αµερικανό τύπο. Εκείνος προλαβαίνει και τους διαφεύγει. Ολα πνιγµένα στη σιωπή και το λευκό τοπίο. Στη συνέχεια, αφού επικοινωνεί τηλεφωνικά µε κάποιον που προφανώς είναι ο εντολέας των αποστολών του, καταλήγει σ’ αυτό το αποµονωµένο ιταλικό χωριό, ένοικος σε ένα σπίτι φτωχικό. Με ψεύτικο όνοµα και παραπλανητική ιδιότητα. Φωτογράφος. Οι λεπτοµέρειες, στη συµπεριφορά και την ηλικία του, αποκαλύπτουν σιγά σιγά έναν άνθρωπο που πρόκειται να αποσυρθεί από την αγορά. Εναν ισορροπιστή πάνω σε µια κόψη διπλή. Από τη µία «επαγγελµατίας δολοφόνος». Από την άλλη διαθέσιµος για κάποια σχέση, έναν έρωτα, µια φιλία µεγάλη. Ηalf and half. Λάθος. Ετσι ο Τζακ αρχίζει να αφοπλίζει τον «δολοφόνο» που διατηρούσε όλα αυτά τα χρόνια µέσα του. Συνάπτει φιλική σχέση µε τον παπά της ενορίας. Και αρχίζει να φλερτάρει και να ερωτεύεται µια πόρνη µε το όνοµα Κλάρα. Ολα αυτά σχεδόν βουβά. Οσο αποµακρύνεται από τον εσωτερικό του «δολοφόνο» τόσο αποκαλύπτει τις ευαισθησίες του στην Κλάρα. Με µικρές, ανεπαίσθητες χειρονοµίες. Εκείνη αγνοεί την ιδιότητά του. Κάποια στιγµή, σε ένα πικ νικ στο δάσος, µια πεταλούδα κάθεται στον µπράτσο της Κλάρας. Τότε ο Τζακ της λέει «µην την πειράξεις, είναι από είδος σπάνιο που σιγά σιγά εκλείπει». Από εκείνη την ηµέρα το παρατσούκλι του είναι Signor Farfala. Ο κύριος πεταλούδας. Από σπάνιο είδος προς εξαφάνιση. Γιατί προς εξαφάνιση το είδος του Τζακ. Προς εξαφάνιση το είδος των σιωπηλών θρίλερ. Προς εξαφάνιση το είδος των stars που ρισκάρουν επενδύοντας και παίζοντας σε τέτοιου είδους σινεµά!

Ο Τζακ τώρα καταλήγει στην κατηγορία των «καταραµένων» ηρώων. Γιατί η Κλάρα είναι η ευαισθησία και η καρδιά του. Γιατί η Ινγκριντ (Ιρίνα Μπγιόρκλουντ) µπορεί να αποδειχθεί ο θάνατός του. Το δίδυµο του Θηλυκού. Ο άγγελος και ο σατανάς.

Γιατί – αυτή και η τελευταία του αποστολή – πρέπει να κατασκευάσει ένα τέλειο όπλο για την Ινγκριντ. Γιατί αυτό το τέλειο όπλο, που θα φτιάξει µε τα δικά του χέρια, µπορεί εναντίον του να στραφεί. Και γιατί δυσδιάκριτη η απόσταση ανάµεσα στη ζωή και τον θάνατο ενός επαγγελµατία δολοφόνου. Οσο η διάρκεια ζωής µιας πεταλούδας, από σπάνιο και προς εξαφάνιση είδος, τόσο και η ανάσα των µοναχικών µυθικών ηρώων από θρυλικές ταινίες λησµονηµένων προγόνων.

Τζορτζ, υποκλίνοµαι στο ταλέντο, το ρίσκο και την αρχοντιά σου!

{{{ video }}}

«Ο Αµερικάνος»

Τhe best George Clooney όλων των εποχών Σιωπηλός, µοναχικός, δωρικός Υποδειγµατικός φορµαλισµός Σαν από θρίλερ των παλιών καλών καιρών

Βαθµοί= 8

(Μόνοι είναι οι γενναίοι)

Αnimation, video game και µία made in Greece

Τρεις ακόµα πρεµιέρες. Για παιδιά ή µε παιδιά: «Ο θρύλος των ιπτάµενων φρουρών» (Legend of the Guardians: Τhe Οwls of Ga’ Ηoole) Τρισδιάστατο animation του Ζακ Σνάιντερ («300» του Λεονάιντα) σε σενάριο που βασίζεται στα παραµύθια της Κάθριν Λάσκι. Δύο τέκνα µιας φιλήσυχης οικογένειας κουκουβαγιών, απάγονται από τις άθλιες Τιτωνίδες κουκουβάγιες. Η πρώτη, µικρή, αρσενική κουκουβάγια προορίζεται για συλλέκτης (να µαζεύει σβώλους ποντικιών που περιέχουν ψήγµατα µετάλλου, τα οποία προορίζονται για έναν άθλιο και σατανικό σκοπό). Η δεύτερη εκπαιδεύεται για στρατιώτης. Οµως η δεύτερη, παρέα µε µια θηλυκή, καταφέρνουν να πετάξουν και στους καλούς φύλακες του Γκα’Χουλ να φτάσουν. Καλές κουκουβάγιες κι αυτές. Ετσι γίνεται µάχη για τη σωτηρία του είδους. Αποτέλεσµα; Μίστερ Σνάιντερ, ολοταχώς επιστροφή στους «300». Εσείς και το είδος του Αnimation για παιδιά δύο πράγµατα εντελώς ξένα και εχθρικά! Βαθµοί: 3

«Ο ΣκοτΠίλγκριµ εναντίον των 7 πρώην» (Scott Ρilgrim Vs the World) του Εντγκαρ Ράιτ από µεταφορά του οµότιτλου graphic novel. Μείγµα comic και video game. Με ήρωα τον Σκοτ Πίλγκριµ, έναν µπασίστα νεανικής µπάντας, που ερωτεύεται αλλά για να κερδίσει το κορίτσι πρέπει πρώτα να θριαµβεύσει σε εφτά µονοµαχίες µε ισάριθµους ευνοούµενούς της. Αν είναι δυνατόν. Βαθµοί: Δεν το είδα
 
{{{ video }}}

«Ονειρα σεάλλη γλώσσα» της Λουκίας Ρικάκη µε τα παιδιά του σχολείου της Φανερωµένης. Βαθµοί: Τηλεοπτικό

Οικογένεια να ”ναι κι ό,τι να ”ναι

Οταν το στόµα και η γλώσσα της Τζούλιαν Μουρ περιεργάζονται ηδονικά, κάτω από το σεντόνι φυσικά, το αιδοίο της Ανέτ Μπένινγκ, λαµβάνω το εξής µήνυµα. Η Τζούλιαν η σύζυγος. Η Ανετ ο σύζυγος. Κάπως έτσι η πεολειχία µε εµάς τα αρσενικά και εσάς τα θηλυκά. Ετσι και στην οικογενειακή κοµεντί «Τα παιδιά είναι εντάξει» (Τhe kids are all right) που σκηνοθέτησε η Λάιζα Τσολοντένκο.

Οπου η Νικ και η Τζουλς παντρεµένες. Με ή χωρίς παπά. Θα σας γελάσω. Και όπου διαθέτουν δύο παιδιά. Από τη δικιά τους κοιλιά. Τη 18 ετών Τζόνι (Μία Γουασίκοφσκα) και τον 15χρονο Λέιζερ (Τζος Χάτσερσον). Οπου οι γονείς _ οι δύο γυναίκες δηλαδή _ ανησυχούν για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των τέκνων τους. Ρε συ µπας και ο Λέιζερ µας προκύψει γκέι; Λες; Και όπου τα δύο παιδιά ανησυχούν κι αυτά. Γιατί σου λέει, δεν µπορεί να προκύψαµε έτσι από το πουθενά.

Μια και δυο λοιπόν αρχίζουν να ψάχνουν το εργαλείο του σπέρµατος το οποίο στη συνέχεια εµφυτεύτηκε στις µαµάδες τους κι έτσι βγήκανε στον κόσµο αυτά. Και έτσι καταλήγουν στον Πολ (Μαρκ Ράφαλο). Εναν παιδαρά. Αραχτός, πετυχηµένος, εργένης, σεξοµανής και ιδιοκτήτης ενός restaurant που στους πελάτες του προσφέρει πρώτη ύλη, καλλιεργηµένη στον δικό του κήπο, χωρίς λιπάσµατα και χηµικά. Και λοιπόν και λοιπόν; Αστε να πάνε.

Ο Πολ (ο µπαµπάς δηλαδή) γνωρίζεται µε τη νεώτερη από τις µαµάδες, την Τζούλιαν Μουρ φυσικά. Η οποία επειδή έχει ψιλοβαρεθεί µε τη µεγαλύτερη µαµά, αρχίζει και φλερτάρει µε τον µπαµπά και που στο φινάλε φινάλε γιατί όχι να µην το κάνω µε τον Πολ και κανονικά.

Το κάνει, το απολαµβάνει αλλά στο τέλος δεν αλλάζει. Τότε η µεγαλύτερη µαµά τα παίρνει στο κρανίο, δηµιουργείται εµπόλεµη κατάσταση στη συζυγική εστία (όπως συµβαίνει µε κάθε απιστία) αλλά στο τέλος αποκαθίσταται ηρεµία. Γιατί αµφότερες κλείνουν την πόρτα στον αρσενικό µπαµπά. Και έτσι µόνες µας ήµαστε µια χαρά. Τι να τον κάνουµε τον Αντρα; Το µόνο που αξίζει από δαύτον είναι το σπέρµα του. Το αγοράσαµε, το βάλαµε, γκαστρωθήκαµε, γεννήσαµε, τα παιδιά µας τα µεγαλώσαµε. Βρε ουστ από δω. Γιατί κηφήνας το αρσενικό. Βασίλισσα το θηλυκό!

Το επίµυθιο γνωστό. Οικογένεια να ‘µαστε και ό,τι να ‘µαστε. Γκέι µε λεσβία, λεσβία µε κανονικό, κανονικός µε γκέι, λεσβία µε λεσβία, γονείς µε υιοθετηµένα παιδιά και πάει λέγοντας. Love και µόνο Love. Που µεθερµηνευόµενο πάει να πει το εξής αντιφατικό. Από τη µια προοδευτικοί και προχωρηµένοι, από την άλλη, κατά βάθος, εντελώς συντηρητικοί όπως οι παππούδες µας και οι παλιοί. Εξω κούκλα µέσα πανούκλα. Βρε ουστ από δω. Τέτοια τάχα µου επαναστατικά παραµύθια µόνο για τα Αµερικανάκια που αντί το µυαλό τους είναι ολοσχερώς κατειληµµένο από θηριώδεις ποσότητες ποπ κορν!

{{{ video }}}

«Τα παιδιά είναι εντάξει»

Λεσβίες και οι δυο Τζούλιαν Μουρ, Ανέτ Μπένινγκ Με σπέρµα τον Μαρκ Ράφαλο

Βαθµοί=3

(δήθεν καλλιτεχνική αµερικανιά)

Ο αµερικανικός µεσαίωνας

Δεύτερη, µετά τον «Αµερικάνο», καλύτερη επιλογή της εβδοµάδας «Ο τελευταίος εξορκισµός» (Τhe last exorcism) του 34χρονου Ντάνιελ Σταµ, ενός αίλουρου γερµανού σκηνοθέτη που γκρεµίζει τον θρησκευτικό µεσαίωνα των ΗΠΑ.

Διακριτική, πλην όµως σπουδαία, η διαδροµή του κινηµατογραφικού ψευδοντοκιµαντέρ. Γιατί ο σκηνοθέτης καλείται να αντιγράψει τέλεια, σαν να είναι πραγµατικό, ένα γεγονός επινοηµένο απ’ αυτόν. Τροµερό. Κορυφαίο παράδειγµα το «Ρunishment Ρark» του Βρετανού Πίτερ Ουότκινς και του 1971. Αν το δείτε θα πάθετε την καραπλακάρα σας. Πιο πρόσφατο παράδειγµα, το «Τhe Βlair Witch Ρroject» του 1999. Οπου δύο µειράκια _ ο Ντάνιελ Μίρικ και ο Εντουάρντο Σάντσεζ _ µε µια ψηφιακή µηχανή ανά χείρας και βαδίζοντας µέσα σε πυκνό δάσος, υπό τους ήχους υπόκωφων µουγκρητών και άλλων τέτοιων τροµακτικών, δηµιούργησαν ατµόσφαιρα χειρότερη ακόµα και από θρίλερ τρόµου χωρίς να έχουν στη διάθεσή τους γνωστούς και ακριβοπληρωµένους stars. Ετσι και ακόµα καλύτερα, συµβαίνει και µε το περιστατικό που επινόησε ο Γερµανός Ντάνιελ Σταµ. Που λαµβάνει χώρα στην κωµόπολη Μπάτον Ρουζ της Λουιζιάνας στο βαθύ κράτος της Αµερικής και µε το οποίο µετατρέπει την ιδεολογία του θρυλικού «Εξορκιστή» (Τhe Εxorcist – 1973) του Ουίλιαµ Φρίντκιν σε στάχτη και µπούρµπερη. Ακούγεται υπερβολικό αλλά έτσι το προσέλαβα και το εκτίµησα, αυθόρµητα, εγώ!

Μικροαστός, χήρος, οικογενειάρχης προσκαλεί στο σπίτι του έναν διάσηµο αλλά «ασυνείδητο» πάστορα προκειµένου να εξορκίσει τη δεκαεξάχρονη κόρη του και να ξεριζώσει από µέσα της κάποιον δαίµονα µε το όνοµα Αµπαλαµ που σαν φίδι ροκανίζει την ψυχή και το κορµί της. Απίστευτα πράγµατα. Ο πάστορας καταφθάνει παρέα µε ένα µικρό συνεργείο κινηµατογραφιστών ώστε ο εξορκισµός του να καταλήξει στο προσωπικό του αρχείο. Πράγµατι η τελετή, στην οποία δεν πιστεύει ο «απατεώνας» πάστορας, συντελείται και γίνεται πειστική. Γιατί στο µανίκι του έχει κρυµµένο µικρό κασετόφωνο από το οποίο εξέρχονται κραυγές και πίσω από τον Σταυρό έχει τοποθετήσει µια αµπούλα από την οποία βγαίνουν καπνοί. Τσαρλατάνος ο τύπος. Επιδέξιος και πονηρός. Οµως η εξορκισµένη µικρή γίνεται ακόµα πιο υστερική και περισσότερο επιθετική. Η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, ο πάστορας σηκώνει τα χέρια του, οι γιατροί στο νοσοκοµείο ανακαλύπτουν ότι το κορίτσι εγκυµονεί, ο πάστορας υποπτεύεται αιµοµιξία, δηλαδή τον πατέρα της µικρής, όµως η παθούσα ενοχοποιεί κάποιον νεαρό του καφενείου της γειτονιάς, ο οποίος στη συνέχεια αποδεικνύεται γκέι. Και καθώς το περιστατικό προσλαµβάνει προεκτάσεις αιµοµιξίας, αυθυποβολής, παρακµής και θρησκοληψίας µοναδικής, στο βάθος του κήπου σουλατσάρει η καλή κοινωνία του χωριού µε επικεφαλής έναν κανονικό παπά, αρχηγό µιας αίρεσης που λίγο απέχει από την συµµορία µαύρης µαγείας στο «Μωρό της Ρόζµαρι» του Ρόµαν Πολάνσκι!

Ο Ντάνιελ Σταµ µε την κάµερα στο χέρι, µε µια χούφτα εξαιρετικών αµερικανών ηθοποιών, µε απρόβλεπτα κοψίµατα στο µοντάζ και αντιγράφοντας πειστικά τη µορφή, την ατµόσφαιρα και την αισθητική ενός τηλεοπτικού ντοκιµαντέρ προς χρήση τηλεοπτικού δελτίου, καθηλώνει τον θεατή, κάνοντας ολοκληρωτικό στριπτίζ στην απέραντη και δυσθεόρατη θρησκευτική υστερία που έχει πληµµυρίσει τα δύο τρίτα των Αµερικανών. Το συνιστώ γιατί ταυτοχρόνως λαµβάνεις απόλαυση, τρόµο και γκρέµισµα κανονικό. Guys, λέει ο Σταµ, χρειάζεστε ολοκληρωτικό ιδεολογικό και επιστηµονικό εξορκισµό. Να ξεριζώστε την καθυστέρηση, την υστερία, τη σχιζοφρένεια, την παρακµή, την αιµοµιξία, τη θρησκοληψία και τη µαύρη µαγεία.

Σας βεβαιώ. Απ’ αυτά τα πλάσµατα προκύπτουν οι serial killers και οι σχιζοφρενείς δολοφόνοι. Βοήθειααααα!

{{{ video }}}

«Ο τελευταίος εξορκισµός»

Ψευδοντοκιµαντέρ copy paste πραγµατικού εξορκισµού Υποδειγµατική σκηνοθεσία Ηθοποιοί σαν θρησκόλητποι

αυθεντικοί

Βαθµοί=7

(σοκ!)