Κρίση οικονοµικής υστερίας

Δεν µου φτάνει η πρεµιέρα που ‘ρχεται µε χίλια, γυρνάω σπίτι ένα πτώµα και µου βγαίνει ο Κύριος επίτιµος άγρια µεσάνυχτα στο Μega (σε επανάληψη γιατί υπήρχαν τυχεροί που τον είδαν στις ειδήσεις των 8, κι όσο να ‘ναι πριν πέσει το σκοτάδι είναι δεν είναι και τόσο τροµακτικό), να φωνάζει η Μαριέττα, µε τις νυχτικιές και τα µαλλιά ξέπλεκα σαν τη Νοταρά στη «Χαρτοπαίκτρα» – «Σταµάτη ο Μητσοτάκης, Σταµάτη ο Μητσοτάκης, ο Μητσοτάκης…». Κατέβασε λιβανιστήρια, άναψε καντήλια, έκλεισε το πλυντήριο για να µη γίνει λέει διαρροή και έχουµε καµιά έκρηξη (αυτό δεν το κατάλαβα αλλά τα βγάζεις πέρα µε τη Μαριέττα;), ράντισε µε αγιασµό τα λουλούδια (γιατί ειδικά τα λουλούδια; Αυτή µόνο το ξέρει).

Και τι είπε ο άνθρωπος; (τον κύριο Μητσοτάκη εννοώ). Το αυτονόητο. Ο Σαµαράς είναι λαϊκιστής. Μάλιστα. Δεν τον είπε και επικίνδυνο. Που θα ‘χε και δίκιο. Απόλυτο κατά τη γνώµη µου. Αλλά τη Μαριέττα δεν µπορείς να την κάνεις ζάφτι (κάνω ζάφτι: δαµάζω, τιθασεύω, κατά το Μείζον Ελληνικό Λεξικό). Υψώνει τη φωνή και…

– «Μη µου µιλάτε, είµαι σε κρίση. Το λένε και τα Διεθνή Πρακτορεία. Είµαι σε κρίση οικονοµική, είµαι σε κρίση υστερίας; Σε κρίση συνειδήσεως; Δεν ξέρω πάντως είµαι σε κρίση. Και δεν µε ενηµερώνει και κανείς. Ο,τι ξετρυπώσω από καµιά συνέντευξη από κάνα µπλογκ, από το βλέµµα του δηµοσιογράφου; (γιατί τα χείλη άλλα λένε). Εχω και το “Σπιράλ του Θανάτου” που λέει αυτός ο ξένος σύµβουλος του Παπανδρέου πώς τον λένε να δεις; Στρίγκλητς; Στίγκλιτς; Ή ο άλλος ο Στρώς [όπως έστρωσες θα κοιµηθείς. Με την Καν(η)] στον κρόταφο. Ααα να. Τώρα εξηγείται γιατί είχε πει ο Πρωθυπουργός “έχουµε το πιστόλι κάτω απ’ το τραπέζι”. Για να το βάλουµε στον κρόταφο. Εµένα αυτό το “Σπιράλ” µε σκότωσε. Γιατί έχουµε κρίση; Ωραία θα ζήσω µε τα απαραίτητα. Ψωµί τυρί και λίγο λάδι. Αντε καµιά “Εσπρέσσο” πού και πού να δω τι κάνει η Κέλυ Κελεκίδου. Ρούχα έχω από την εποχή του “Κλικ”. Μια φορά τα φόραγα και µετά τέρµα. Δυο φορές το ίδιο φόρεµα δεν κάνει. Σε φωτογράφιζε η Τατιάνα (πριν γίνει Οπρα) και σε έβαζε στις εκποµπές της και άντε µετά να βγεις πλατεία. Τώρα καλοριφέρ θ’ ανάβω κάθε Σάββατο, Χριστούγεννα και Πάσχα και τις άλλες µέρες θα πηγαίνω στο Μολ που έχει θέρµανση και θα κάνω τσουλάδα στις κυλιόµενες µε τις ώρες. Θερµοσίφωνα έβαλα ηλιακό, οπότε θα πλένοµαι µε τις λιακάδες. Παιδιά σκυλιά δεν έχω αλλά είπαµε έχω το Σπιράλ. Το οποίο σπιράλ λέει όσο δεν ξοδεύεις τόσο δεν κυκλοφορεί το χρήµα, όσο δεν κυκλοφορεί το χρήµα τόσο κόβουν τους µισθούς, όσο κόβουν τους µισθούς τόσο πάλι δεν ξοδεύεις, τόσο δεν κυκλοφορεί χρήµα τόσο κόβουν τους µισθούς και πάει λέγοντας. Μπαίνεις για τα καλά στο “Σπιράλ του Θανάτου”. Εγώ στα νιάτα µου αλλιώς το γνώρισα το Σπιράλ. Αλλού το βάζαµε. Τώρα µας βάζει αυτό στον θάνατο ανάθεµα την ώρα που γεννήθηκα η Νεοελληνίς». Δεν απάντησα, τις έριξα κρυφά στη σούπα µισό λεξοτανίλ και έκλεισα την τηλεόραση.