Το µακελειό των ηλιθίων

Το θρυλικό και εντελώς νεοελληνικό ΚΔΟΑ, δηλαδή Κτηνώδης Δύναµη, Ογκώδης Αγνοια, µετατράπηκε διά χειρός Τζόελ και Ιθαν Κόεν σε ένα από τα πιο σπουδαία αριστουργήµατα του σύγχρονου Αmerican Cinema. Το λένε «Φάργκο» και κάθε φορά που το βλέπω σούρνοµαι χάµω από τα γέλια και δεν το χορταίνω!

Πέντε χρόνια µετά το κοµψοτέχνηµά τους «Βarton Fink» (το Φινκ ως παραφθορά του Τhink) και δύο χρόνια πριν από την κορυφαία στιγµή τους µε την ονοµασία «Τhe Βig Lebowski» («Ο µεγάλος Λεµπόφσκι)». Κάπου εκεί ολοκληρώνουν την πορεία τους οι δύο µεγιστοτεράστιοι εβραϊκοί εγκέφαλοι του πιο αστραφτερού πνεύµατος και της πιο θανάσιµης και πανούργας ραδιουργίας. Εδώ τα ρέστα τους.

Γιατί το σενάριο και οι διάλογοι είναι το αποµυθοποιητικό, σαρκαστικό και γελοιογραφικό φλιπσάιντ των δύο αρχιερέων του film noir, Ντάσιελ Χάµετ (1894-1961) και Ρέιµοντ Τσάντλερ (1888-1959). Ο πρώτος µε το «Γεράκι της Μάλτας» («Τhe Μaltese Falcon») που έγινε ταινία το 1941 από τον Τζον Χιούστον. Ο δεύτερος µε το «Τhe Long Goodbye» («Μια σφαίρα, ένα αντίο») που έγινε ταινία το 1973 από τον Ρόµπερτ Ολτµαν. Εκεί δηλαδή που η ανώτερη αµερικανική κοινωνία του τριάντα και του σαράντα κολυµπούσε στην παρακµή, εδώ, στους Κόεν, το µικροµεσαίο στρώµα στο βαθύ και γιγαντιαίο κράτος των ΗΠΑ πορεύεται αγκαλιά µε την αφασία, την απέραντη βλακεία, τον αναλφαβητισµό και την απροσµέτρητη ανοησία. Gangsters και µικροµεσαίοι απατεώνες χωρίς νιονιό. Αµφότεροι µε µπιφτέκι αντί για µυαλό!

Φανταστείτε.. Ο άνθρωπος που συλλαµβάνει τους δηµιουργούς ενός σχεδόν αναίτιου blood bath (λουτρού αίµατος) είναι µια έγκυος (Φράνσις ΜακΝτόρµαντ), η οποία καθηµερινώς ανταλλάσσει µε τον σύζυγό της, που σκοτώνει την ώρα του ψαρεύοντας πέστροφες ανοίγοντας τρύπα στην παγωµένη λίµνη, τις εξής κουβέντες: «Ηi Νorm» (Νόρµαν είναι το όνοµα του συζύγου), «Ηi Μarge» (Μαρτζ το όνοµα της συζύγου). Ενδιαµέσως «Did you like your breakfast?», ρωτάει η Μαρτζ. «Υaaaa», απαντάει ο Νορµ!

Από την πρώτη σκηνή µε την υπογράµµιση µιας συγχρονισµένης µε το πνεύµα της ταινίας µουσικής υπόκρουσης του Κάρτερ Μπάργουελ, ο θεατής λαµβάνει προειδοποίηση πως κάτι τροµερό και ταυτόχρονα σαρκαστικό πρόκειται να συµβεί. Η τοποθεσία, κάποιο χωριό κάπου στην Ντακότα. Το φυσικό σκηνικό, κατάλευκο από χιόνι πυκνό. Ολα άσπρα και παγωµένα. Αγραφοι εγκέφαλοι. Παγωµένες σχέσεις. Κατεψυγµένοι κάτοικοι. Ακρα του τάφου σιωπή. Από κάτω πανουργία, χαζοµάρα και ασυνεννοησία.

Ακόµα και τα ονόµατα, όπως οι χαρακτήρες, µοιάζουν µε ξύλα απελέκητα. Φερ’ ειπείν, ο Τζέρι Λάντεργκααρντ (µε τραβηγµένο το «α»). Ενας, τσαλακωµένος στην όψη κοντορεβιθούλης που τον υποδύεται αυτοκόλλητα ο Ουίλιαµ Μέισι. Μια ζωή καρπαζωµένος υπάλληλος του µατσωµένου πεθερού του Γουέιντ Γκούσταφσον (Χαρβ Πρέσνες). Μια ζωή να εκλιπαρεί µερικά δεκαχίλιαρα για να ανοίξει το δικό του µαγαζί. Οµως ο Γουέιντ δεν συµφωνεί γιατί η επένδυση δεν είναι καλή. Τι να κάνει ο κοντορεβιθούλης; Σκύβει το κεφάλι, τρώει σβερκιά και κάθε Πέµπτη υποδέχεται τον Γουέιντ στο σπίτι του και τον ταΐζει µε το ίδιο φαγητό από τα χεράκια της Τζιν (Κρίστιν Ρούντρουντ), της θυγατέρας του Γουέιντ και συζύγου του Τζέρι. Ετσι, µέσα στο γεµάτο από άχυρα κεφάλι του συλλαµβάνει µια τόση δα ιδέα και αρχίζει να κάνει τη µια µαλακία µετά την άλλη. Να βρει κάποιους κακοποιούς που για λογαριασµό του θα απαγάγουν τη γυναίκα του ώστε εκείνος στην συνέχεια να εισπράξει τα λύτρα, που θέλει δεν θέλει θα τα χώσει στους απαγωγείς ο πεθερός του. Ούτε γάτα ούτε ζηµιά. Η Τζιν θα επιστρέψει στο σπίτι. Οι κακοποιοί θα λάβουν αµοιβή µερικά δεκαχίλιαρα. Εκείνος θα εισπράξει τα παχυλά λύτρα για να ανοίξει την επιχείρησή του. Και ο µόνος χαµένος της υπόθεσης θα είναι ο Γουέιντ. Καλά να πάθει το τέρας. Οµως οι δύο κακοποιοί (Στιβ Μπουσέµι και Πίτερ Στόρµαρ), ΚΔΟΑ και αυτοί. Οµως ο πεθερός δεν εµπιστεύεται τη Samsonite µε τα λύτρα στον γαµπρό του και έτσι αποφασίζει να την παραδώσει ο ίδιος στους απαγωγείς της κόρης του. Οµως πέφτουν πυροβολισµοί. Οµως νεκρός ο πεθερός, τραυµατισµένος ο κακοποιός. Οµως εκείνος, ο πανηλίθιος κακοποιός κρύβει τα λύτρα σε κάποιο σηµείο που συντόµως από το χιόνι θα εξαφανιστεί. Οµως όταν επιστρέψει στην κρυψώνα τους θα προτείνει στον συνέταιρό του, έναν ακούνητο γίγαντα που µε τα σαγόνια του µασουλάει τροφή και µε το ακατοίκητο βλέµµα του βαράει την τηλεοπτική εικόνα, το εξής: Εσύ τα σαράντα χιλιάρικα, εγώ το φορτηγό. Ετσι ο αφασικός γίγαντας αρπάζει τσεκούρι, µακελεύει τον φίλο του τον ποντικό, τον κάνει κοµµάτια και ένα ένα τα χώνει σε ένα µηχανισµό που τα µετατρέπει σε κόκκινο, πηχτό υγρό. Ετσι, εκείνη τη στιγµή που ο απέραντος τρόµος χορεύει ταγκό µε τη µαύρη κωµωδία _ να γελάσεις ή να τροµάξεις, τι από τα δύο; _ εµφανίζονται το όπλο του σερίφη και η φουσκωµένη κοιλιά της Μαρτζ. Αποτέλεσµα; Οταν επιστρέψει στη συζυγική παστάδα, δίπλα στο παχύρρευστο κορµί του άντρα της θα πει: «Goodnight Νorm». Και εκείνος, διακόπτοντας το ροχαλητό του: «Goodnight Μarge». Και εγώ: «Goodnight Αmerican Ρeople and Good Luck»!

Αύριο: «Ο κονφορµίστας» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι
Η ταυτότητα

§ Πρωτότυπος τίτλος:

«Fargo» § Ετος: 1996 § Σκηνοθεσία: Τζόελ Κόεν § Σενάριο: Τζόελ και Ιθαν Κόεν § Cast: Ουίλιαµ Μέισι, Στιβ Μπουσέµι, Φράνσις ΜακΝτόρµαντ, Πίτερ Στόρµαρ, Κρίστιν Ρούντρουντ, Χαρβ Πρέσνες,Τζον Κάρολ Λιντς § Μουσική: Κάρτερ Μπάργουελ § Φωτογραφία: Ρότζερ Ντίκινς § Είδος: Σαρκαστική crime story § Διάρκεια: 98’ § Χώρα: ΗΠΑ