Οι «φύλαρχοι» των πραματευτάδων

Δεν μπορώ να πω πως η Αθήνα, παρά την ασχήμια της, δεν μου φαίνεται «όμορφη πόλη». Γιατί η ομορφιά δεν έχει να κάνει μόνο με την αισθητική αρτιότητα των γραμμών. Εχει να κάνει και με το αίσθημα, τα βιώματα, τις μνήμες που σου επιτρέπει να ανακαλέσεις το τοπίο της. Και οι μνήμες όμως της Αθήνας δεν είναι «δημόσιο αγαθό», αφού κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να τις σβήσουμε. Κι αυτές έχουν να κάνουν περισσότερο με την προσωπικότητα του καθενός, το παρελθόν του, την παιδική του ηλικία και την εφηβεία του. Η Αθήνα όμως είναι μια πόλη που δεν έχει σχήμα. Το κέντρο της δεν είναι κέντρο αφού το καταπατούν καθημερινά μικρές ομάδες πληθυσμού και όταν το κέντρο χάνει τον ρόλο του, τότε και η περιφέρεια δεν μπορεί να σταθεί μέσα στο αστικό τοπίο. Τόσα χρόνια αυτού του τύπου την ισοπέδωση τη θεωρούσαμε σημείο εκδημοκρατισμού. Τώρα όμως;

Τότε το «ιστορικό κέντρο» της δεν μας ενδιέφερε γιατί ανήκε στο παρελθόν κι εμείς κοιτάζαμε το μέλλον. Τώρα όμως που οι λαθρομετανάστες- ταλαίπωροι και εγκληματίες συλλήβδην- βρήκαν κενό και απλώθηκαν, τώρα ανακαλύψαμε την αξία του. Ο «περιορισμός» της εγκληματικότητας- το λέει και η λέξηαρχίζει από την απομόνωσή της. Οταν όμως ζεις σε μια πόλη που δεν έχει σχήμα, άρα δεν έχει και όρια, τότε τίποτε δεν μπορείς να απομονώσεις. Στην ιστορική «τριλογία» των κτιρίων της Πανεπιστημίου, οι «φύλαρχοι» των πραματευτάδων απλώνουν ανενόχλητοι την πραμάτεια τους στο πεζοδρόμιο.