Ενας σεφ που βρίζει και φωνάζει

Ηταν ο πρώτος από τους σεφ που συμμετείχε σε τηλεοπτικό ριάλιτι. Στο εξωτερικό ήταν «μόδα» ήδη με τον Γκόρντον Ράμσεϊ, σκληρό, αυταρχικό, να ηγείται αυτής της απομυθοποίησης της κουζίνας, καθώς δεν παρουσίαζε πλέον συνταγές για νοικοκυρές και εραστές της κατσαρόλας αλλά έδειχνε ότι η επαγγελματική κουζίνα είναι μια βαριά βιομηχανία που θέλει καλό κουμάντο. Σε παρόμοιο κλίμα και ο «δικός μας» Μποτρίνι επιδίδεται με επιτυχία σε ένα… σόου βρισιδιών. Χτυπιέται, φωνάζει, προσβάλλει τους επιχειρηματίες εστιάτορες που τον έχουν καλέσει να βάλει τάξη στην κουζίνα τους, να συμμαζέψει το ατίθασο συνήθως γκαρσόνι τους και τι περίεργο… να τους μάθει τρόπους! Βρίζοντας! Μπορεί να βρίθει ο τόπος από κουζινικές «φούσκες» που έχουν ταλαιπωρήσει στομάχια και ουρανίσκους αλλά έχουμε επίσης πήξει και από τηλεοπτικά ξεκατινιάσματα. Στα πρώτα επεισόδια, τα εστιατόρια που επέλεγε ο Μποτρίνι ήταν μάλλον ακριβά και λουσάτα. Ηταν ακόμη η εποχή της οικονομικής ευφορίας, όταν η έξοδος για φαγητό αποτελούσε ακόμη μία ευκαιρία για επίδειξη. Σιγά σιγά, με την κρίση να αλλάζει τα δεδομένα, «υποχώρησε» και ο σεφ στις επιλογές του, για να βρεθεί σε σουβλατζήδικα και συνοικιακά μεζεδοπωλεία. Οι καβγάδες στην κουζίνα είναι όλο και πιο σκληροί, όλο και πιο προσβλητικοί, με όλο και περισσότερα «μπιπ», με επίκεντρο σχεδόν πάντα είτε ένα sui generis γκαρσόνι είτε μια αυταρχική, ξερόλα σύζυγο ιδιοκτήτη. Η σκηνοθεσία επαναλαμβάνεται φασόν, σε σημείο που ακόμη και οι ιδιοκτήτες των εστιατορίων «συλλαμβάνονται» από τον φακό σκασμένοι στα γέλια. Μόνο που όλος αυτός ο ακατάσχετος πολτός της αγένειας και της επιθετικότητας μοιάζει με δηλητήριο που έχει ποτίσει τα καλοφτιαγμένα πιάτα, το ίδιο όπως έχει ποτίσει πια την καθημερινότητά μας.