Σαν να είναι βαρυποινίτες

Το χειρότερο δεν ήταν η επιστροφή ενός τηλεοπτικού προγράμματος που σφράγισε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο είδος την κατρακύλα στον ξεδιάντροπο κανιβαλισμό των κοινωνιών της καταθλιπτικής κατανάλωσης
Το χειρότερο ήταν ότι τις κερκίδες του στούντιο στην πρεμιέρα τις γέμιζε πιτσιρικαρία που χειροκροτούσε ξέφρενα, προφανώς υπό την καθοδήγηση των αρμοδίων για την εμψύχωση του τηλεπλήθους, τις πιο άγριες περιγραφές της παρουσιάστριας για τον απανθρωπισμό που θα υποστούν οι συμμετέχοντες: «Θα κλειστούν στο σπίτι αυτό, χωρίς καμία απολύτως επαφή ούτε με φίλους ούτε με συγγενείς». Εδώ έπεσε το πρώτο ξέφρενο χειροκρότημα. «Το Μπιγκ Μπράδερ είναι το πιο συναρπαστικό πρόγραμμα». Τα χειροκροτήματα δυναμώνουν και συνοδεύονται από στριγκλιές «ααααα!».

Το πιθανότερο είναι ότι η χούφτα των πιτσιρικάδων που είχαν τοποθετηθεί στις πρώτες σειρές των κερκίδων πέριξ του βάθρου της Κορομηλά, προκειμένου να διαφημίσουν ακουσίως ένα πρόγραμμα γερασμένο όσο και η αγορά που το δημιούργησε, ουδόλως έδωσε σημασία στις εν λόγω φράσεις. Ωστόσο εκστομίστηκαν σαν να είναι απολύτως φυσικό να δέχονται άνθρωποι να κλειστούν σε γυάλινα κλουβιά όπου θα μπορούν όλοι να τους παρακολουθούν ενώ εκείνοι δεν θα έχουν άλλον ορίζοντα από τον φράχτη πέριξ της «βίλας». Προφανώς αγνοούν και ουδόλως ενδιαφέρονται να μάθουν ότι ακριβώς αυτό στο οποίο υποβάλλονται υπήρξε η σκληρότερη πειθαρχική ποινή που εφευρέθηκε ποτέ για βαρυποινίτες. Η μεγαλύτερη τιμωρία κάποτε ήταν να βρίσκεται κάποιος σε κοινή θέα, να τον παρακολουθούν οι δεσμοφύλακες και εκείνος να μην τους βλέπει ποτέ, να μην ξέρει καν πού βρίσκονται. Το αγνοεί και η πιτσιρικαρία που χειροκροτούσε ξέφρενα την μπιγκμπραδερική φυλακή. Οπως αγνοεί ότι ακριβώς αυτό ήταν ο απόλυτος στόχος των ολοκληρωτισμών. Η θέα στον ιδιωτικό χώρο. Αυτό που παραμένει και το μεγάλο διακύβευμα των σύγχρονων δημοκρατιών, όπου η ασφάλεια των πολιτών κοντράρεται με το δικαίωμα στην απόλυτη ιδιωτικότητα. Οπως και να έχει, παραμένει δικαίωμα που αίφνης θέτει σε αμφισβήτηση όχι ένα αυταρχικό καθεστώς αλλά ο παθολογικός ναρκισσισμός προσωπικοτήτων που έχουν εθισμό στην έκθεση του εαυτού τους. Ακραίες άλλωστε περιπτώσεις επιλέχτηκαν, ολίγον μοντέλες, υποψήφιες επαρχιακών καλλιστείων, «επαγγελματίες» συμμετέχουσες σε παντός είδους ριάλιτι ή σε εκπομπές εμπορικής αξιοποίησης της γυναικείας σάρκας ως διαθέτουσες άφθονη και καμπυλώδη, και μερικοί γραφικοί τύποι από την πλευρά των ανδρών, με επίσης πασιφανή την αδυναμία στην κάμερα. Δεν είναι εκεί το θέμα. Είναι στην εφιαλτική εικόνα του αποκλεισμού που καταναλώνεται ως διασκέδαση και που δεν αποτυπώνει παρά το ασφυκτικό αδιέξοδο ενός κόσμου ο οποίος συνεχίζει να υποδύεται την αμεριμνησία σαν πεισμωμένος μετεξεταστέος της δημοκρατίας ενώ ξέρει ότι δεν τη δικαιούται. Στο μεταξύ προσφέρεται άφθονη θέα από ξυπόλητες πατούσες που ξεπροβάλλουν πίσω από καναπέδες και μαξιλάρες, καθώς οι μπιγκμπραδεριστές κάτοχοί τους το έχουν ρίξει στον ύπνο της πλήξης. Τι θέαμα!