Χορός

Με τη φινέτσα της πορσελάνης
Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη

Το ηλικίας 22 ετών αλλά διάσηµο πια φολκλορικό µπαλέτο «Γκζελ» θα χορέψει για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον Οκτώβριο
ΤΙΣ δεκαετίες του ‘50, του ‘60, του ‘70, του ‘80 έως και την πτώση του Τείχους του Βερολίνου ήταν το µπαλέτο Μπεριόσκα, ήταν το Μπαλέτο Μοϊσέγιεφ, ήταν το Γεωργιανό Μπαλέτο που µας έστελνε η τότε Σοβιετική Ενωση. Για να την εκπροσωπήσουν ως κιβωτοί της µεγάλης λαϊκής παράδοσης των Δηµοκρατιών της και να µας θαµπώσουν µε την τελειότητά τους – εκπληκτικά κουρδισµένες «µηχανές» λαϊκών χορών.

Ιδού τώρα από τη σύγχρονη Ρωσία του Πούτιν και του Μενβέντεφ το Μπαλέτο «Γκζελ». Που έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τη Μόσχα, την έδρα του. Ενα διάσηµο πια µπαλέτο παραδοσιακών χορών που µετράει είκοσι δύο χρόνια ζωής. Υπό την καθοδήγηση του ιδρυτή και καλλιτεχνικού διευθυντή του, του χορογράφου, Βλαντίµιρ Ζαχάροφ περισσότεροι από σαράντα χορευτές που αλλάζουν πάνω από οκτακόσια αυθεντικά κουστούµια – όλα φτιαγµένα από έµπειρα χέρια στα εργαστήρια των θεάτρων «Μπαλσόι» και «Στανισλάφσκι» – θα ζωντανέψουν σπάνιους θησαυρούς της ρωσικής µουσικής και χορευτικής παράδοσης.

Το Μπαλέτο «Γκζελ» δηµιουργήθηκε µε σκοπό να συµβάλει στη διατήρηση και την ανάπτυξη της ρωσικής πολιτιστικής κληρονοµιάς. Ενσωµατώνοντας την πλούσια λαϊκή παράδοση των διαφόρων περιοχών της Ρωσίας αναβιώνει σκηνές από το παρελθόν και το παρόν και εµπνέεται από τα αριστουργήµατα της λαϊκής ρωσικής τέχνης όπως τις χαρακτηριστικές πορσελάνες Γκζελ (από τις οποίες το Μπαλέτο πήρε το όνοµά του) µε τα λευκά και γαλάζια σχέδια που κατασκευάζονται στην οµώνυµη περιοχή κοντά στη Μόσχα, τα ζωγραφισµένα στο χέρι λακαριστά κουτιά Πάλεχ και Φεντόσκινο, η τέχνη των οποίων ανάγεται στον 18 αιώνα, τα λεπτοδουλεµένα κοσµήµατα από σµάλτο Φινίφτ, τα χρυσοποίκιλτα προϊόντα από ξύλο Χοχλοµά, τις παραδοσιακές χειροποίητες δαντέλες Βολόγκντα, τα χρυσοκέντητα προϊόντα Τορζόκ κ.ά. Εν ολίγοις η πλούσια, ζωντανή και γεµάτη χρώµατα παράδοση της Ρωσίας µεταφέρεται σε ένα εκρηκτικό «καλειδοσκοπικό» θέαµα.

Ο Βλαντίµιρ Ζαχάροφ γεννήθηκε στην περιοχή του ρωσικού Νόβγκοροντ το 1946. Σπούδασε χορογραφία στην Κρατική Σχολή Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης Εργάστηκε ως χορογράφος και καθηγητής µπαλέτου στο Πανεπιστήµιο της ρωσικής πόλης Σαµάρα, διετέλεσε διευθυντής του τµήµατος Χορού στο υπουργείο Πολιτισµού της Ρωσίας την περίοδο 1974 – 1975 και χορογράφησε πλήθος καλλιτεχνικών εκδηλώσεων στη Μόσχα καθώς και επίσηµη κυβερνητική συναυλία στο Κρεµλίνο το 1987.

ΙΝFΟ

Στις 16 Οκτωβρίου στις 21.00 και στις 17 στις 11.30 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών / Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη (τηλ. 210-72.82.333, www.megaron.gr).
Εισιτήρια: 62, 49, 39, 29 (φοιτητικό, παιδικό) 15 ευρώ.
Προπώληση από 24 Σεπτεµβρίου

Καρπός 38 αποστολών

Στο µυαλό του Βλαντίµιρ Ζαχάροφ πάντα στριφογύριζε η ιδέα ενός δικού του µπαλέτου. Ηθελε όµως η οµάδα του αφενός να διαφέρει από τις υπόλοιπες, αφετέρου να έχει ως δηµιουργική βάση την παραδοσιακή τέχνη της Ρωσίας. Για να γίνει αυτό ένιωσε ότι έπρεπε να γνωρίσει βαθύτερα τη ρωσική παράδοση και να µελετήσει ενδελεχώς την παραδοσιακή ζωή, τη µουσική και το χορό.

Ετσι οργάνωσε τριάντα οκτώ αποστολές σε χωριά και πόλεις της Ρωσίας, όπου µελέτησε και γνώρισε από κοντά την παραδοσιακή ζωή και τέχνη.

Το 1988 έφτασε τελικά στον στόχο του: ίδρυσε το Θέατρο Χορού «Γκζελ» σε µία προσπάθεια να φέρει πιο κοντά στο παγκόσµιο κοινό την πλούσια πολιτιστική παράδοση της Ρωσίας. Σε πολύ σύντοµο χρονικό διάστηµα το Μπαλέτο «Γκζελ» ως πρεσβευτής του ρωσικού πολιτισµού κέρδισε την παγκόσµια αναγνώριση. Το 1999 απονεµήθηκε στο συγκρότηµα ο τιµητικός τίτλος «Ακαδηµαϊκό» για την προσφορά του στον ρωσικό χορό, ενώ ο Βλαντίµιρ Ζαχάροφ έχει λάβει πολυάριθµες τιµητικές διακρίσεις για την προσφορά του στον ρωσικό πολιτισµό.

Το 1998 ιδρύθηκε και η Ακαδηµία Μπαλέτου του Θεάτρου «Γκζελ».


Ζωντανεύει τα Ελευσίνια Μυστήρια σε βιοµηχανικά κτίρια
Δ.Κ.

Σε επτά βιοµηχανικά κτίρια της Ελευσίνας, τα Μεγάλα Μυστήρια παίρνουν µορφή µε µπάζα, ξύλα, τούβλα και τσιµεντόλιθους, µε αφορµή τα έργα – εγκαταστάσεις της Διοχάντης υπό τον τίτλο «Ελευσίς 2010» που φιλοξενούνται στο παλαιό Ελαιουργείο – Σαπωνοποιείο «Βότρυς». «Οι εικαστικές παρεµβάσεις συµπληρώνουν και συνεργούν µε το περιβάλλον των κτιρίων µέσα από εναλλαγές υλικών, φωτισµού και ήχου» λέει στα «ΝΕΑ» η ζωγράφος και γλύπτρια, η οποία παρουσιάζει τη νέα της δουλειά στο πλαίσιο των Αισχυλείων.

Η Διοχάντη µελέτησε την ιστορία του τόπου, λέρωσε τα ρούχα της µε χώµα και εργάστηκε η ίδια στον χώρο, καθώς τα έργα της δηµιουργήθηκαν in situ (επιτόπου). «Δηµιουργώ το έργο για τον δεδοµένο χώρο και χρόνο. Εντοπίζω τα χαρακτηριστικά του τόπου και µετρώ σχολαστικά τις διαστάσεις του χώρου» σχολιάζει για τον τρόπο δουλειάς της.

Η οριοθέτηση του χώρου δεν τη δεσµεύει. «Κάθε χώρος θα µπορούσε να είναι κατάλληλος, ανάλογα µε τη σύλληψη του όλου έργου. Αρκεί αυτό να συνυπάρχει µε τον χώρο και συνδιαλέγεται µε την ιστορία». Αυτό που περιορίζει τη φαντασία της είναι το τελά ρο, παρά το γεγονός ότι η Διοχάντη ξεκίνησε την πορεία της το 1967 µε µια έκθεση ζωγραφικής στη Ρώµη. «Τότε ένιωσα την ανάγκη να αποδεσµευτώ από τα όρια του τελάρου, χρησιµοποιώντας περισσότερα τελάρα. Τοποθετώντας τα το ένα δίπλα στο άλλο δηµιούργησαν µια σύνθεση που είχε µια ιστορία να διηγηθεί» λέει η καλλιτέχνις που από το 1970 δουλεύει πάνω σε εγκαταστάσεις in situ, ζωγραφικές και γλυπτικές.

ΙΝFΟ

Εργα – εγκαταστάσεις της Διοχάντης, στο Ελαιουργείο – Σαπωνοποιείο «Βότρυς» έως 10 Οκτωβρίου.
Πληροφορίες: τηλ.
210-5565.613.