Θέατρο
«Η Ελένη που δεν προκάλεσε ποτέ πόλεµο. Η Ελένη που δεν ξέρει τον πόλεµο. Κι εσείς;», γράφουν οι γαλλικοί υπότιτλοι. «Το κολιέ της Ελένης», στο οποίο παίζουν µαζί µε την Τατιάνα Λύγαρη ο Βαγγέλης Ρόκκος (φωτό) και η Ανατολή Αθανασιάδου (θα ανέβει ξανά στην Αθήνα από τον Νοέµβριο), αφηγείται την ιστορία µιας γυναίκας από τη Δύση που περιπλανάται σε µια χαοτική και πολύπαθη πόλη της Ανατολής.
Για ένα κολιέ, για µια Ελένη
Κέλλυ Κική
Το «Τρένο στο Ρουφ» σφύριξε και ταξίδεψε ώς τη Βηρυτό όπου παρουσίασε «Το Κολιέ της Ελένης», ένα έργο της γαλλόφωνης Καναδής Καρόλ Φρεσέτ που αφηγείται την ιστορία µιας Δυτικής στης Ανατολής τα µέρη
Στο θέατρο Αl Μadina επί της εµπορικής οδού Χάµρα στην οµώνυµη κεντρική γειτονιά της Βηρυτού, ο κόσµος είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται τουλάχιστον µία ώρα πριν από την έναρξη της παράστασης. Ηταν η πρώτη φορά για την Αµαξοστοιχία Θεάτρου «Το Τρένο στο Ρουφ» που ταξίδευε εκτός ελληνικών συνόρων.
Και αυτό το ζεστό βράδυ της 21ης Σεπτεµβρίου επρόκειτο να παρουσιάσει σε περισσότερα από 300 άτοµα «Το Κολιέ της Ελένης», σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη. Επειτα από σχετική πρόσκληση της ελληνικής πρεσβείας στη Βηρυτό, ο θίασος µετέφερε το έργο της γαλλόφωνης Καναδής Καρόλ Φρεσέτ από τη µικρή, τετράγωνη σκηνή του θεατρικού βαγονιού της Αµαξοστοιχίας (όπου ανέβαινε καθ όλη τη διάρκεια της περσινής σεζόν)
στη µεγάλη σκηνή του Αl Μadina η οποία δεν είναι η µόνη που προδίδει την κινηµατογραφική ιστορία του χώρου.
Εκεί στεγαζόταν το ιστορικό Saroulla Cinema ώς τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν η οδός Χάµρα ακόµα διατηρούσε εκείνη την ιδιαίτερη αίγλη που της προσέδιδε ο κόσµος της διανόησης που συγκεντρωνόταν εκεί.
Το σκηνικό και καλλιτεχνικό στοίχηµα, λοιπόν, δεν ήταν µικρό.
Αλλά η Τατιάνα Λύγαρη, η οποία επίσης ερµηνεύει τον κεντρικό ρόλο της Ελέν, και οι ηθοποιοί Βαγγέλης Ρόκκος και Ανατολή Αθανασιάδου αφηγήθηκαν µε περίσσια καλλιτεχνική διαθεσιµότητα την ιστορία µιας γυναίκας από τη Δύση που βρίσκεται να περιπλανάται σε µια χαοτική και πολύπαθη πόλη της Ανατολής.
Καλεσµένοι από τον πρεσβευτή κ. Πάνο Καλογερόπουλο, το «παρών» έδωσαν µέλη της ελληνικής κοινότητας στον Λίβανο, πρεσβευτές άλλων χωρών αλλά και προσωπικότητες της λιβανέζικης πολιτικής σκηνής, απολαµβάνοντας τον ελληνικό θίασο να τηρεί ισορροπίες και να ερµηνεύει µε θεατρική καθαρότητα το κείµενο της καναδής συγγραφέως που καθρεφτίζει δύο διαφορετικές γωνιές του πλανήτη οι οποίες καµιά φορά βρίσκουν όµως τελικά τα σηµεία τοµής τους.
«Μια γυναίκα από µια χώρα δυτική βρίσκεται για ένα επαγγελµατικό ταξίδι σε µια πόλη της Μέσης Ανατολής που θα µπορούσε να είναι η Βηρυτός. Χάνει ένα µικρό κολιέ από άσπρες πλαστικές πέρλες το οποίο για εκείνη έχει πολύ µεγάλη αξία και αποφασίζει να παρατείνει τη διαµονή της για να το ψάξει. Στον δρόµο της συναντάει τους ανθρώπους αυτής της ρηµαγµένης από τους πολέµους πόλης και βρίσκεται αντιµέτωπη µε την απώλεια και τον πόνο.
Μέσα από αναγωγές στις δικές τις απώλειες καταλαβαίνει τελικά τι είναι σηµαντικό στη ζωή», λέει µεταξύ άλλων η σκηνοθέτις και ηθοποιός Τατιάνα Λύγαρη για το έργο της Φρεσέτ (το οποίο έγραψε το 2001 στη Βηρυτό στο πλαίσιο εργαστηρίου για γαλλόφωνους συγγραφείς) και προσθέτει: «Βρίσκω το έργο πολύ αισιόδοξο διότι µέσα από µια τέτοια διαδροµή µπορεί κανείς να συνειδητοποιήσει τη δική του ευτυχία, να κατανοήσει τον πόνο των άλλων και να γίνει άνθρωπος µε µια παρουσία υπεύθυνη και σοβαρή απέναντι στη ζωή».
ΙΝFΟ
«Το Κολιέ της Ελένης» ανεβαίνει ξανά στο θεατρικό βαγόνι της Αµαξοστοιχίας Θεάτρου «Το Τρένο στο Ρουφ» (Σιδηροδροµικός Σταθµός Ρουφ, οδός Κωνσταντινουπόλεως, τηλ. 210-5298.922, 6937-604.988) από τις 12 Νοεµβρίου έως τις 30 Ιανουαρίου. Εισιτήρια:
20 ευρώ, 16 ευρώ (φοιτητικό).
Επαναπροσδιορίζοντας τις αξίες της ζωής
Η Ελέν (Τατιάνα Λύγαρη) αναζητά µανιωδώς το «δυσδιάκριτο, ανάλαφρο και άπιαστο», όπως τονίζει συνεχώς η ίδια, κολιέ της και στη διάρκεια αυτής της αναζήτησης διασταυρώνεται µε ανθρώπους που φέρουν µνήµες βαριές και απώλειες απτές: Η µουσουλµάνα Σάρα (Ανατολή Αθανασιάδου) θα εµφανιστεί στη σκηνή ψάχνοντας τον νεκρό γιο της κι αυτή η άρνησή της για τον θάνατο θα µοιάζει µε την πιο έντονη παραίσθηση που µπορεί να έχει άνθρωπος. Παράλληλα, ο εξαίρετος Βαγγέλης Ρόκκος µεταµορφώνεται από τον Ναµπίλ (οδηγό ταξί που στωικά επαναλαµβάνει «τάξι, µαντάµ») σε εργοδηγό σε ένα εργοτάξιο (ίσως ένα από αυτά µε τους τεράστιους γερανούς που σε κάθε τετράγωνο της ανοικοδοµηµένης από τους βοµβαρδισµούς του 2006 Βηρυτού µοιάζει να πληγώνει τον ουρανό), σε έναν πρόσφυγα έγκλειστο σε παλαιστινιακό καταυλισµό και, τέλος, σε έναν πωλητή ο οποίος µε µια (κυρίως ψυχική) βιαιότητα θα κάνει την Ελέν να επαναπροσδιορίσει τις αξίες και την ίδια την αξία της ζωής.














