Οι άνθρωποι στον καθρέφτη

Αντίθετα με τον Περόουνι, πρωταγωνιστή του προηγούμενου μυθιστορήματός του, που τον αντιμετωπίσαμε με συμπάθεια ακόμη κι όταν (ή μήπως κυρίως όταν) υποστήριζε τον πόλεμο στο Ιράκ, ο Μπερντ, πρωταγωνιστής στο Σόλαρ μόνο αρνητικά συναισθήματα προκαλεί. Ενοχοποιεί έναν αθώο. Οικειοποιείται την επιστημονική δουλειά ενός πρώην συνεργάτη του για την τεχνητή φωτοσύνθεση. Είναι αλαζόνας, ψεύτης, οπορτουνιστής και ματαιόδοξος. Ενα βράδυ επισκέπτεται για φαγητό την τελευταία του γυναίκα, που τράβηξε τα πάνδεινα για να τον πείσει να κάνουν παιδί. Κάποια στιγμή χτυπάει το κινητό του και είναι η ερωμένη του. Της λέει ότι θα την πάρει αργότερα, διακρίνει όμως μια ενόχληση στη γυναίκα του και περιμένει τη σκηνή ζηλοτυπίας. Η σκηνή δεν έρχεται, εκείνος εκνευρίζεται, δεν μπορεί να παίζει έτσι μαζί του, δεν μπορεί να παριστάνει ότι δεν άκουσε, άλλωστε ο ίδιος δεν αισθάνεται καμία, μα καμία ενοχή, η συμφωνία από την αρχή ήταν σαφής, ανοιχτή σχέση, απόλυτη ελευθερία, τι του καταλογίζει λοιπόν; Ο θυμός του συσσωρεύεται, ώσπου ξαφνικά του περνάει κάτι απ΄ το μυαλό. Μήπως η γυναίκα του δεν υποκρίνεται, αλλά απλώς αδιαφορεί; «Μελίσσα, κοιμάσαιi με κανέναν άλλο;». «Φυσικά, Μάικλ, όπως κι εσύ». «Δεν ντρέπεσαι; Ξεχνάς ότι είσαι η μητέρα του παιδιού μας;».

Φαύλος. Αδίστακτος. Και τόσο, μα τόσο διαφορετικός από μας. Ή μήπως όχι; Μήπως κατά βάθος θεωρούμε «ανθρώπινες» τις αδυναμίες του; Αναγκαίο κακό τα ψέματά του; Μήπως ανακουφιστήκαμε όταν διαπιστώσαμε ότι η Μελίσσα είπε ψέματα, θέλοντας απλώς να τον πικάρει; Αυτός ο άνθρωπος που αντικρύζουμε στον καθρέφτη δεν μοιάζει άραγε καθόλου στον Μάικλ Μπερντ;