Δαµάζοντας την Κίντµαν

«Dogville»
Δύο άνθρωποι κατέστρεψαν την καριέρα και κουρέλιασαν τον εύθραυστο ψυχισµό της Νικόλ Κίντµαν. Ο κοντός Τοµ Κρουζ στο κρεβάτι. Και ο ψηλός Δανός Λαρς φον Τρίερ στα εφιαλτικά γυρίσµατα του «Dogville». Για το κρεβάτι who knows.

Για το «Dogville» ένα ξέρω. Τέτοιο πράγµα δεν ξανάγινε!

Μεγαλύτερος ταραξίας από τον Ζαν Λικ Γκοντάρ του ‘60. Περισσότερο φιλόδοξος από τον Ορσον Γουέλς. Μεγαλύτερος «απατεώνας» από τον Ντέιβιντ Λιντς. Το ίδιο αυστηρός και θρησκευόµενος όσο και ο Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ, ο padre padrone του κινηµατογράφου της Δανίας. Καλύτερος DJ των εικόνων και των παραµορφώσεων από τον Κουέντιν Ταραντίνο. Και περισσότερο αντιαµερικανός ακόµα και από τον πιο σκληροπυρηνικό σταλινικό. Με τη µαγκιά του, τα κόλπα του και τις εκτός και εντός οθόνης ανατροπές του, κατάφερε να αποσπάσει τριπλάσια, εντελώς δωρεάν, δηµοσιότητα από το οποιοδήποτε blockbuster του Χόλιγουντ των εκατό και πλέον εκατοµµυρίων δολαρίων. Τα media στα πόδια του. Με τα πιο αντιεµπορικά «στοιχεία» προκάλεσε ουρές στα ταµεία. Και κοντά σ’ αυτά άπαντες του star system Αµερικής και Ευρώπης ξεροσταλιάζουν για µια θέση στο cast του σαδοµαζοχιστοαναρχοαριστεροπαρανοϊκού και µισογύνη Δανού. Κι όµως.

Ολοι και όλες εκεί!

Οn top of that µετασχηµάτισε τη διαδροµή του σε µια µυθολογία που όµοιά της µόνο η ζωή της Γκρέτα Γκάρµπο (1905-1990)

του ταιριάζει. Ας πούµε. Το 1991 ο Στίβεν Σπίλµπεργκ του προτείνει σενάριο και σκηνοθεσία στις ΗΠΑ. Ο Λαρς του το επέστρεψε στα µούτρα. Λίγα χρόνια αργότερα, σε µια συνέντευξη που µου παραχώρησε στις Κάννες, στην ερώτηση «γιατί αρνείσαι να ταξιδέψεις στην Αµερική» απάντησε «Fuck them». Ας πούµε. Ο τηλεφωνητής του παίζει την κοµµουνιστική 3η Διεθνή. Ετσι έλεγε. Ας πούµε. Πλακώθηκε µε την Βjork, πρωταγωνίστριά του στο ανάποδο και άκρως αντιαµερικανικό µιούζικαλ «Χορεύοντας στο σκοτάδι» («Dancer in the Dark» – 2000). Μερικοί ισχυρίζονται ότι έπεσαν και ψιλές.

Ας πούµε. Εγκατέλειψε τη γυναίκα και το σπλάχνο του στα σπλάχνα της για µια µπέιµπι σίτερ. Ας πούµε. Ιδρύει δική του οµάδα κινηµατογραφιστών µε το όνοµα «Dogme», δηλαδή Δόγµα. Οπου οι περιορισµοί είναι του τύπου, απαγορεύεται να χρησιµοποιείς µουσική! Περιορισµούς που ο ίδιος ανάλογα µε τα κέφια του και τις ανάγκες των ταινιών του, άλλοτε τις τηρεί και άλλοτε τις γράφει στα παλιά του τα παπούτσια. Οµως απ’ αυτή την οµάδα και ακολουθώντας πιστά τις Dogmeτικές απαγορεύσεις προκύπτει το αριστοτεχνικό «Festen» («Οικογενειακή γιορτή») του Τόµας Βίντερµπεργκ.

Ας πούµε. Με το «Δαµάζοντας τα κύµατα» («Βreaking the waves» – 1996) αρχίζει να λαµβάνει ραβασάκια από διάφορες big stars. Ανάµεσά τους και η Κατρίν Ντενέβ. Ρlease Lars, βάλε µε να παίξω σε κάποια από τις ταινίες σου. Σε φιλώ, Catherine Deneuve. Και την έβαλε. Και την έκανε εργάτρια εργοστασίου. Με τσεµπέρι. Ο άθλιος! Πορευόµενος λοιπόν από σκάνδαλο σε σκάνδαλο και από θόρυβο σε θόρυβο, αποφασίζει στις αρχές του 2000 να δηµιουργήσει µια τρι λογία για τις ΗΠΑ. Το πρώτο µέρος µε τίτλο «Dogville» («Η πόλη του σκύλου») θα γυριστεί εντός θηριώδους στούντιο. Και αντί για σκηνικά, µε την κιµωλία θα σχηµατιστούν στο δάπεδο γραµµές που θα χωρίζουν, νοερά, τα σπίτια, την εκκλησία, την πλατεία κοκ. Τέτοιο πράγµα ούτε στον ερασιτεχνικό θίασο στις Μηλιές του Ν. Ηλείας! Η Νικόλ Κίντµαν, άρτι αφιχθείσα από τις «Ωρες» («Ηours») και µε Οσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, πέφτει πάνω σε ψυχιατρείο. Ετσι νόµιζε. Παροµοίως νόµιζε για εκείνη και ο Τρίερ. Μέχρι να της κάνει τα νεύρα τσατάλια και µέχρι να αποβάλει η βεντέτα όλα τα καπρίτσια, πέρασαν αρκετές εβδοµάδες. Το αφεντικό είναι ο Δανός. Τέρµα τα δίφραγκα. Το κινηµατογραφικό αποτέλεσµα, αν και εξωτερικά ολότελα «πειραµατικό», στην πράξη αποδείχθηκε άκρως εµπορικό. Το στόρι ακόµα πιο ανατρεπτικό. Η θυγατέρα ενός γκάνγκστερ καταλήγει στον καταυλισµό αποίκων κάπου στις ΗΠΑ. Η εισβολή προκαλεί κτηνωδία, προδοσία, οµαδικό βιασµό και βία. Ο Τρίερ µαστιγώνει ανελέητα το ειδυλλιακό παρελθόν που µας κληρονόµησαν αµερικανοί γίγαντες της οθόνης, όπως ο Τζον Φορντ µε το «Τhe grapes of wrath» («Τα σταφύλια της οργής» – 1940).

Ολα τούµπα. Ποιοι; Αυτοί; Μα, είναι άθλιοι τυχοδιώκτες. Κανίβαλοι µε αγγελικά πρόσωπα. Καταφθάνει και ο µεγαλογκάνγκστερ Father (Τζέιµς Κάαν) της Γκρέις (Νικόλ Κίντµαν) και κάνει το χωριό σαν τη Ζαχάρω του Αυγούστου του 2007. Με ένα λόγο, οι σηµερινές ΗΠΑ είναι το άθροισµα άθλιων τυχοδιωκτών και νονών. Οπως έλεγε και ένας σοφός, η Αµερική ξεκίνησε από τη βαρβαρότητα και κατέληξε στην παρακµή χωρίς να περάσει από τον Πολιτισµό. Και όπως «λέει» και η πορεία του Λαρς φον Τρίερ, κάνε αυτό που θέλεις και άσε τα χαϊβάνια να κουρεύονται µε τις πλαστικές χολιγουντιανές πατάτες. Ο τολµών νικά, my friend!


Η ταυτότητα

§ Ετος: 2003 § Είδος: Κοινωνικό δράµα § Σκηνοθεσία: Λαρς φον Τρίερ § Σενάριο: Λαρς φον Τρίερ § Cast: Νικόλ Κίντµαν, Χάριετ Αντερσον, Λορίν Μπακόλ, Μπεν Γκαζάρα, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Τζον Χαρτ, Πατρίτσια Κλάρκσον, Τζέιµς Κάαν, Ζαν Μαρκ Μπαρ § Φωτογραφία: Αντονι Ντοντ Μάντελ § Διάρκεια: 178’ § Χώρα: Δανία