Ο φονιάς μέσα του

ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ στη Λουιζιάνα, στον βαθύ αμερικανικό Νότο όπως και οι άλλοι πρωτοπόροι του rock and roll άλλωστε, ο Τζέρι Λι Λιούις ένιωθε από μικρός εγκλωβισμένος σε ένα καθαρτήριο ψυχών, το οποίο βρισκόταν ανάμεσα στο βαθιά θρησκόληπτο κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον του και στις αμαρτωλές σειρήνες που έπαιρναν τα μυαλά της νεολαίας με την έκρηξη του rock and roll στα μέσα της δεκαετίας του ΄50. Ο άνθρωπος που έγινε διάσημος με την εκρηκτική παρουσία του στη σκηνή και την κολασμένη ερμηνεία του σε τραγούδια-ορόσημα όπως το «Great Βalls of Fire» και το «Whole Lotta Shakin΄ Going Οn», υπήρξε διχασμένος μεταξύ του αυστηρού Θεού της Πεντηκοστιανής Εκκλησίας και του Διαβόλου του αλκοόλ, των ναρκωτικών και του rock and roll. Οσο για το σεξ, αυτό ήταν ένας διαφορετικός τύπος δαίμονα που ελλόχευε στα τραγούδια του, με αποτέλεσμα αυτά να μποϊκοτάρονται συχνά από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, ενώ τον οδήγησε και σε έξι εσπευσμένους γάμους ένας από τους οποίους παραλίγο να του στοιχίσει την καριέρα του.

Ο Τζέρι Λι Λιούις παντρεύτηκε τη Μάιρα Γκέιλ Μπράουν τον Δεκέμβριο του ΄57. Ηταν η τρίτη γυναίκα του παρότι αυτός δεν είχε κλείσει ακόμα τα 23. Η Μάιρα Γκέιλ, πάλι, ήταν μόλις δεκατριών ετών. Στην πατρίδα του, στον Νότο, δεν ήταν και τόσο παράξενο κάτι τέτοιο, μόλις όμως το ανακάλυψαν οι δημοσιογράφοι κατά τη διάρκεια της βρετανικής περιοδείας του το σκάνδαλο έλαβε γρήγορα διαστάσεις. Γεγονός που όχι μόνο δεν κλόνισε, αλλά έκανε τον Τζέρι Λι ακόμα πιο επιθετικό στη σκηνική παρουσία του, διαμορφώνοντας οριστικά τη μανιακή περσόνα του ερμηνευτή που τα σπάει όλα και στο τέλος βάζει φωτιά στο πιάνο του προκαλώντας χάος και υστερία.

Ιδού πώς περιγράφει ο συγγραφέας Νick Τosches στην «ελεύθερη» βιογραφία που έγραψε για τον Λιούις, με τον τίτλο «Ηellfire» (βιβλίο που θεωρείται με διαφορά η καλύτερη, αν και αυθαίρετη, βιογραφία ροκ καλλιτέχνη), με χαρακτηριστικά γλαφυρή και «αποκαλυπτική» πρόζα, το χάρισμά του να παρασύρει όπως έλεγε, το ακροατήριό του στην Κόλαση: «…Η φήμη σήκωσε τη φούστα της για τον τελευταίο άγριο γιο. Οσο κυλούσε εκείνο το καλοκαίρι, με τις ζεστές νύχτες να διαδέχονται τις ζεστές μέρες στο Νότο, ο ήχος του «Whole Lotta Shakin΄ Going Οn» έμοιαζε όλο και πιο δυνατός και πιο απειλητικός. Ακουγόταν παντού, σαν κεραυνός πριν από τη βροχή, από τα αυτοκίνητα, τα μπαρ, τα ανοιχτά παράθυρα όσων δεν είχαν «μετανοήσει». Ο μοχθηρός ρυθμός του έμοιαζε να καταβροχθίζει τα νιάτα της επικράτειας, ματώνοντας τις παρθένες, ξυπνώντας ξεχασμένα ένστικτα στις νοικοκυρές και αναγκάζοντας τα αγόρια να μεταλλαχτούν σε φλογισμένα καινούργια πλάσματα που αποζητούν σεξουαλική ανακούφιση δίχως ενοχές…».

Η εισβολή των Βeatles και των Stones όμως στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 οδήγησε τους πιονέρους του rock and roll στο περιθώριο. Στο ίδιο βιβλίο μεταφέρονται οι πρώτες εμπειρίες του Λιούις από τη νέα γενιά των γεγέδων με τη unisex αμφίεση: «… Τα αγόρια ήταν ντυμένα παράξενα: ριγέ κουστούμια και σαχλά καπελάκια. Και τα κορίτσια το ίδιο: λευκές μπότες και φούστες που με το ζόρι κάλυπταν την πηγή του ανδρικού καημού. Και όλα τους, αγόρια και κορίτσια μαζί, είχαν το ίδιο κούρεμα- όχι τα αληθινά μακριά ωραία μαλλιά σαν τα δικά του, αλλά μαλλιά τόσο ίσια που έμοιαζαν σιδερωμένα και κομμένα ομοιόμορφα πάνω από τα φρύδια. Και παντού ακουγόταν αυτή η αναθεματισμένη μουσική. Πίστευε ότι αυτοί οι Βeatles, που τους είχε συναντήσει στο τελευταίο ταξίδι του, θα είχαν εξαφανιστεί μέχρι τώρα. Οχι μόνο δεν είχαν χαθεί όμως, ήταν πιο μεγάλοι από ποτέ. Και υπήρχαν κι άλλοι τέτοιοι πια, όπως αυτά τα αγοράκια των Rolling Stones, ντυμένα σαν μαύροι ομοφυλόφιλοι το τελευταίο βράδυ του καρναβαλιούκαι όλοι αυτοί κάθε μέρα να γίνονται όλο και πιο πλούσιοι, ενώ αυτός, καλύτερος από όλους αυτούς μαζί, να μην μπορεί να σταυρώσει ούτε ένα σουξέ…».

Ο Τζέρι Λι Λιούις όμως αποδείχθηκε πολύ γερό σκαρί και οπωσδήποτε «πολύ σκληρός για να πεθάνει». Κατάφερε στα τέλη των 60s να επανιδρύσει τον εαυτό του ως αυθεντικό country ερμηνευτή («το είχε» το είδος, άλλωστε, όσο και ο Τζόνι Κας) και από τότε δεν αποσύρθηκε ποτέ οριστικά από το προσκήνιο και τις συναυλίες, παρά το γεγονός ότι οι προσωπικές τραγωδίες δεν έπαψαν να τον συνοδεύουν δικαιώνοντας το αυτομαστίγωμά του ως ανθρώπου που τιμωρείται διαρκώς (και δικαίως όπως λέει) για τις αμαρτίες του.

Ο πιο αυτοκαταστροφικός από τους πρωτοπόρους του rock and roll θα γιορτάσει τα 75 του την ερχόμενη Τετάρτη με την κυκλοφορία ενός νέου άλμπουμ γεμάτου εκλεκτούς καλεσμένους