Κουτσά στραβά

Πάρτε βαθιά ανάσα. Και τώρα αφήστε την εκπνοή να σας παρασύρει. Η σεζόν αρχίζει. Και φέρνει μαζί της τόσα πολλά και θαυμαστά, όπως θα διαβάσετε στις επόμενες πέντε σελίδες. Ομως τούτη η σεζόν, αν το ευχηθούμε με ζέση περισσή και επιμονή, μπορεί να μας φέρει όσα ελπίζαμε όλες τις προηγούμενες. Αλλωστε, κρίση έχουμε. Αφού δεν εισακούσθηκαν για άλλα οι προσευχές μας, μπορεί στα καλλιτεχνικά της σεζόν να εισακουσθούν.

Φανταστείτε, ας πούμε, να βάλουν κι άλλοι επίδοξοι θεατρίνοι ενέχυρο τα κτηματάκια τους- κι ας είναι στα χαμηλά η αγορά ακινήτων- και να περάσουμε οριστικά το Παρίσι σε θεατρικούς χώρους και παραστάσεις.

Εφτακόσιες, ας πούμε, ζωή να ΄χουμε! Ή να έχουμε κάθε Ιούλιο εφεξής Φεστιβάλ Επανένωσης Πυξ Λαξ και να στρατοπεδεύουμε μήνες πριν έξω από το Στάδιο ελπίζοντας έστω και σε μία συγχορδία τους.

Ας προσευχηθούμε ακόμη πιο έντονα: κάνε, Θεέ μου, να έρθουν, επιτέλους, στην Ελλάδα οι Scorpions και να μην είναι αυτή- και πάλι- η τελευταία περιοδεία τους. Κάνε να επανέλθει στα στούντιο ο Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ για να δούμε επιτέ λους μια ταινία δράσης της προκοπής. Δείξε στην Αντζελα Δημητρίου τον δρόμο, για να αναγεννηθεί ως ιέρεια της μόδας στις πασαρέλες του Ασλάνη. Φώτισε τον Πέτρο Γαϊτάνο να ακουστεί η φωνή του- με echo ή χωρίς- και εκτός Μεγάλης Εβδομάδας. Εμφύσησε γάμο- έστω, καλλιτεχνικό- της Λένας Πλάτωνος με τον Ντέμη Ρούσσο, που βρήκαν τόπο κοινό στο Ελληνικό Φεστιβάλ και μπορούν να προκαλέσουν έκρηξη θαυμαστή στα μουσικά μας πράγματα.

Γιατί όχι; Η Μιμή Ντενίση που το τόλμησε, να αντιπαρατεθεί στον πληθωρικό αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Θόδωρο Πάγκαλο στη σειρά συνεντεύξεων που επιμελείται ο Θανάσης Νιάρχος, κατέληξε σε αποτέλεσμα εκρηκτικό (όπως θα διαπιστώσετε στη σελ. 10).

Και αν δεν εισακουσθούν όλες μας οι προσευχές σ΄ αυτήν τη σεζόν, πάντα θα υπάρχει επόμενη. Αρκεί να το πιστεύουμε. Οτι, ας πούμε, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος θα ξεκινήσει ελληνική τριλογία «Speed». Οτι η Στεφανία Γουλιώτη δεν θα φύγει για διεθνή καριέρα, όσο κι αν το ανακοινώνει κάθε χρόνο. Οτι ο Βασίλειος Κωστέτσος θα φανεί αντάξιος των περιστάσεων στα κοστούμια του για το επόμενο χορόδραμα του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Τρία». Οτι ο Μάκης Δελλαπόρτας θα κάνει το επόμενο μπεστ σέλερ με τη βιογραφία του δημάρχου Αθηναίων, με πλήρη καταγραφή των προεκλογικών γκαλά και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από τα τεκταινόμενα.

Αφήστε που μπορεί να επιστρέψει στη σκηνή του Ηρωδείου η μεγάλη Νάνα μας Μούσχουρη με guest τον Μάριο Φραγκούλη και τον Σάκη Ρουβά. Ή να τα σπάσει στη μέση της σεζόν η Αννα Βίσση με τον Σάκη και η «απόλυτη» να συνεργαστεί επιτέλους με τη Δέσποινα Βανδή στο μιούζικαλ «Μαλλιοτραβήγματα» σε ποίηση Νίκου Καρβέλα και μουσική Φοίβου (guests ο Τζον Μοδινός, ο Ηλίας Ψινάκης και η Νίνα Λοτσάρη). Και να δοθεί η Ακρόπολη για τα γυρίσματα της συνέχειας του τουρκικού σίριαλ «Χίλιες και μία νύχτες» και θα κάνουν guest εμφανίσεις η Τατιάνα Στεφανίδου και η Ελλη Στάη (είναι, δηλαδή, καλύτερος ο Αλί Μπιράντ;).

Πάντως, αν περιμένουμε- με νηστεία και προσευχή- στα τηλεοπτικά μας θα ξεμείνουν κάποτε από κριτές στα τάλεντ σόου και θα πάρει σειρά και ο Τέρης Χρυσός. Ενώ η Ευγενία Μανωλίδου θα επαναφέρει τη θρυλική εκπομπή «Για σας κυρία μου», παρουσιάζοντας παράλληλα μεταγλωττισμένο σε σωστά ελληνικά «Το κάστρο του Τακέσι». Και (επιτέλους!) ο Ανδρέας Μικρούτσικος θα βρει την κλίση του σε δελτίο ειδήσεων, αφού όλοι οι υπόλοιποι θα ολοκληρώσουν τον γύρο τους από κανάλι σε κανάλι. Αν ρωτήσει κάποιος όλους αυτούς τους χιλιάδες που σπεύδουν για μια θέση στα ριάλιτι (σελ. 8) θα δουν ότι κάπου μέσα τους τα εύχονται όλα αυτά για να έχουμε μια ενδιαφέρουσα σεζόν μέσα στην κρίση.

Αντε, και μετά τους φορτηγατζήδες μπορεί να δούμε και τα άλλα κλειστά επαγγέλματα να ανοίγουν. Και τους ταξιτζήδες, με προστάτη άγιο τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο (στον θρυλικό «Ταξιτζή» του Σκορσέζε, σελ.

14), να καταλαμβάνουν τον Αγνωστο Στρατιώτη- ή μήπως δεν θα τους ανοίξουν τελικά γιατί μας πέφτουν πολλά τα 16.000 ταξί στο Λεκανοπέδιο; Ισως τότε μόνον οι αναδουλειές- που τους οδηγούν στην ευγένεια εσχάτως- να ανατρέψουν την αρνητική εικόνα που έχουμε γι΄ αυτούς. Καθώς όπως τραγουδούσε ο Γιάννης Ξενιτεμένος στον «Ταξιτζή» του: «Οποιος κι αν μπει μες στο ταξί/ φερόμαστε εντάξει/ μα ο κόσμος μάς κατάταξε/ στην τελευταία τάξη./ Κλαίει η καρδιά του ταξιτζή/ γι΄ αυτή την αδικία/ που η μοίρα του τον πέταξε/ μέσα στην κοινωνία.

Koutsastraba@dolnet.gr