Νέα πρόσωπα

Η βοηθός οδοντιάτρου έγινε «Γυναίκα τριαντάφυλλο»
Του Δηµήτρη Ν. Μανιάτη

Νέα τραγουδίστρια… µόνη ψάχνει, για δεύτερη δουλειά. Απ’ τον βιότοπο τής Σπείρας Σπείρας στη σόλο καριέρα, η ερµηνεύτρια αναµετριέται µε το όνειρο του τραγουδιού σε χαλεπούς καιρούς
Στην ταινία «Φτερά του έρωτα» του Βιµ Βέντερς, η πανέµορφη καλλιτέχνιδα Μάριον σκέφτεται να βρει και πρωινή δουλειά (όχι βραδινή) για να επιβιώσει. Κάτι ανάλογο επιχειρεί και η τραγουδίστρια Ηρώ Σαΐα – κι ας έχει νωπή τη δισκογραφική της δουλειά «Γυναίκα τριαντάφυλλο» (Λυχνία) ενώ ετοιµάζεται και για τις φετινές παραστάσεις της στην «Αθηναΐδα» µε πιάνο και βιολοντσέλο.

«Δεν µπορείς να είσαι µόνο τραγουδίστρια, κοιτάω και για πρωινή δουλειά.

Υπάρχουν νέοι και νέοι τραγουδιστές. Εγώ δεν έχω άλλους πόρους, µόνο απ’ τη δουλειά µου, και χωρίς υποχωρήσεις.

Οι επιλογές θέλουν και θυσίες», εξηγεί στα «ΝΕΑ» η νεαρή (και δοκιµασµένη) τραγουδίστρια µε την αυτοπεποίθηση του ταλαντούχου ανθρώπου και την επιφυλακτικότητα εποχής του ΔΝΤ.

Το άστρο της έλαµψε από νωρίς, συµµετείχε στην πρώτη πρώτη οµάδα της µουσικοθεατρικής Σπείρας Σπείρας από το 1999 ώς το 2005, ενώ σπούδασε παράλληλα φωνητική στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών (ταυτόχρονα µε τις σπουδές της ως βοηθός οδοντιάτρου). Ο δικός της άγγελος – για να ξαναθυµηθούµε τα «Φτερά του έρωτα» – είναι ο Σταµάτης Κραουνάκης.

«Με άλλαξε. Εχει επιδράσει όχι µόνο στη δουλειά µου αλλά και στην ψυχή µου, είναι σηµαντικός δάσκαλος και απ’ τους λίγους που ασχολούνται µε τους νέους. Κουβαλάει έναν κόσµο.

Ακόµη και αυτοί που δεν ακολούθησαν το τραγούδι έχουν να θυµούνται», σηµειώνει µε συγκίνηση και υπογραµµίζει τη συµβολή του πολυµήχανου συνθέτη στην πρώτη της ολοκληρωµένη δισκογραφική δουλειά (είχαν προηγηθεί δεκάδες συµµετοχές της σε άλλες). Τη «Γυναίκα τριαντάφυλλο», που περιλαµβάνει απ’ τη «Μαρκίζα» και τα «Πέδιλα» µέχρι το οµώνυµο «Γυναίκα τριαντάφυλλο», που έγραψε ο Νεοκλής Νεοφυτίδης, και το «Γιασεµί», παραδοσιακό της Κύπρου.

«Δόθηκε έµφαση στη φωνή, δεν ήταν αυτοσκοπός ο δίσκος, αφού πρώτα έγιναν οι παραστάσεις και µετά το αποφασίσαµε. Μου άρεσε περισσότερο η ιδέα να κάνω την παράσταση δίσκο. Είχαµε γράψει τις 3-4 τελευταίες παραστάσεις για δική µας χρήση, για τη δική µας πρόοδο, για να βλέπουµε τα λάθη µας. Ετσι γράφτηκαν πιάνο – τσέλο – φωνή σε ένα κανάλι. Είναι µια αυθόρµητη δουλειά, αφήσαµε και τα λάθη. Η αλήθεια της παράστασης αποτυπώνεται στον δίσκο», λέει και θυµάται την περίοδο που αποχώρησε από τη Σπείρα Σπείρα κι έκανε τα δικά της, αυτόνοµα, βήµατα. «Είµαι ελεύθερο πουλί, φεύγω χωρίς να έχω οργανώσει απαραίτητα το επόµενο βήµα. Φεύγω όταν έχει κλείσει ένας κύκλος (όχι απαραίτητα µε κακό τρόπο) κι έτσι το 2005 το ανακοίνωσα στον Σταµάτη Κραουνάκη Μάρτη – Απρίλη κι έφυγα Σεπτέµβρη. Εκείνη την χρονιά προέκυψε η συνεργασία µε τον Ορφέα Περίδη (χειµώνα και καλοκαίρι)».

Ακολούθησαν και άλλες σε πυκνό χρόνο, και µάλιστα πολλές: µε Κώστα Λειβαδά, Λουκιανό Κηλαηδόνη και Δώρο Δηµοσθένους (και την ΚΟΕΜ του Σταύρου Ξαρχάκου), µε Δηµήτρη Μπάση στο «Χάραµα», µε Μανώλη Μητσιά στις «Γραµµές», µε Βαγγέλη Γερµανό και πέρυσι µε Κραουνάκη – Νικολακοπούλου στην παιδική παράσταση «Ενα σπίτι παραµύθια» ενώ συµµετείχε και στον «Πλούτο» του Αριστοφάνη µε τον Λάκη Λαζόπουλο σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

Ερµηνεία σκέτη ή µε σκηνική παρουσία;

«Υπηρετώ ένα πράγµα κάπου στη µέση. Ιδανικό θα ήταν οι παραστάσεις µε έµφαση στη φωνή αλλά µε κάποιο στήσιµο».

Μήπως όµως η σκηνική παρουσία λειτουργεί εις βάρος της ερµηνείας;

«Εξαρτάται απ’ τον καλλιτέχνη και απ’ τον εκάστοτε σκηνοθέτη. Αν είχες τον Μπιθικώτση, δεν θα χρειαζόταν να σκηνοθετήσεις τίποτε. Αν πάντως έχει ο τραγουδιστής δυνατή ερµηνεία και ταλέντο παρουσίας, γιατί να µην το αξιοποιήσεις;».