«Ο άνεµος χορεύει το κριθάρι»
Ενα από τα περιστατικά που µε χτύπησαν κατακούτελα συνέβη πριν από τέσσερα χρόνια, τον Μάιο του 2006, στη βραδιά απονοµής των βραβείων του Festival du Cannes. Οταν σηκώθηκε ο πανύψηλος κινέζος ελιτίστας Γουόνγκ Καρ Βάι της παγκόσµιας πρωτοπορίας και σκηνοθέτης του «2046» και ως president του Jury ανακοίνωσε: Τhe winner is «Ο άνεµος χορεύει το κριθάρι» του Κεν Λόουτς. Κουρέλια τα προγνωστικά.

Αφωνη η αίθουσα του φεστιβάλ. Η απόλυτη δικαίωση του πιο συνεπούς, εµπνευσµένου και µαχόµενου καλλιτέχνη της παγκόσµιας Αριστεράς!

Το πιο εξωπραγµατικό µ’ αυτή τη µυθοπλασία που έγραψε αριστοτεχνικά ο Πολ Λάβερτι (1957), µόνιµος σεναριογράφος του Λόουτς, είναι πως η πιο τολµηρή, ανυπάκουη, στρατευµένη παρουσία του ΙRΑ, σκηνοθετείται από πολίτη της µισητής και ιµπεριαλιστικής Αγγλίας. Αυτός, ο Λόουτς, πλαγίως και υπογείως ταπεινώνει το «Παιχνίδι των Λυγµών» (Τhe Crying Games - 1992) του Ιρλανδού Νιλ Τζόρνταν. Αυτός γκρεµίζει τη µυθοποίηση του «Μάικλ Κόλινς» (Μichael Collins - 1996) της οµότιτλης ιστορίας, επίσης του Νιλ Τζόρνταν. Αυτός ο Βρετανός πλαγίως χλευάζει τον Ιρλανδό Τζιµ Σέρινταν του «Ιn the Νame of the Father» (Εις το όνοµα του πατρός). Ολα αυτά τα κινηµατογραφικά «γεγονότα» από την Ιρλανδία έγιναν εκείνο το βράδυ και µέσα σε δύο ώρες στάχτες και αποκαΐδια. Πέραν κάθε αµφιβολίας και υποψίας, το «Κριθάρι» η καλύτερη, αξεπέραστη στιγµή του Κεν Λόουτς (1936).

Πολλά τα πλεονεκτήµατα. Πολλά και εντυπωσιακά. Μια παραγωγή µικρών διαστάσεων µε περιορισµένο «πλήθος» ανταρτών, µοιάζει µε έπος ιστορικό. Το µάξιµουµ από το µίνιµουµ.

Οι τέσσερις βασικοί πρωταγωνιστές όλοι τους γεννηµένοι και µεγαλωµένοι στην Ιρλανδία. Οι σκηνές σύντοµες, φουριόζικες, κοφτές. Η αφήγηση προσηλωµένη, µε θρησκευτική ευλάβεια, στον στόχο. Με τέσσερα τα κρατούµενα. Πρώτο η βία είναι η µήτρα της Ιστορίας. Σωστό και επιβεβαιωµένο από κάθε µικρή και µεγάλη αναµέτρηση όλων των αιώνων, όλων των χωρών και όλων των εποχών. Δεύτερο σ’ αυτές τις ακραίες καταστάσεις και τις κρίσιµες στιγµές, η ιδεολογία και τα πιστεύω υπερβαίνουν όλες τις συγγένειες.

Ακόµα και τις αδελφικές. Ο Λόουτς δεν θρηνεί όπως ο Βούλγαρης στο «Ψυχή βαθιά». Γιατί έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι. Το τρίτο, η απίστευτη αφοσίωση και µαχητική, µέχρι θανάτου προσήλωση όλων σχεδόν των εθελοντών του ΙRΑ εκείνων των ετών (µεταξύ 1918-1923). Η σκηνή όπου ένας νεαρός, σχεδόν αµούστακο παιδί, καταλήγει στο εκτελεστικό απόσπασµα επειδή πρόδωσε τον ΙRΑ και που εκλιπαρεί τον εκτελεστή του να µην αποκαλύψει στη µάνα του το αµάρτηµά του, την προδοσία του δηλαδή, έχει γράψει µια χρυσή σελίδα στην Ιστορία την κινηµατογραφική. Και το τελευταίο, η εφιαλτική, πρωτοφανής βαρβαρότητα των άγγλων αποικιοκρατών σε κάθε Ιρλανδό. Γέρο, νέο, παιδί, έφηβο, γυναίκα, άντρα.

Κill them all!

Το στόρι επικεντρωµένο στη σχέση δύο αδελφών. Μερικά χρόνια µετά την ίδρυση του ΙRΑ που συντελείται στις 25 Νοεµβρίου του 1913. Μετά την πρώτη µεγάλη εξέγερση του 1916. Κάπου προς το τέλος του Α’ Παγκοσµίου Πολέµου. Ο Ντέµιαν, ο µικρότερος (Γκίλιαν Μέρφι του 1976) πρόκειται να µετακοµίσει από την αγαπηµένη του Ιρλανδία, για να σπουδάσει Ιατρική στο Λονδίνο. Ο αδελφός του ο Τέντι (Π. Ντιλέινι του 1977), από τους πιο αφοσιωµένους και στρατευµένους του Ιrish Republican Αrmy, τον παρακαλεί να µείνει, να πολεµήσει και να διώξει τους Αγγλους από την πατρίδα. Ενα περιστατικό πρωτοφανούς βίας που συµβαίνει στον σιδηροδροµικό σταθµό, µεταβάλλει δραµατικά την απόφαση του Ντέµιαν. Θα µείνει και θα πολεµήσει. Ετσι αρχίζει το αντάρτικο κι έτσι ο µικρός αδελφός αναδεικνύεται σε ηγετική µορφή. Το 1921 µια αντιπροσωπεία του ΙRΑ στο Λονδίνο, µε επικεφαλής τον Μάικλ Κόλινς (1890-1922) καταλήγει σε συµφωνία ανακωχής µε τους εκπροσώπους της βρετανικής κυβέρνησης. Τώρα οι περίπου εκατό χιλιάδες µαχητές του ΙRΑ πρέπει να παραδώσουν τα όπλα. Οι περισσότεροι διαφωνούν µ’ αυτή την απόφαση. Διαφωνούν και βγαίνουν στην παρανοµία. Τώρα ο πόλεµος είναι εµφύλιος. Τον Αύγουστο του 1922, οι στασιαστές εκτελούν τον «προδότη» Μάικλ Κόλινς. Ο εµφύλιος φουντώνει. Αδελφός εναντίον αδελφού.

Τώρα ο ριζοσπαστικός Τέντι, ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του µακαρίτη Μάικλ Κόλινς, είναι φανατικός υπερασπιστής του νόµιµου και συνεργάσιµου Ιrish Νational Αrmy (η µετεξέλιξη του νόµιµου ΙRΑ). Τώρα ο «αδιάφορος» Ντέµιαν είναι ο φλογερός επαναστάτης και ανυπότακτος αντάρτης. Τώρα ο Τέντι για να αποκαταστήσει τη νοµιµότητα και την τάξη πρέπει να εκτελέσει τον στασιαστή αδελφό του. Μπροστά σ’ αυτό το ακραίο και αριστοτεχνικά φτιαγµένο φιλµ του Κεν Λόουτς, όλες οι ελληνικές παραγωγές για το Αντάρτικο, την Αντίσταση και τον Εµφύλιο είναι απλές οδοντόκρεµες! Συνιστώ ανεπιφύλακτα Εξι ακόµα µεγάλες στιγµές του Κεν Λόουτς. Κατά χρονολογική σειρά: 1969 «Κes» - 1975 «Days of Ηope» Ηµέρες Ελπίδας (µίνι σειρά τεσσάρων επεισοδίων που προβλήθηκε από την κρατική ΕΡΤ) - 1995 «Raining Stones» Βροχή από πέτρες - 1995 «Land Αnd Freedom» Γη και Ελευθερία - 1998 «Μy Νame is Joe» Το όνοµά µου είναι Τζο - 2002 «Sweet Sixteen» Γλυκά δεκάξι.


Η ταυτότητα

§ Πρωτότυπος τίτλος: Τhe Wind Τhat Shakes the Βarley § Ετος: 2006 § Σκηνοθεσία: Κεν Λόουτς § Σενάριο: Πολ Λάβερτι § Cast: Γκίλιαν Μέρφι, Παντράικ Ντιλέινι, Ορλα Φιτζέραλντ, Λίαµ Κάνιγκαµ § Μουσική: Τζορτζ Φέντον § Φωτογραφία: Μπάρι Ακρόιντ § Είδος: Πολιτική περιπέτεια § Διάρκεια: 127’ § Χώρα: Αγγλία

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από