[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Φωτογένεια

Ουφ, έγινε επιτέλους ο ανασχηµατισµός, να σταµατήσει η αγωνία των σταρ και το αίσθηµα περιθωρίου των µη σταρ. Δεν νιώθετε καµιά φορά σαν UFΟ όταν αρχίζει η συζήτηση περί ανασχηµατισµού κι όλοι ξέρουν τόσα πολλά για τόσους πολλούς, κι εσείς δεν τους έχετε ακούσει; Εγώ παθαίνω τέτοιο άγχος µε την ασχετοσύνη µου, που όταν τελειώνει το σίριαλ εορτάζω και δέχοµαι. Τώρα θα σταµατήσει η ενασχόληση µε την προσωπικότητα και το βιογραφικό των πολιτικών, να ασχοληθούµε µε την ουσία, ελπίζουµε πάντα. Αν προλάβουµε, γιατί αµέσως ξεκινάει άλλο τροπάριο, τα νέα πρόσωπα, οικογενειακές φωτογραφίες, συνεντεύξεις στη βιβλιοθήκη του σπιτιού, φωτογραφίες αγκαλιά µε τον σκύλο, κι εδώ βλέπετε τη γιαγιά, κι εκεί το εγγόνι τους. Στο ενδιάµεσο µπορεί να ξεχαστεί κανείς, να θυµηθεί πως έχουν και δουλειά οι υπουργοί να κάνουν.

Σχολεία ανοίγουν, µαγαζιά κλείνουν, δανεικά τοκίζονται και ξανατοκίζονται, άχαρα πράγµατα βέβαια, αλλά τι να κάνεις; Ας πούµε υπάρχει υπουργείο Μεταφορών, µπορεί να µην το λένε έτσι, µπερδεύεται κανείς µε τις αλλαγές ονοµάτων, αλλά τα τρόλεϊ είναι κρατικά ακόµα και µήπως να πούµε κάτι και γι’ αυτά; Ξέρω, δεν έχουν φωτογένεια τα άτιµα, ούτε κι εµείς που κάνουµε εκείνο το µεγάλο βήµα για να ανέβουµε στις κίτρινες πλατφόρµες τους (υποτίθεται ότι κατεβαίνουν για να ανεβαίνουν καρότσια και όποιος δεν µπορεί να σκαρφαλώνει,) αλλά αυτά δεν είναι το αντικείµενο του υπουργείου; Και άρα το αντικείµενο του υπουργού και των ανασχηµατισµών, µε τα κοστούµια, τους πολυελαίους, τους παπάδες (σταθερά οι παπάδες στο σκηνικό) δεν είναι τελικά αυτό το βαρύ όχηµα µε τις πλατφόρµες που πληρώνονται για να ανεβοκατέβουν, αλλά δεν ανεβοκατεβαίνουν;

Αραγε, θα προλάβουµε, πριν αρχίσει πάλι η σοφία των κουτσοµπολιών να µας κατακλύζει, να ακούσουµε κάτι για την ουσία των πραγµάτων;