Οταν παρεμβαίνει ο ανθρώπινος παράγοντας

Το βιβλίο της 45χρονης Σαμμερσκέιλ είναι καθηλωτικό, έξυπνο και διαυγές. Μπορεί να διαβαστεί ως κλασικό αστυνομικό μυθιστόρημα όμως ταυτόχρονα είναι ένα έξοχο κοινωνιολογικό δοκίμιο για τη βικτωριανή Αγγλία και για τη γέννηση του αστυνομικού είδους ως συνέχειας της λεγόμενης «συγκινησιακής λογοτεχνίας». Αλλωστε η ιστορία του Σαβίλ προσφέρεται για κάτι τέτοιο. Συγγραφείς όπως ο Γουίλκι Κόλλινς, ο Κάρολος Ντίκενς, ο Αρθουρ Κόναν Ντόιλ, ακόμη και Χένρι Τζέιμς στο Στρίψιμο της Βίδας εμπνεύσθηκαν από αυτήν μοντελοποιώντας τους ήρωές τους στα πρότυπα του συγκεκριμένου εγκλήματος. Με την εξονυχιστική έρευνά της, η οποία καταγράφεται σχολαστικά στο τέλος του βιβλίου, η συγγραφέας καταφέρνει να απεικονίσει έξοχα τις συνθήκες ζωής στα χρόνια εκείνα- την ανάδυση της ταξικής συνείδησης, την πρώτη βιομηχανική νομοθεσία που προστάτευε γυναίκες και παιδιά, τη συγκρότηση της ιδιωτικής σφαίρας ως κοινωνικής οργανωτικής αρχής, τον θρίαμβο της επιστήμης.

Οπως επισήμανε πολύ αργότερα ο Τ. Σ. Ελιοτ, οι καλύτεροι ήρωες της αστυνομικής λογοτεχνίας δεν ήταν αλάνθαστοι. Ετσι κι εδώ. Αποδεικνύεται ότι η ομορφιά του μαθηματικού προβλήματος γίνεται αβάσταχτη όταν παρεμβαίνει ο ανθρώπινος παράγοντας και άρα προκύπτει η πιθανότητα του λάθους.