Ο παρθένος Φλωμπέρ

Το ειδικό βάρος όμως των Γκονκούρ στην ιστορία της λογοτεχνίας οφείλεται πάνω απ΄ όλα στο περίφημο εννιάτομο Ημερολόγιό τους όπου σχολιάζουν με τον πλέον δηκτικό τρόπο τα ιερά τέρατα και τα καλλιτεχνικά ήθη του 19ου αιώνα. Το ξεκίνησε το 1851 ο Ζυλ, άρχισε να εκδίδεται το 1887, όμως κυκλοφόρησε αλογόκριτο μόλις το 1956 και παραμένει το πιο πολυδιαβασμένο έργο τους.

Εκεί μπορεί κανείς να διαβάσει μεταξύ άλλων και ένα… «μη εγκεκριμένο» πορτρέτο του Γκυστάβ Φλωμπέρ. Στις 18/1/1864 λ.χ., την εποχή δηλαδή που κυκλοφορούν τη δική τους Ζερμινί Λασερτέ, οι Γκονκούρ σημειώνουν για τον συγγραφέα της Μαντάμ Μποβαρύ: «…Τότε ο Φλωμπέρ, με πρόσωπο αναψοκοκκινισμένο και φωνή σαν μουγκρητό, ανοιγοκλείνοντας τα γουρλωτά μάτια του, σηκώνεται να φύγει λέγοντας πως η ομορφιά δεν είναι ερωτική, πως οι ωραίες γυναίκες δεν είναι φτιαγμένες για να πηδιούνται, πως είναι καλές μόνο σαν μοντέλα για αγάλματα και πως ο έρωτας είναι καμωμένος από αυτό το άγνωστο υλικό που παράγει τη διέγερση αλλά πάρα πολύ σπάνια παράγει ομορφιά. Αναλύει λοιπόν το ιδανικό του, που συμβαίνει να είναι το ιδανικό της χυδαιότητας. Τον κοροϊδεύουν. Οπότε δηλώνει ότι ποτέ του δεν γάμησε πραγματικά μια γυναίκα, ότι είναι παρθένος, ότι όλες τις γυναίκες που απέκτησε, τις χρησιμοποίησε σαν υπόστρωμα εκείνης της άλλης γυναίκας που ονειρευόταν».