Καλοκουρδισµένη ορχήστρα

Η τσατσάρα. Το καθρεφτάκι. Ο φιλές… Η µπριγιαντίνη. Τα µαύρα λαδωµένα µαλλιά. Η χωρίστρα στη µέση. Το ψιλοκουρεµένο µουστάκι. Τα µαύρα γυαλιά ηλίου. Το σταυρωτό κοστούµι. Η ριγέ, σαν του φυλακισµένου, πιτζάµα. Η µαύρη πίπα. Και το «τσ» που ακούγεται από τη συνάντηση της οδοντοστοιχίας µε τη γλώσσα. Ολα αυτά συγκροτούν µία από τις πιο χαρακτηριστικές στυλιζαρισµένες και σαρκαστικές φυσιογνωµίες στη θρυλική ιστορία της ιταλικής κωµωδίας. Signore & signori ο βαρόνος Φεφέ Κεφαλού, κατά κόσµον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι!

Το «Divorzio all’ Ιtaliana», το σήµα κατατεθέν της ξεκαρδιστικής πεµπτουσίας του Ιtalian Cinema. Περίπου ό,τι είχαν να πουν οι µισές κωµωδίες, φαρσοκωµωδίες και παρωδίες εκείνης της εποχής, το έκανε µονοκοπανιά σε κάτι λιγότερο από δύο ώρες ο Πιέτρο Τζέρµι (1914-1974) σε αυτή τη µνηµειώδη, αρυτίδωτη, θρυλική ταινία. Απαντες στην καλύτερη στιγµή τους. Οι τέσσερις σεναριογράφοι (αµ πώς νοµίζετε παράγονται τα αριστουργήµατα, µε τα εγκεφαλογραφήµατα του ενός;). Η σφαιράτη και στυλιζαρισµένη σκηνοθεσία. Η µνηµειώδης εµφάνιση και ερµηνεία του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Μόλις 36, πάνω στα ντουζένια του ο αθεόφοβος. Με αυτόν τον ρόλο κερδίζει το 1963 (δύο χρόνια αργότερα) την πρώτη _ από τις συνολικά τρεις _ υποψηφιότητα για Οσκαρ ερµηνείας. Η λάγνα Στεφανία Σαντρέλι, που ήταν δεν ήταν 16 Μαΐων. Η αυτοσαρκαζόµενη καρικατούρα της Ντανιέλα Ρόκα. Το επίσης αυτοσαρκαζόµενο ζωντανό καρτούν µε το όνοµα Λεοπόλντο Τριέστε. Και ο θηριώδης Οντοάριο Σπαντάρο, ο σιτσιλιάνος πατριάρχης Ντον Κεφαλού. Μια καλοκουρδισµένη ορχήστρα χωρίς ίχνος παραφωνίας. Οn top of that ο Τζέρµι καταφέρνει να µετατρέψει την τυπική, κλασική ηθογραφία σε αριστοτεχνική ταινία. Με άφθονους χυµούς, ακόµα και µελαγχολίας. Θρίαµβος!

Σικελία, αρχές του £ 60. Εντός ηµικαταρρέοντος, ηµιµουχλιασµένου και ηµιαρχοντικού «παλατιού» (όπως ταιριάζει στην περίπτωση της Νότιας Ιταλίας) στεγάζεται το ζεύγος Φερντινάντο _ βαρόνος Φεφέ και Ροζαλία Κεφαλού. Υπό την υψηλή, δεσποτική και αυταρχική εποπτεία του πατριάρχη Ντον Γκαετάνο. Μοναδική απασχόληση του βαρόνου είναι να λαδώνει τη µαύρη κόµη του. Να τη σιδερώνει µε τον φιλέ του. Να τροφοδοτεί µε τσιγάρα διαρκώς την πίπα του. Να θαυµάζει στον καθρέφτη τον εαυτό του. Και να απολαµβάνει την υπέροχη ζωή του αφήνοντας κάθε τόσο, όταν η γλώσσα του συναντάει τα δόντια του, έναν περίεργο ήχο, κάτι σαν «τσ». Το πρωί µε το πρωινό του. Το µεσηµέρι µε το µεσηµεριανό του. Το βράδυ µε το βραδινό του. Σκληρά εργαζόµενος ο Φεφέ. Από την άλλη, η Ροζαλία µε ολίγα κιλά παραπάνω, µε ολίγη καταπίεση από τον µεγάλο, µε ολίγη περιφρόνηση από τον σύζυγο, µε ολίγον φουσκωµένα τα µαγουλάκια και µε ολίγον µουστάκι στα χειλάκια. Από µακριά το ζεύγος κάνει µπαµ. Ο ξεπεσµένος βαρόνος παντρεύτηκε προίκα. Ολα καλά και άγια µέχρι την καταραµένη στιγµή που στο σπίτι αρχίζει να περιφέρεται ένα θηλυκό. Αχτύπητο, λαχταριστό «µωρό». Η Αντζελα ούτε 18! Το κάτω κεφάλι του Φεφέ πέφτει σε πυρετό. Το πάνω εξακολουθεί να χτενίζεται τώρα µε τριπλοβάρδιες, να γίνει ακόµα πιο αρεστό σ’ αυτόν τον ανελέητο, θρασύτατο πειρασµό. Καθόλου δύσκολο αυτό. Γιατί η Σιτσιλιάνα Λολίτα κάνει τον απλό συλλογισµό. Με τον Φεφέ θα κερδίσω την πρώτη ελευθερία µου από τον οικογενειακό ζυγό. Και στη συνέχεια, ποιος ξέρει. Θα τον χωρίσω και θα πετάξω σε έναν κόσµο µαγικό. Ελα όµως που η Ροζαλία µε το µουστάκι της και την ατελείωτη βλακεία της εµποδίζει αυτήν την εκρηκτική συνάντηση του βαρόνου µε την εξαδέλφη. Ελα όµως που η Σικελία δεν το επιτρέπει… Ελα όµως που ο Πάπας το διαζύγιο το απαγορεύει. Τότε;

Το σχέδιο του Φεφέ ξεπερνάει ακόµα και τα σατανικά µυαλά των ανώτερων κλιµακίων της βρετανικής, µακάβριας, µαύρης κωµωδίας. Η Ροζαλία, µέσα στην αφέλειά της, εκτιµάει τις ζωγραφικές επιδόσεις ενός ατάλαντου ψώνιου µε το όνοµα Καρµέλο Πατάνε. Θαυµάσια. Εποµένως ο βαρόνος δεν έχει παρά να ενθαρρύνει πλαγίως και υπογείως αυτήν την ανιδιοτελή σχέση. Να την οδηγήσει σε φλερτ και τότε ως cornuto θα ορµήσει και σαν εξαγριωµένος ταύρος θα χτυπήσει. Τότε, τυφλωµένος από τα κέρατά του και υπερασπιζόµενος την τιµή και την υπόληψη της οικογένειάς του και όλου του χωριού του, θα σκοτώσει τη µοιχαλίδα και θα καθαρίσει το όνοµά του. Και τότε, ελεύθερος από το µουστάκι της Ροζαλίας, θα χαϊδεύει και θα οργώνει την κορµάρα της Λολίτας. Διότι ως γνωστόν στη Σικελία, όπως στην Κρήτη και τη Λακωνία, ένα έγκληµα τιµής είναι πράξη θεϊκής προσταγής! Συνιστώ ανεπιφύλακτα
Από τις ταινίες του Πιέτρο Τζέρµι «Sedutta e Αbbandonata» _ Ατιµασµένη και εγκαταλελειµµένη _ µε Στεφανία Σαντρέλι, του 1964 Από την πλούσια φιλµογραφία του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι (1924-1996), µε σχεδόν 140 τίτλους:

1958 «Ι soliti ignoti» _ Ο κλέψας του κλέψαντος _ του Μάριο Μονιτσέλι 1960 «Dolce vita» _ Η γλυκιά ζωή _ του Φεντερίκο Φελίνι 1963 «8½» του Φεντερίκο Φελίνι 1967 «Lo Straniero» _ Ο Ξένος _ του Λουκίνο Βισκόντι 1973 «La Grande Βouffe» _ Το µεγάλο φαγοπότι _ του Μάρκο Φερέρι 1974 «Αllosanfan» _ Αλοζανφάν _ των αδελφών Ταβιάνι 1977 «Una Giornatta Ρarticolare» _ Μια ξεχωριστή µέρα _ του Ετορε Σκόλα (υποψήφιος για Οσκαρ ερµηνείας)

1987 «Οci Ciornie» _ Μαύρα µάτια _ του Νικήτα Μιχάλκοφ (υποψήφιος για Οσκαρ ερµηνείας)

ΑΥΡΙΟ: «Οldboy» του Τσαν Γουκ Παρκ
Η ταυτότητα

§ Πρωτότυπος τίτλος:

Divorzio all’ Ιtaliana § Ετος: 1961 § Σκηνοθεσία: Πιέτρο Τζέρµι § Σενάριο: Ενιο Ντε Κοντσίνι, Πιέτρο Τζέρµι, Αλφρέντο Τζιανέτι, Αγκενόρε Ινκρότσι § Cast: Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Στεφανία Σαντρέλι, Ντανιέλα Ρόκα, Λεοπόλντο Τριέστε, Οντοάριο Σπαντάρο § Μουσική: Κάρλο Ρουστιτσέλι § Φωτογραφία: Λεονίντα Μπαρµπόνι και Κάρλο ντι Πάλµα § Είδος: Κωµωδία § Διάρκεια: 105’ § Χώρα: Ιταλία