Περιπέτειες και μετά θάνατον

Ο Περόν ανέθεσε στον ισπανό παθολόγο Πέδρο Αρα, τον καλύτερο στον τομέα του, να βαλσαμώσει την Εβίτα χρησιμοποιώντας τις τελευταίες ανακαλύψεις της επιστήμης. Στις 10 Αυγούστου του 1952, δύο βδομάδες μετά τον θάνατό της, το φέρετρο της Εβίτας τοποθετημένο πάνω σ΄ ένα κανόνι και ακολουθούμενο από το πλήθος παρελαύνει προς την έδρα της Γενικής Ενωσης Εργατών όπου και θα τοποθετηθεί προς έκθεση στο κοινό. Δύο εκατομμύρια άνθρωποι θα παραστούν στην αγρυπνία. Το ίδιο και ο Πέδρο Αρα, ο οποίος φρόντιζε τη σορό μέχρι που κλάπηκε κάποια στιγμή μετά τα μεσάνυχτα της 15ης και πριν από τα ξημερώματα της 16ης Νοεμβρίου του 1955, κατά τα φαινόμενα από τον αρχηγό της στρατιωτικής αστυνομίας, κατ΄ εντολήν των πραξικοπηματιών που είχαν μόλις ανατρέψει τον Περόν.

Ο Περόν εξορίστηκε στην Ισπανία σε μια έπαυλη στο Πουέρτα ντε Γιέρο, στη Μαδρίτη, την οποία βάφτισε με την αγαπημένη του ημερομηνία: 17 Οκτωβρίου. Το 1956 η σορός της Εβίτας βρήκε φαινομενικά τη γαλήνη, όταν την έστειλαν με ψεύτικο όνομα στη Ρώμη και από εκεί στο Μιλάνο όπου και ενταφιάστηκε ως Μαρία Μάτζι ντε Μαγκίστρις. Παρέμεινε εκεί 15 χρόνια και έπειτα εστάλη στον Περόν. Το ζευγάρι επανενώθηκε. Εκείνος, που ονειρευόταν να επιστρέψει, έκανε πρόβες στο μπαλκόνι του σπιτιού του τον λόγο που θα εκφωνούσε στην επιστροφή του (προκαλώντας τη δυσφορία της γειτόνισσάς του Αβα Γκάρντνερ, η οποία έπεφτε για ύπνο την ημέρα, ξενυχτισμένη από το γλέντι της προηγούμενης βραδιάς). Εκείνη παρέμενε νεκρικά ακίνητη αλλά πάντα ζωντανή, κλεισμένη στο φέρετρό της σ΄ ένα από τα δωμάτια.

Οταν τελικά ο Περόν επέστρεψε στο Μπουένος Αϊρες για να κυβερνήσει, αν και για λίγο, έχοντας ξαναπαντρευτεί μια άλλη αρτίστα του καμπαρέ, την Ισαμπελίτα, αποφάσισε να αφήσει πίσω του την Εύα. Ισως να φοβήθηκε τον ανταγωνισμό μαζί της. Και η Εβίτα δεν θα ήθελε να δει την καινούργια σύζυγο στη θέση της αντιπροέδρου, που η ίδια δεν κατόρθωσε ποτέ να κατακτήσει. Οταν ο Περόν πέθανε, το 1974, η Ισαμπελίτα, που τον διαδέχτηκε ζήτησε να της σταλεί η σορός και να θαφτεί σ΄ ένα νεκροφυλάκειο.

Οι στρατιωτικοί που το 1976 εγκαινίασαν την πιο ολέθρια περίοδο της σύγχρονης ιστορίας της Αργεντινής ήξεραν πολύ καλά τι να κάνουν με το πτώμα. Το έθαψαν σε μια κρύπτη τόσο απροσπέλαστη όσο ένα χρηματοκιβώτιο και στο μέρος εκείνο που η σύντροφος Εβίτα μισούσε περισσότερο στη ζωή της: στη Λα Ρεκολέτα, ένα νεκροταφείο για παραλήδες.

Ο Χουάν Ντομίνγκο Περόν είναι θαμμένος στο Λα Τσακαρίτα, ένα λαϊκό κοιμητήριο που εκείνης θα της άρεσε πολύ.

Υπήρξε άραγε έρωτας; Δεν ξέρω. Υπήρξε ένα μεγάλο πάθος που περιελάμβανε τέσσερις πρωταγωνιστές: την Εύα Ντουάρτε, τον Χουάν Ντομίνγκο Περόν, την εξουσία και τους ντεσκαμισάδος. Ισως να ήταν το πιο σαρωτικό πάθος. Αλλαξε μια για πάντα την Αργεντινή.