Σχέσεις στα άκρα

Αερόστατο
, Γράφει η Δήµητρα Κολλιάκου

Πολλές φορές οι έρωτες φουντώνουν και ξεφουσκώνουν µόνο στο µυαλό µας. Πολλές φορές η λαχτάρα του έρωτα θολώνει την κρίση µας. Μια τέτοια περίπτωση αναδεικνύει η Δήµητρα Κολλιάκου που παρακολουθεί την ηρωίδα της να ενθουσιάζεται για ένα τρίτο πρόσωπο, να ρισκάρει τον γάµο της, να κατασκευάζει αυθαίρετα σενάρια και να οδηγείται εντέλει στην παράνοια µόλις η συµπεριφορά των καλών της ξεφεύγει από τα προβλεπόµενα πλαίσια
Εκείνη αποχώρησε πρώτη, µεσάνυχτα και κάτι, µε τη δικαιολογία ότι ήταν κουρασµένη, χτες βράδυ στο καράβι δεν είχε καταφέρει να κοιµηθεί πολύ. Θα βρεθούν πιο µετά, θα έχουν ανοιχτά τα κινητά τους. Δεν της είπε πότε, µόλις καταφέρει να την κάνει. Απόψε δεν γίνεται να µην τα πιούµε µε τους άλλους, έχει γενέθλια ένα φιλαράκι. Θα φύγουµε, εννοείται, χωριστά απ’ το µπαρ.

Ο φακός της φωτίζει ένα µικρό µονοπάτι στο σκοτάδι. Το άψητο χρώµα της άµµου. Λίγες ώρες πριν τσουρούφλιζε τόσο που δεν κατάφερε να βγάλει την ανηφορίτσα ξυπόλητη. Μαθηµένος ο Ανδρόνικος ανεβοκατέβαινε τους αµµόλοφους µε απάθεια αναστενάρη. «Σαν να βαδίζεις στην άµµο», της είχε πει εκείνο το πρώτο βράδυ περπατώντας στο χιόνι _ το θυµάται σαν τώρα αυτό.

Χιόνι µε παχύ πέλος, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου κατάλευκη, ένα φεγγάρι κρυστάλλινο. Πόσο παράξενο να φιλάει ξένο στόµα. Το Μετρό είχε διακοπεί, το τραίνο επίσης, ταξί δεν περνούσε. Πότε θα της ξαναδινόταν ευκαιρία να λείψει όλη νύχτα; Αποκλείστηκε απ’ το χιόνι στο κέντρο της Αθήνας, αδιανόητο κι όµως αληθινό. «Θα κοιµηθώ στη Σοφία», είχε προλάβει να τηλεφωνήσει στον Δηµήτρη πριν κοπεί η γραµµή.

Θα ξανασυναντηθούν πιο αργά, µόλις ο Ανδρόνικος βρει τρόπο να την κοπανήσει. Δεν έχουν πει πού, δεν τα κατάφερε να τον ξεµοναχιάσει από την ώρα που τη βοήθησε να στήσει τη σκηνή της. Οι άλλοι είναι µονίµως παρόντες, στην παραλία και στην ταβέρνα _ η παρέα του Ανδρόνικου στο νησί. Με κάποιους βλέπονται πού και πού και στην Αθήνα. Πέτυχε κι έναν τύπο απ’ τον σκακιστικό όµιλο του Δηµήτρη. «Τον χώσαν τον Δηµήτρη, δεν µπόρεσε να πάρει µεγάλη άδεια φέτος», ένιωσε υποχρεωµένη να δώσει αναφορά. Γι’ αυτό ήρθε µόνη, ή µάλλον γιατί τελευταία στιγµή τη χώσανε και τη Σοφία, που είχαν κανονίσει να έρθουν µαζί. «Δεν υπάρχει λόγος να µην πας ούτε εσύ επειδή άλλαξε γνώµη η Σοφία», την είχε παροτρύνει γενναιόδωρα ο Δηµήτρης _ του έβγαζε το καπέλο, γνωρίζοντας η ίδια τι είχε προηγηθεί.

Σήκωσε αέρα κι αυτό τη χαλάει.

Ανησυχεί µήπως δεν βρει τη σκηνή στο σκοτάδι. Μήπως έχασε τον δρόµο, µήπως ανοίξει από λάθος ξένη σκηνή. Στη δική της σκηνή θα βρεθούν λογικά _ µόνο ο Ανδρόνικος ξέρει πού είναι στηµένη. Βρήκες καβάντζα; ρωτούσαν οι άλλοι. Λίγο απόµερα, αλλά έχει και θέα και σκιά. Στο φως του φακού αναγνωρίζει το χελωνίσιο σχήµα της κάτω απ’ το πεύκο _ κανείς άλλος εδώ δεν έχει τέτοια σκηνή. Τη διάλεξε ο Δηµήτρης. Αδιάβροχη και πολύ χαµηλή για να µην την πιάνει ο αέρας, σκηνή που µπορείς να τη στήσεις και στο χιόνι. «Εγώ θα πάθαινα κλειστοφοβία εκεί µέσα», είχε δηλώσει ο Ανδρόνικος, που προφανώς δεν του έλεγαν τίποτα το χειµερινό κάµπινγκ και τα βουνά.

Είχαν να µιλήσουν σαν άνθρωποι µέρες. Αυτή αλλού διακοπές µε τον Δηµήτρη και ο Ανδρόνικος χαµένος στο µακρινό νησί του. «Τι κάνεις;

Πώς πήγε; Ηταν τελείως χάλια;», έσπευσε να τη ρωτήσει µε το που στρώθηκαν να φτιάξουν τη σκηνή. Ηταν ανάµεικτο µε οίκτο το ενδιαφέρον του, ή παραλογιζόταν ως συνήθως αυτή; Του το ξεφούρνισε χωρίς περιστροφές _ ο ίδιος άλλωστε είχε ζητήσει να το µάθει. Μίλησα στον Δηµήτρη, ο Δηµήτρης ξέρει. Δεν του είπα όνοµα (αλήθεια) και δεν νοµίζω να µαντεύει (ψέµα). Στις διακοπές, µια νύχτα που καβγαδίσαµε δεν άντεξα: Αδιαφορούσες για µένα κι έχω στραφεί σε άλλο πρόσωπο. Πόσο θα την αφήσει πια να περιµένει; Σαν να µεγεθύνει ο αέρας τους ήχους _ µαζί µε το κύµα που σκάει, το τριζόνι, τον βόµβο της γεννήτριας, ακούει µια ανθρώπινη ανάσα. Τι παιχνίδια σου παίζει ο νους στο σκοτάδι! Είν’ ο Ανδρόνικος που περιµένει να ελευθερωθεί το µονοπάτι, είν’ ο Δηµήτρης που τα κατάφερε να φτάσει ινκόγκνιτο µέχρις εδώ. Για µια στιγµή δεν ξέρει τι απ’ τα δυο θα ήταν προτιµότερο, για µια στιγµή µοιάζουν εξίσου αδύνατα και τα δυο. Μπρούµυτα στη σκηνή καλεί το κινητό του: ο συνδυασµός των δέκα πλήκτρων και το κουδούνισµα στ’ αυτί της µοιραία θα προδώσουν την κρυψώνα του _ θ’ αποδειχθεί ότι στ’ αλήθεια τους χωρίζει ένα πανί.

Καµιά απάντηση, όπως το φανταζόταν. Σενάρια καταστροφής τέτοιες στιγµές δεν έχουν βάση _ απίθανο να του συνέβη κάτι στο σκοτάδι, απίθανο να έχει µπλέξει µ’ άλλη και να την άφησε να ξεκινήσει απ’ την Αθήνα για να ’ ρθει να τον βρει.

Πού διάβασε ότι οι σκέψεις τέτοιου τύπου είναι προπόνηση για να αντεπεξέλθει το µυαλό µας σε συνθήκες πραγµατικής καταστροφής;

Εχει πάει µιάµιση, αλλά ο Δηµήτρης πέφτει αργά στο κρεβάτι. Τηλεφωνεί στο σταθερό, ούτε κι αυτός το σηκώνει. Τηλεφωνεί στο κινητό κι ας ρισκάρει ν’ ακουστεί ξαφνικά η φωνή του Ανδρόνικου απ’ έξω. Το αναπάντητο σήµα της κλήσης είναι πέτρα που πριν βουλιάξει σχηµατίζει κύκλους στο νερό. Μπορεί να βγήκε, να πήγε σινεµά, και δεν την παίρνει να του κάνει ζήλειες τώρα. Του το οµολόγησε από θυµό κι απελπισία. «Δε λες τίποτα…», τροµοκρατήθηκε µετά. «Τι να πω; Δεν είσαι κτήµα µου», ήρθε η απάντησή του, πιο δυνατή από χαστούκι. Κι ύστερα γύρισε προς τη µεριά του τοίχου κι εκείνη βγήκε σαν τρελή στο µπαλκόνι _ πρώτη φορά ο Δηµήτρης δεν έτρεξε από πίσω της. Κάτω απ’ τη στραβοβιδωµένη απλίκα, ένα σαµιαµίθι κρεάτινης απόχρωσης στον τοίχο _ πρώτη φορά έβλεπε ροζ σαµιαµίθι που θύµιζε εξάµβλωµα.

«Αρα αλήθεια σ’ αγαπάει», της είπε ο Ανδρόνικος µπροστά στη σκηνή το µεσηµέρι και της έπιασε το χέρι. «Αλλος στη θέση του θα το είχε δει σαν αφορµή αυτό για να σε διώξει». Δεν τη ρώτησε ποιος ήταν, δεν την άφησε να του πει, δεν θέλω να ξέρω.

«Απ’ τους τρεις σας, µόνο ο Δηµήτρης βγήκε ασπροπρόσωπος σ’ αυτή την ιστορία». γελούσε η Σοφία _ αυτή τη φορά, ακόµη κι εκείνη τον είχε παραδεχτεί. Είχε πάει κόντρα και στους δύο. Γιατί να του το οµολογήσει; «Δεν θα καταλάβει», είχαν επιµείνει τόσο ο Ανδρόνικος όσο κι η Σοφία, αγνοώντας ο ένας για τον άλλον ότι της έδιναν την ίδια συµβουλή. «Αυτά τα πράγµατα πονάνε» _ η αφέλεια του Ανδρόνικου ήταν αφοπλιστική. «Προκειµένου να ξαλαφρώσεις εσύ, δεν σε νοιάζει να τον διαλύσεις τον άλλον», της είχε πετάξει η Σοφία. Πιο πολύ απ’ την προσβολή, την είχε πειράξει που το διαπίστωνε ειδικά η Σοφία ότι τον άλλον τον είχε διαλύσει. «Αγαπιόµαστε και θα βρούµε έναν τρόπο», παραδέχτηκε µετά τον καβγά ο Δηµήτρης, κι αυτό µετρούσε πάνω απ’ όλα _ γι’ αυτό του το οµολόγησε κι αυτή. Επρεπε να βρεθεί κάποιος να τη µαζέψει, να δώσει κάποιος άλλος τέλος, αφού η ίδια το τρέναρε τόσο. Για να βάλει ένα τέλος είχε έρθει ώς εδώ, όσο κι αν έµοιαζε παρακινδυνευµένο το ταξίδι τώρα που ο Δηµήτρης ήξερε την αλήθεια, τώρα που τα είχαν ξαναβρεί. Επρεπε να τελειώσει _ δεν ήταν ακριβώς πλασµένοι ο ένας για τον άλλον ο Ανδρόνικος κι αυτή. Και τι θ’ ακολουθούσε το τέλος, το µυαλό της δεν το χωρούσε καθόλου _ στο καράβι χαιρόταν που θα κρατούσε λίγο ακόµα. Που θα κρατούσε λίγο ακόµα, και µαζί που σε λίγο θα τέλειωνε.

Αργεί ο Ανδρόνικος κι έξω ο αέρας µεταδίδει ζωντανά τον θυµό της. Δεν τον κρατάει καµιά απόψε _ οι άλλες βρίσκονται στο προηγουµένως, στο ενδιαµέσως, στο µετά. Ανόητος θυµός και το ξέρει _ σαν να τα βάζει µ’ ερηµίτη γιατί δέχεται στη σκήτη του κι άλλες. Θα ένιωθε κολακευµένος απ’ τη σύγκριση αυτή! Οπως τους ασκητές, τον επισκέπτονται απελπισµένες… Πόσο διαθέσιµος είναι ωστόσο ένας ασκητής; Καµιά υπόσχεση δεν έχει δώσει, καµιά υπόσχεση δεν του έδωσε ούτε κι αυτή. Γιατί δεν απαντάει το τηλέφωνο όµως, ένα SΜS θα µπορούσε να στείλει _ διασχίζοντας την κρύα άµµο δεν αµφιβάλλει ότι εκείνος πρώτος θα τη διαολοστείλει έτσι και τον πετύχει µ’ άλλη στη σκηνή.

Ψηλά στον αµµόλοφο η σκηνή του Ανδρόνικου φουσκώνει απ’ τον αέρα, σκηνή-αερόστατο που θ’ απογειωθεί. Το φερµουάρ της εισόδου σχηµατίζει καµπύλη _ ανοδική πορεία κι ύστερα πτώση, πάντα την άνοδο διαδέχεται η πτώση. Μέσα σκοτάδι, έξω ο βόµβος, σε µηχάνηµα αναπνοής έχουν δέσει τη Νύχτα, δεν υπάρχει ψυχή.

Στο φως του φακού, η σκηνή είναι άδεια. Από ρούχα, σαγιονάρες, µαγιό, ψάθες και µάσκες, αντηλιακά και αλοιφές για δήγµατα εντόµων. Αδειο το σαλονάκι της Σοφίας κι αφύσικα τακτοποιηµένο. Πού είν’ τα πράγµατά σου; Δεν ετοιµάστηκες ακόµα; Θα χάσουµε το πλοίο.

Ενα ζευγάρι βατραχοπέδιλα κόντρα στο σάκο, τεζαρισµένος ο σάκος, το σλίπινγκ µπαγκ στο σακούλι, το µονωτικό στρωµατάκι τυλιγµένο ρολό. Αύριο το πρωί θα ξαναπεράσει καράβι, κι ο Ανδρόνικος ρωτούσε στην ταβέρνα τους ντόπιους αν θα κρατήσει ο καιρός.

Τηλεφωνήµατα πάλι εναλλάξ και στους δυο τους. Ανδρόνικος, Δηµήτρης και στο τέλος Σοφία.

Αφήστε ένα µήνυµα. « Πού είσαι, Σοφία;».

Δεν το σηκώνει κανείς. Αλλος στη θέση του θα το ‘χε δει σαν αφορµή για να σε διώξει, της είχε πει κρατώντας της το χέρι. Της φάνηκε ότι υπήρχε λύπη στη φωνή του για τους δυο τους, λύπη για κείνη έστω που τα ‘χε κάνει ρηµαδιό. Αλλά δεν ήταν λύπη, ήταν ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ. Αρα στ’ αλήθεια σ’ αγαπάει. Αρα δεν θα ‘χω να σε υποστώ εγώ.

Του το οµολόγησε, ενώ µπορούσε να τ’ αφήσει. Αλλωστε ο Δηµήτρης δεν έλεγε να τη στριµώξει. Πώς ήταν δυνατόν να µην καταλαβαίνει; Μα έκανε σαν να µην τον νοιάζει, είχε φτάσει να σκεφτεί. Τι γενναιοδωρία να µην της θέσει νέους όρους! «Δεν υπάρχει λόγος να µην πας ούτε εσύ επειδή δεν θα ‘ρθει η Σοφία», την είχε µάλιστα µόνος του παροτρύνει. Δεν ήταν γενναιοδωρία, ήταν ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ. Τoo good to be true _ το µυαλό προσπαθεί να σ’ το πει, µα δεν θες να τ’ ακούσεις, τόσα χρόνια προπόνηση τζάµπα…

Φυσάει πολύ κι ίσως να µαταιώσουν αύριο το καράβι _ τι πιο εξευτελιστικό απ’ το να ικετεύεις τον Καιρό!

Δηµήτρης – Σοφία, τι άψογα που τα είχαν κανονίσει οι δυο τους ποιος ξέρει εδώ και πόσον καιρό. Αδειο από µπαγάζια το σαλονάκι της Σοφίας και όµορφα συγυρισµένο… «Θα κοιµηθώ στη Σοφία», είχε ειδοποιήσει τον Δηµήτρη το πρώτο εκείνο βράδυ µε το χιόνι. «Είσαι τρελή!», γελούσε στο τηλέφωνο η Σοφία, «εγώ για κανέναν δεν θα ‘βγαινα έξω µε τέτοιον καιρό.» Το φερµουάρ της σκηνής σχηµατίζει καµπύλη, ανοδική πορεία κι ύστερα πτώση. Λυσσοµανάει ο αέρας εδώ πάνω, αλλά δεν θα κρατήσει _ το είπαν απόψε στην ταβέρνα οι ντόπιοι, γι’ αυτό κι εκείνη πρέπει να βιαστεί. Δυνατοί παφλασµοί και τα δέντρα που τρίζουν _ καλύτερα ακόµη να είναι κάπου κρυµµένος και να µπορεί να τη δει. Σέρνει το σάκο του έξω απ’ τη σκηνή και τον ρίχνει στα σχίνα, το σλίπινγκ µπαγκ στο σακούλι, το στρωµατάκι τυλιγµένο ρολό. Βατραχοπέδιλα πεταµένα στην άµµο _ γονατιστή αφαιρεί ένα γύρο τα πασαλάκια που κρατάν καρφωµένο στο χώµα το σκαρί. Τώρα λυτή η σκηνή κι ο αέρας µε τη µία την τουµπάρει _ «Να τι σηµαίνει σε πήρε και σε σήκωσε, φίλε!», ακούει στο µυαλό της µια ξένη φωνή. Σαν κρινολίνο µεθυσµένης κουτρουβαλάει η σκηνή του Ανδρόνικου τον λόφο, µπαταρισµένο αερόστατο σε άτακτη φυγή.

Η Δήµητρα Κολλιάκου είναι συγγραφέας και γλωσσολόγος και ζει στο Παρίσι. Τα γνωστότερα βιβλία της είναι τα µυθιστορήµατα «Το µαγείο», «Θερµοκρασία δωµατίου» και η συλλογή διηγηµάτων «Η αρρώστια των βουνών» ΑΥΡΙΟ: Το διήγηµα του Κώστα Κατσουλάρη «Σταδιακή εξασθένηση των ανέµων»

Πόσο θα την αφήσει πια να περιµένει; Σαν να µεγεθύνει ο αέρας τους ήχους _ µαζί µε το κύµα που σκάει, το τριζόνι, τον βόµβο της γεννήτριας, ακούει µια ανθρώπινη ανάσα. Τι παιχνίδια σου παίζει ο νους στο σκοτάδι! Είν’ ο Ανδρόνικος που περιµένει να ελευθερωθεί το µονοπάτι, είν’ ο Δηµήτρης που τα κατάφερε να φτάσει ινκόγκνιτο µέχρις εδώ. Για µια στιγµή δεν ξέρει τι απ’ τα δυο θα ήταν προτιµότερο, για µια στιγµή µοιάζουν εξίσου αδύνατα και τα δύο