«ΒΙΑΣΤΕΙΤΕ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ»

Εκεί τα έχασε εντελώς. Πρέπει να ήταν τέσσερις τα ξημερώματα. Βρίσκονταν και οι δύο στην καρδιά μιας γειτονιάς, άσχημης σαν το κουφάρι ενός σκύλου στην άκρη του δρόμου, κι εκείνη μιλούσε για εκκλησίες και εξομολόγηση, με ύφος μικρού αγοριού που βιάζεται να πάει να κατουρήσει. Λες και οι λέξεις να είχαν στριμωχτεί στην άκρη των χειλιών της και απειλούσαν να ξεχυθούν από στιγμή σε στιγμή.
(απόσπασμα από το βιβλίο)











