[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Γράψε λάθος του Ρουσό

Τις νύχτες τα παιδιά που βρίσκονται ακόµα στα διαµερίσµατα (ακόµα, και ίσως για όλο το καλοκαίρι) ξυπνάνε και κλαίνε. Οι γονείς αργούν να ανταποκριθούν, µερικοί έχουν κοιµηθεί ύστερα από πολύ κόπο. Ακούγονται στον ακάλυπτο φωνές, παράπονα, γκρίνιες, µουρµουρητά. Μερικοί κλείνουν τα παράθυρα και ανοίγουν το αιρκοντίσιον. Η ιδιωτική ζέστη κηρύσσει πόλεµο στη δηµόσια δροσιά, αλλά δεν είναι εύκολο να κοιµήσεις παιδιά µε αιρκοντίσιον.

Τα µεσηµέρια είναι πιο δύσκολα ακόµα, οι γονείς πέφτουν ξεροί, τα παιδιά προσπαθούν να κλέψουν τον χρόνο. Θα έπρεπε να βρίσκονται σε κάποια κρεβατοκάµαρα µε πόρτα σε κήπο, ή σε αυλή, να τη σπρώχνουν απαλά και να βγαίνουν έξω. Να περπατάνε ξυπόλητα στις πευκοβελόνες, να πιάνουν τζιτζίκια και µετά να τα αφήνουν. Να ακούνε το αεράκι που παίζει άλλο σκοπό σε κάθε δέντρο και σε κάθε είδος φύλλα. Να βαριούνται στη σκιά, να ονειρεύονται και να το σκάνε, να βρίσκουν τη θάλασσα, ή έστω το υπόγειο του παρατηµένου σπιτιού, µε στοίβες περιοδικά του περασµένου αιώνα που τα τρώει η µούχλα, να ανοίγουν να τα διαβάσουν.

Κακόµοιρα παιδιά κλεισµένα µέσα στις αθηναϊκές πολυκατοικίες. Δεν θα µπορούν να έχουν ούτε τις στοιχειώδεις αναµνήσεις µεγαλώνοντας. Το ξέρουν, γι’ αυτό κλαίνε. Εδώ τριγυρίζει µέσα στη ζέστη το φάντασµα του Ζαν Ζακ Ρουσό µε τον µανδύα του, που έλεγε ότι τα παιδιά πρέπει να µεγαλώνουν στη φύση µέχρι τα 10 τους. Εστω να πηγαίνουν διακοπές, λένε οι επίγονοι.

Αν µπορούσε θα έπαιρνε τη µαγική φλογέρα του Χάµελιν και θα µάζευε τα παιδιά ξοπίσω του, όχι να τα πάει σε καµιά σπηλιά και να τα εξαφανίσει, όχι.

Μόνο σε µια κοντινή κατασκήνωση για λίγες µέρες ή έστω µια βόλτα στον Λυκαβηττό, για λίγες ώρες.