ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

O,τι κι αν λέγεται, ό,τι κι αν γίνεται για την υπέρβαση των διαρθρωτικών προβλημάτων της χώρας, ο περίφημος στόχος για ανάταξη της ελληνικής οικονομίας περνάει από τη μείωση της φοροδιαφυγής- ο όγκος της οποίας και η έκτασή της σε πλήθος επαγγελματικών κατηγοριών την έχουν αναγάγει σε… εθνικό σπορ.

Μόνο τα γνωστά «υποζύγια», οι μισθωτοί, πληρώνουν τους φόρους τους. Από τις υπόλοιπες επαγγελματικές κατηγορίες, όλοι κάνουν το παν για να αποκρύψουν έσοδα, για να γλιτώσουν δηλαδή φόρους. Κι οι περισσότεροι τα καταφέρνουν. Βοηθούμενοι, βεβαίως, όχι μόνο από τις εγγενείς αδυναμίες του συστήματος αλλά και από την εκτεταμένη διαφθορά στον φοροεισπρακτικό μηχανισμό.

Ολες οι κυβερνήσεις δηλώνουν ως στόχο την περιστολή της φοροδιαφυγής, την πάταξή της. Αλλά τα έργα δεν επιβεβαιώνουν τις διακηρυγμένες προθέσεις. Το πιο τρανταχτό παράδειγμα ανακολουθίας, βεβαίως, ήταν οι περίφημες διακηρύξεις της Ν.Δ. όταν, το 2004, προεκλογικά, υποσχόταν επανίδρυση και του ΣΔΟΕ. Η πανωλεθρία εκείνων των «επανιδρυθέντων» εισπρακτικών μηχανισμών συγκαταλέγεται, σε μεγάλο βαθμό, στις αιτίες της οικονομικής και κοινωνικής παθογένειας που μας οδήγησε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Τ α παραπάνω είναι πασίγνωστα. Τα επισήμαναν και οι άνθρωποι της τρόικας στην Αθήνα, που ειδοποιούν σε όλους τους τόνους ότι δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρή μεταρρύθμιση αν δεν ενταθούν οι προσπάθειες περιστολής της φοροδιαφυγής.

Τους τελευταίους μήνες, το μήνυμα μοιάζει να έχει ληφθεί. Εσχάτως έχουμε πολλά παραδείγματα που δείχνουν ότι το ΣΔΟΕ γίνεται αποτελεσματικότερο. Τις τελευταίες ημέρες, π.χ., οργανώθηκε φορολογικό σαφάρι στα νησιά που αποκάλυψε εντυπωσιακές περιπτώσεις παρανομιών. Μόλις χθες, εξάλλου, έπειτα από διασταυρώσεις στοιχείων, ανακοινώθηκαν οι μεγαλοοφειλέτες του Δημοσίου που, παρά τα χρέη τους, κατέχουν και διαχειρίζονται πολλά ακίνητα στο κέντρο της Αθήνας.

Η είσπραξη όσο το δυνατόν περισσότερων διαφευγόντων φόρων είναι ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα της κυβέρνησης. Οσο λιγοστεύει η φοροδιαφυγή, η ανάκαμψη θα έρχεται πιο κοντά, ενώ θα ενισχύεται και το αίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Κάποια στιγμή, θέλουν και τα νομιμόφρονα «υποζύγια» να αισθανθούν ότι σε αυτή τη χώρα συμμετέχουν αναλογικά στο κόστος του κράτους και οι έχοντες και κατέχοντες.