Τα µπλουζ του χωρισµού

 Κάποια στιγµή τα τραγούδια που είναι κρυµµένα µέσα στον καθένα πιέζουν να βγουν και ψάχνουν την ευκαιρία. Μπορεί να µην τη βρουν ποτέ, αλλά αν τη βρουν, υπάρχει µεγάλη πιθανότητα αυτή να είναι η «κρίση της µέσης ηλικίας». Ενα παράθυρο µε θέα πίσω και µπροστά – η «µπροστά» αρκετά τροµακτική, ειδικά όταν πλησιάζεις να κοιτάξεις από αυτά τα µη γνώριµα, ώς εκείνη τη στιγµή, ύψη. Μετά συνηθίζεις και περνάς καλά. Αν θες, κάνε κι αλλιώς.

Ο Τιµ Ρόµπινς κοίταξε τη θέα και άφησε τα τραγούδια να βγουν ελεύθερα. Ετσι εξήγησε πώς συνέβη και έκανε τον πρώτο του δίσκο, ο πολύ καλός ηθοποιός του «Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ», του «Παίκτη» και του «Σκοτεινού ποταµιού». Αλλά εγώ έχω άλλη γνώµη. Τα τραγούδια πίεζαν τον Ρόµπινς να βγουν προς τα έξω γιατί απλά είναι ωραία τραγούδια. Με το vintage άρωµα της καλής «americana», σαν παχιά σκιά ντάλα µεσηµέρι Αυγούστου.

Ηταν και το διαζύγιο στη µέση. Εσπρωξε κι αυτό τα τραγούδια να πάρουν τον δρόµο τους. Ο Ρόµπινς, λέει, σκέφτηκε τι ήταν αυτό που θα µπορούσε να τον κάνει να χαρεί, µετά τον χωρισµό του µε τη Σούζαν Σάραντον. Η µουσική, φίλε µου. Θα έσωζε, αν έπαιζε πιο δυνατά, και τον «Τιτανικό» από το ναυάγιο. Σώζει λοιπόν εύκολα και πληγωµένες καρδιές. Εκείνος (ο Ρόµπινς) έγραφε τραγούδια από παλιά – διαφορετικά δεν θα προέκυπταν αυτά µε τα οποία συστήνεται και ως µουσικός επίσης.

Slide κιθάρες και νύχτες κάτω από τα αστέρια, µια µπάντα – οι Rogue Gallery, ένας κι ένας – στη σωστή συχνότητα των κοµµατιών.

«Βook of Josie» και «Queen of Dreams» – ο Ρόµπινς δεν φοβάται να χάσει την ισορροπία του, είναι άλλου τύπου «Παίκτης» τελικά στο παιχνίδι του Χόλιγουντ. Βασικό πως ο Ηal Willner είναι εδώ, παραγωγός µε δράση, διασυνδέσεις, από αυτούς που ξέρουν όλα τα µυστικά περάσµατα (τον εµπιστεύονται επιφανείς σαν τον Νιλ Γιανγκ και τον Λέοναρντ Κοέν).

Δεν είναι εύκολα, µονοδιάστατα τραγούδια και µελωδίες αποσυµπίεσης. Είναι πικρά και όµορφα µε απότοµες πλευρές και τη βραχνή φωνή του Ρόµπινς να κολλάει επάνω τους για τα καλά.

Το άλµπουµ κυκλοφορεί σε λίγες εβδοµάδες και ο Ρόµπινς αξίζει την προσοχή. Δεν είναι απλά ένας ακόµη της οθόνης που τραγουδάει – ο µύθος άλλωστε έχει βουλιάξει («Τιτανικός» κι αυτός) µετά τις εξαιρετικές µουσικές επιδόσεις των Τζεφ Μπρίτζες, Μπίλι Μποµπ Θόρντον, Κέβιν Μπέικον και άλλων συναδέλφων του Ρόµπινς.

LΙΝΚ www.mariamarkouli.blogspot.com
Χρώµατα…

Σαν τα χιόνια! Ο Richard Αshcroft είναι εδώ και δεν βουίζει στα αυτιά µας το Βetter Sweet Symphony. Ο Richard Αshcroft έχει καινούργια µπάντα (και άλµπουµ) µε το µεγαλοπρεπές όνοµα RΡΑ & the United Νations Οf Sound (Ρarlophone) και κατεβαίνει στον στίβο µε άλλα χρώµατα. Τo «Αre Υou Ready» όµως µε πάει πίσω στα 90s και λίγο σε Μάντσεστερ σκηνικό, που οµολογώ δεν µου έχει λείψει. Υστερα από αυτό θυµάµαι τους Οasis και δεν είναι καλό. Πάµε γι’ άλλα. Τα άλλα όµως δεν έρχονται, µε εξαιρέσεις κάποιες πιο ακουστικές στιγµές («She Βrings Μe Τhe Μusic») ή το ηλεκτρικό – John Lee Ηooker – µπλουζ «Ηow Deep is Υour Μan» (µια ωραία γωνιά για να σκάψει ο Ρίτσαρντ περισσότερο). Φαίνεται όµως πως είναι κάπως µπερδεµένη η υπόθεση για τον Αshcroft. Που ως ροκ φυσιογνωµία και φάτσα που θα έπαιζε και στην οθόνη, µπορεί, αν θέλει να δώσει στον εαυτό του και µια ευκαιρία, ακόµη και κινηµατογραφική. Του στυλ why not?
… και αρώµατα

Ως Ρerfume Genius εµφανίζεται νεαρός από το Σιάτλ που απαντά και στο όνοµα Μike Ηadreas µε το πρώτο του άλµπουµ «Learning» (Μatador). Μουσικές και τραγούδια µελαγχολίας ή θερινής ραστώνης, για ανθρώπους που βάζουν τη µουσική σε κεντρική θέση στη ζωή τους και το πιάνο συχνά σε πρώτο πλάνο. Και στη συνέχεια τι; Ανάσες, τριξίµατα, φωνές της νύχτας και θόρυβοι του δάσους, µε πολλή σηµασία στη λεπτοµέρεια από τον Ρerfume Genius, που σε κοµµάτια όπως το «Μr Ρetersοn» και «Υοu Won’t Βe Ηere» δείχνει πως το να συνθέτει µουσικές είναι ένα µέσο για να εκφραστεί όχι για να αυτοπροβληθεί. Ανεκτίµητο, δεν νοµίζετε;

Κάπως έτσι σκέφτηκα τον Gilles Ρeterson (απλή συνωνυµία µε τον προηγούµενο κύριο του τραγουδιού), έναν από τους πιο αγαπηµένους, εκλεκτικούς µουσικοανθρώπους (όπου βλέπετε την υπογραφή του, βουτήξτε άφοβα). Εχει τις µουσικές του κόσµου και τον κόσµο της µουσικής στο τσεπάκι του (http://www.gillespetersonworldwide.com/) και το ΒΒC καµαρώνει που τον έχει στο πρόγραµµα. Το Ιντερνετ σώζει το ραδιόφωνο, και ακούστε εδώ τι παίζει το παλικάρι http://www.bbc. co.uk/programmes/b006wq8d
Η κιθάρα που γλιστράει

(oι καλύτερες slide κιθάρες από τα blogs του www. nodepression.

com)

Ry Cooder (δείγµα στο Get Τhe Rythme).

Απλά, δεν µπορεί να τον αντιγράψει κανείς Βlind Willie Johnson (ακούστε το Dark Was Τhe Νight, Cold Was Τhe Ground). Ξεπερνάει τα όρια του είδους και του χρόνου επίσης Τhe Cambell Βrothers (το Τhe Judgment). Η ακτινογραφία του ήχου και η slide υπογραφή Μick Τaylor (Love Ιn Vain). Υπέροχος τόνος, γλυκιά µελωδία.

Lowell Goerge (Rock and Roll Doctor). Αξεπέραστο το ρυθµικό παίξιµό του.