Καρφιά και γοητεία στην άμμο

«Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει…» τραγουδούσε ο Διονύσης Σαββόπουλος από τη δεκαετία του ΄70. Πλέον αναστενάζει και στις παραλίες απανταχού της χώρας λόγω του μπιτς βόλεϊ! Σε σταθερή πορεία ανόδου της δημοτικότητάς του τα τελευταία χρόνια το μπιτς βόλεϊ δεν φοβήθηκε αυτό το καλοκαίρι ούτε το Μουντιάλ του ποδοσφαίρου.

Παράλληλα με το γεγονός που είχε αιχμαλωτίσει τον πλανήτη από τα μέσα Ιουνίου έως τα μέσα Ιουλίου, οι εκδηλώσεις του μπιτς βόλεϊ στην Ελλάδα και στον κόσμο δεν έπαψαν να προσελκύουν μεγάλους αριθμούς θεατών και τηλεθεατών.

Είναι γενική πλέον η αίσθηση ότι το μπιτς βόλεϊ δεν είναι μόνον ένα άθλημα που διεκδικεί το δικό του κομμάτι στην πίτα των αθλητικών διοργανώσεων του καλοκαιριού, αλλά τείνει να γίνει μαζικό άθλημα και τρόπος ζωής για ικανή μερίδα της νεολαίας.

Ο φιλές έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα στις περισσότερες παραλίες της Ελλάδας και σπάνια μένει χωρίς παρέες που να προσπαθούν να δείξουν τις ικανότητές τους στο σπορ του καλοκαιριού. Τα γήπεδα με φιλέ στην άμμο γεμίζουν από νέα παιδιά που παίζουν βόλεϊ ενώ στις κερκίδες των εγκαταστάσεων αγώνων πάντα συρρέει κόσμος για να θαυμάσει ικανότητες και κορμιά κυπαρισσένια. Παραλία έγινε για λίγες ημέρες και η Πλατεία Συντάγματος δίνοντας μια ευχάριστη νότα σε μια περίοδο που το κέντρο της Αθήνας συγκλονιζόταν από διαδηλώσεις διαμαρτυρίας ένεκα των δύσκολων οικονομικά καιρών που διανύουμε.

Δεν παρατηρείται πάντως πρώτη φορά αυτό το φαινόμενο αφού το βόλεϊ είναι από τα πιο παλιά σπορ της άμμου. Από τη δεκαετία του ΄60 υπήρχαν φιλέδες σε παραλίες και αρκετοί προσπαθούσαν να παίξουν βόλεϊ, το οποίο μάθαιναν κυρίως στα σχολεία, τότε που οι δάσκαλοι και καθηγητές θεωρούσαν επικίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών το ποδόσφαιρο και δεν είχε ακόμη… ανακαλυφθεί το μπάσκετ.

Εντούτοις, το μπιτς βόλεϊ που ήταν οργανωμένο άθλημα με διοργανώσεις στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ από τις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, στην Ελλάδα άρχισε να γίνεται γνωστό λίγο μετά το ορόσημο για το ελληνικό βόλεϊ της κατάκτησης του χάλκινου μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1987 στη Γάνδη. Επαιξε ρόλο και η φήμη που απέκτησε το μπιτς βόλεϊ διεθνώς με τη διαπίστωση ότι οι ΗΠΑ με ομάδα από πρώην σταρ της παραλίας (Κίραλι, Τίμονς, Μπακ) κατέκτησε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στη Σεούλ το 1988 εκτοπίζοντας τη θεωρητικά ανίκητη ομάδα της Σοβιετικής Ενωσης των Σάβιν, Μολιμπόγκα, Παντσένκο κ.ά.

Αρχικά οι ειδικοί και φίλοι του βόλεϊ συνέρρεαν στις παραλίες της Αττικής για να παρακολουθήσουν αγώνες στην άμμο με πρωταγωνιστές τους ήρωες της Γάνδης Στέλιο Καζάζη, Μιχάλη Τριανταφυλλίδη, Δημήτρη Γόντικα αλλά και πιο παλιούς σταρ (Κολλιόπουλο, Γεωργαντή, Αγραπιδάκη, Ηλιόπουλο κ.ά.). Αλλά και τα τότε αστέρια του γυναικείου βόλεϊ (Μήτση, Κωστοπούλου, Ροτσίδου, Ιωάννου, Λαζαρίδου κ.ά.) έφερναν κόσμο στις παραλίες.

Αργότερα ήλθαν οι πανελλήνιες διοργανώσεις και το πρώτο ισχυρό δίδυμο με τις Βάσω Καραντάσιου- Εφη Σφυρή που δίκαια ονομάστηκαν «χρυσά κορίτσια», αφού με τις διεθνείς επιτυχίες τους βοήθησαν στο να καθιερωθεί το μπιτς βόλεϊ ως ένα επαγγελματικό σπορ στην Ελλάδα. Και έπεται συνέχεια.

ΤΟ ΜΠΙΤΣ ΒΟΛΕΪ,

στην Ελλάδα άρχισε να γίνεται γνωστό μετά το ορόσημο για το ελληνικό βόλεϊ την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1987 στη Γάνδη