Σπαγκέτι έπος

ΜΕΤΑ το σπαγκέτι γουέστερν καταφθάνει το ιστορικό έπος ως μακαρονάδα με τον τίτλο «Βaaria». Το είδα κι αυτό. Διά χειρός Τζουζέπε Τορνατόρε. Από το «Cinema paradiso» και το 1988, τραμπαλίζεται στον ίδιο το σκοπό. Ο Τσίκο, ο Πεπίνο και ο Πιέτρο, τρεις γενιές Σικελών ένας άδειος, αποξηραμένος ποταμός! Πλήθος σκηνικών, πλήθος ηθοποιών (μέχρι και η Μόνικα Μπελούτσι κάνει ένα πέρασμα χωρίς γυμνό), πλήθος κομπάρσων, πλήθος τεχνικών, πλήθος εντυπωσιακών σκηνών, πλήθος περιστατικών, πλήθος μέσων και φακών, πλήθος συνεργατών, πλήθος χρημάτων. Ισως μία από τις ακριβότερες παραγωγές από συστάσεως ιταλικού κινηματογράφου. Να φάν΄ κι οι κότες. Το αποτέλεσμα; Ρηχό, γραφικό, κουραστικό. Μπάφιασα από το φαγοπότι. Να πιω καμιά δεκαριά σόδες μπας και συνέλθει το στομάχι μου από κοιλόπονο φρικτό!

Να το δω;

Μια άλλη φορά!