Προσκήνιο

Ευφυής η ιδέα του Βασίλη Παπαβασιλείου να συνδυάσει τον «Τυχοδιώκτη» του Μ. Χουρμούζη και του 1835 με την παρούσα Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και της ευρωπαϊκής επέμβασης στην παράσταση «Ο τυχοδιώκτης… βασισμένος στον Χουρμούζη» του σχήματός του «Εποχή 20.06» στο Φεστιβάλ Αθηνών («Πειραιώς 260»). Το ανάλογο εγχείρημά του με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας «Αν μια νύχτα του χειμώνα… ο ντε Φιλίπο και ο Πιραντέλο», με αφορμή ένα έργο του ντε Φιλίπο πριν από μερικά χρόνια, είχε στεφθεί από επιτυχία. Αυτήν τη φορά φοβάμαι πως η συνταγή δεν έδεσε: ένα δύσκαμπτο- και λόγω των σκηνικών της Μαρί- Νοέλ Σεμέ -, εγκεφαλικό, ενίοτε αμήχανο- και ως προς την κίνηση και ως προς την υποκριτική- παραστασιακό αποτέλεσμα χωρίς θεατρικότητα, από το οποίο μου έμειναν οι ευφυείς εκλάμψεις του πρόσθετου κειμένου.

Εγκεφαλικό, δύσκαμπτο, ζορισμένο, άγονο βρήκα και το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Τόκος»- μία μεταμοντέρνα «Αυλή των θαυμάτων» χωρίς χυμούς και μακάρι να κάνω λάθος- που παρουσίασε η «Νέα Σκηνή» επίσης στο Φεστιβάλ Αθηνών («Πειραιώς 260»). Και πιστεύω πως ο Λευτέρης Βογιατζής αυτήν τη φορά- διότι και άλλοτε έχει αντιμετωπίσει αδύναμα έργα- με τη σκηνοθεσία του, παρά την εξαίρετη διανομή που διέθετε, δεν κατάφερε να το αναδείξει. Κρατώ μόνο τη συναρπαστική αισθητική του σκηνικού της Χλόης Ομπολένσκι.