Το «αθερινόδιχτο» του ρεπόρτερ

Εχουν γίνει το θέα µα του καλοκαιριού, µαζί µε τα ρεπορτάζ παραλίας σεληνια σµένοι νεολαίοι που ξεσαλώνουν, υπο τίθεται, σε δηµοφι λείς τόπους γλεντο κοπηµάτων
Σιγά την είδηση. Γιατί το θέα µα µιας χούφτας πιτσιρικάδων που χοροπηδούν, πίνουν µονορούφι σφηνάκια ή κουβαδάκια αλκοόλ και ουρλιάζουν διάφορα ακατάληπτα στο µικρόφωνο του ειδικού εντεταλµένου ρεπόρτερ του Star θεωρείται τόσο σηµαντικό ώστε να αξίζει καθηµερινής προβολής από ένα δελτίο ειδήσεων, έστω και «εναλλακτικό»;

Ούτε σηµαντικό είναι ούτε αφορά κανέναν και κυρίως δεν είναι πρωτότυπο. Τα νιάτα ανέκαθεν το ‘ριχναν έξω, φασαριόζικα, υπερβολικά και συχνά, δυστυχώς, µιµητικά. Εξ ου και ενσκήπτουν στους τόπους, που διαφηµίζονται από την καναλική παρουσία ως ιδανικοί τάχα για ξεσάλωµα, σαν κοπάδια αθερίνας. Ο ένας δίπλα στον άλλον στριµωχτά και ο ένας να παραβγαίνει τον άλλον σε πιοτί, που εύχεσαι µόνο, όταν τους βλέπεις να το ρουφούν για να τους δείξει η κάµερα, να µην είναι «µπόµπα» και τυφλωθούν.

Τους ακολουθεί η κάµερα, την ακολουθούν οι «αθερίνες» του γλεντοκοπήµατος; Δύσκολο πια να ξεχωρίσει κανείς τι ακριβώς συµβαίνει, αφού η παρουσία και µόνο της τηλεόρασης, η αναµετάδοση αυτής της τόσο φυσικής, κατά τα άλλα, εκδήλωσης κεφιού, µετατρέπει το όλο θέµα σε µείζον γεγονός που συµβαίνει στους συγκεκριµένους τόπους. Συνήθως τόποι που έχει προηγουµένως σφραγίσει το πολυτελές life style ενηλίκων και στους οποίους σπεύδει µιµητικά η νεολαία µε την ψευδαίσθηση ότι θα προλάβει να οικειοποιηθεί µέρος του «µύθου» και της ενήλικης «λάµψης». Υπάρχουν ωστόσο και νιάτα που ανακαλύπτουν τα δικά τους µέρη, τα κατακτούν µε τον τρόπο τους και αυτά κοπαδιαστά µεν, αλλά διαχωρίζοντας τα βήµατα της διασκέδασής τους από εκείνα των µεγαλυτέρων, αρνούνται να θαµπωθούν, αµφισβητούν και απολαµβάνουν και αυτά την ψευδαίσθηση µιας ενηλικίωσης, που σηµαίνει, στις διακοπές, µια µορφή απεξάρ τησης από τις επιλογές των γονιών τους ή του τηλεοπτικού λάιφ στάιλ.

Αυτό µένει συντηρητικά προσκολληµένο στις συµπεριφορές που γεµί ζουν τα ίδια «εναλλακτικά» δελτία και τον χειµώνα, συµπεριφορές που αναδεικνύουν επίδοξες σταρλετίτσες ή κανιβαλίζοντες παραλιάκηδες µε την υψίστη φιλοδοξία να αφιερωθεί ένα κοντινό πλάνο στους κοιλιακούς τους. Αυτή ακριβώς η κατηγορία σπεύδει πρώτη να µιλήσει στον ρεπόρτερ, ο οποίος σαχλαµαρίζει δεόντως, χοροπηδά µε τον ρυθµό και κάνει ό,τι µπορεί για να δείξει ότι είναι «ένας από αυτούς». Φιλότιµες οι προσπάθειές του, όπως και στην αναζήτηση καµιάς διασηµότητας να τη βάλει στο πλάνο για να «πουλήσει» καλύτερα το ρεπορτάζ όταν προβληθεί. Μα ταίως. Φαίνεται πως όλο και λιγότερες εµφανίζονται στα αλλοτινά στέκια της χλιδάτης, θερινής αφασίας ή αποφεύγουν τις κάµερες, σνοµπάροντάς τες πλέον, σαν παλαίµαχοι του είδους. Θεωρούν εαυτούς «χοντρά ψάρια» και ξεφεύγουν από το «αθερινόδιχτο» του ρεπόρτερ του Star.

Ολα µια πόζα. Για τον φακό. Ακό µη και η δήθεν προσπάθεια να τον αποφύγουν ορισµένοι, οι ίδιοι, οι περισσότεροι, που έχουν κάνει καριέρα καρναβαλιστών για να κερδίσουν την προσοχή του. Μια πόζα παγωµένη αυτά τα τηλεοπτικά, θερινά γλε ντοκοπήµατα, σαν από άλλη εποχή, τόσο δραµατικά υπερβολική ώστε να καταντάει γελοία. Σαν να χαζεύουµε παλιές οικογενειακές φωτογραφίες, όπου η ιεραρχία αποτυπωνόταν στο ύφος κάθε µέλους και στο σηµείο όπου στεκόταν στο πλάνο και παρά τη νοσταλγία η αισθητική είναι τόσο ξεπερασµένη που προκαλεί το αυ θόρµητο γελάκι του θεατή.


Γρίφος για τα πρωινάδικα η νέα εποχή

Αλλοι ανανεώνονται, άλλοι συµπληρώνονται, άλλοι σπαζοκεφαλιάζουν για να βρουν νέες «στήλες» και να εµπλουτιστούν. Οι πληροφορίες λένε ότι επικρατεί ένας οργασµός εργασιών περί την πρωινάδικη τηλεόραση, η οποία παρά το µι κρό και ειδικό κοινό στο οποίο απευθύνεται δεν παύει να είναι η τηλεόραση που διαµορφώνει τα καταναλωτικά ήθη.

Αυτός όµως είναι και ο γρίφος που έχει να επιλύσει. Είτε αλλάξει πάνελ η Μενεγάκη, είτε εµπλουτιστεί µε νέες αφίξεις και στήλες η εκποµπή των Καραµεροχαριτάτων, είτε συγκροτήσει οµάδα στήριξης το ζεύγος Σκορδολιαγκαίων, σηµασία έχει να αντιληφθούν σε ποιο κόσµο απευθύνονται και ποιες είναι οι νέες ανάγκες αγοράς και καταναλωτών.

Μέχρι τώρα ήξεραν τι να «πουλήσουν» οι παρουσιαστές των πρωινάδικων. Η συνταγή ήταν µία µε µικροδιαφορές, οι οποίες περιορίζονταν περισσότερο στο ύφος και το στυλ των παρουσιαστών παρά στην ουσία των εκποµπών. Με τις διαθέσεις του κοινού να αλλάζουν µαζί µε το πορτοφόλι του και χωρίς µεν η όρεξη για όνειρα να µειώνεται, αλλά µε την επίγνωση ότι τα χθεσινά διαψεύστηκαν τραγικά, περιθώρια για καλαµπουράκια και ψευτοµπιχλιµπίδια που γέµιζαν ώρες ολόκληρες πρωινάδικης τηλεόρασης δεν υπάρχουν.