[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τόση µελαγχολία…

Καηµένοι σταθµοί και καηµένα τρένα και καηµένες αναµνήσεις ταξιδιών, τι εξευτελισµός σας περίµενε στα γεράµατα. Να βρεθείτε µπλεγµένοι µε τα σκάνδαλα του ΟΣΕ, λες και δεν σας έφτανε η παρακµή και η εγκατάλειψη. Αλλά κάπως πάνε παρέα αυτά, παρακµή, εγκατάλειψη και σκάνδαλα. Τώρα λοιπόν όλα αυτά µαζί είναι τόσο µπλεγµένα που δεν ξέρεις πού τελειώνουν τα σκάνδαλα και πού αρχίζει η εγκατάλειψη. Το µόνο βέβαιο είναι ότι σε επαρχιακούς σταθµούς που κάποτε το τρένο περνούσε δυο φορές τη µέρα, τώρα περνάει µία για αποχαιρετισµό, και σε άλλες περιπτώσεις έχει αποχαιρετήσει τη διαδροµή από χρόνια. Σε λίγο καιρό θα βλέπει κανείς τους σταθµούς σπαρµένους σε διάφορα σηµεία της Ελλάδας και δεν θα καταλαβαίνει περί τίνος πρόκειται. Μοιάζει ασύλληπτο το γεγονός ότι κάποτε οι πόλεις και οι κωµοπόλεις αυτής της χώρας συνδέονταν µε σιδηρόδροµο. Οµως εδώ που τα λέµε, δεν τον εγκατέλειψαν πρώτοι οι υπάλληλοί του, αλλά οι επιβάτες. Κάπως έγινε και, παρ’ όλα τα τραγούδια, τις ταινίες, την καλλιτεχνική µελαγχολία και τα λοιπά, οι Ελληνες παράτησαν τον σιδηρόδροµο κι επένδυσαν µε τόσο πάθος στα γιωταχί τους που έµεινε ένα κενό στις γραµµές, έγιναν όλες κάτι σαν έρηµη χώρα. Κάποια στιγµή πρέπει να υπήρξε πολιτική βούληση για στροφή στους δρόµους και περιφρόνηση στα δίκτυα, αφού τα αυτοκίνητα έφερναν και περισσότερους φόρους, αλλά η πελατεία το υποδέχτηκε ασµένως το σχέδιο. Επρεπε όλοι να έχουν αυτοκίνητο και να το χρησιµοποιούν παντού, αυτό έγινε το στοιχείο της εικόνας του νεοέλληνα χωρίς το οποίο δεν άξιζε φράγκο. Και τα τρένα απέµειναν περιθωριακά, παρέχοντας απλώς την ασφάλεια ότι βρίσκονται στη θέση τους και κάνουν τη διαδροµή τους.

Ακόµα και για όσους δεν τα χρησιµοποιούσαν είναι απώλεια να σταµατάνε οι διαδροµές τους.