«Ο εραστής της κομμώτριας»

Μια υπόθεση πολύ προσωπική είναι το σινεμά, και οι ταινίες που αγαπάμε ακόμη περισσότερο. Ο Δημήτρης Δανίκας ξεκινάει από σήμερα ένα ημερολόγιο μετις 100 «ερωμένες» του. Δεν είναι οι καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, αλλά εκείνες που αγάπησε περισσότερο
Να λοιπόν που το Film Fran ais διαθέτει μπόλικους χυμούς. Αρχές του ΄90. Και η μισή θηλυκή Αθήνα παραμιλούσε για μια γαλλική, ερωτική, εκρηκτική ιστορία. Αχ και να με λέγανε Ματίλντη και κάθε στιγμή να με αγκάλιαζε και να με φιλούσε αυτός ο Αντώνης!

Ο Πατρίς Λεκόντ με πατημένα τα 63 ήταν κάτι σαν παράσιτο, σαν κολεγιόπαιδο, σαν μύξα. Κάτι σαν ψιλοφλώρος. Σιγά τώρα αυτός ο διοπτροφόρος. Η διανόηση του γαλλικού σινεμά περιφρονούσε το βατό, το συμβατικό, το κατανοητό. Το παραμύθι το λαϊκό. Κλασικά πράγματα. Ο λαϊκισμός περιχαρακωμένος στο τάχα μου «εμπορικό». Ο ελιτισμός περιφραγμένος από το γριφώδες, το δυσνόητο και το εγκεφαλικό. Πόλεμος μέχρις εσχάτων. Ομως τα «παιδιά» μεγάλωσαν. Οι δήθεν επαναστάτες συμβιβάστηκαν. Τι να κάνουν; Εχουν και παιδιά να φροντίσουν. Οι κουρασμένοι θεατές απομακρύνθηκαν. Τι να κάνουν; Πρέπει να ξυπνήσουν νωρίς να πάνε στη δουλειά. Ασε που τώρα δεν υπάρχει καλό σινεμά!

Ο εγωκεντρισμός πορεύεται με τον πνευματικό αυτισμό. Τελείωσα εγώ. Τελείωσε και ο κόσμος! Ν΄ αλλάξω; Πρώτα ν΄ αλλάξει όλος ο ντουνιάς. Τα γνωστά. Και από την Ελλάδα του τάχα μου ευρωπαϊκού σινεμά.

Κάπου εκεί, λοιπόν, αυτός ο ψιλοφλώρος συναντάει την «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού. Οχι ακριβώς την ίδια. Αμφιβάλλω αν την είχε δει. Πάντως περίπου, μέσα του συντελείται οργασμός. Δημιουργικός. Ηταν 43. Πάνω στα μπουντέλια του δηλαδή. Ηταν περιφρονημένος. Οργισμένος δηλαδή. Ηταν αποφασισμένος. Η στιγμή του δηλαδή. Τώρα θα τους δείξω εγώ. Και τους έδειξε. Οπως περίπου δέκα χρόνια αργότερα έκανε ο Ζαν Πιερ Ζενέ με το «Le Fabuleux destin d΄ Αm lie Ρulain», με μια λέξη «Αμελί». Τι ταινία, Θεέ μου. Μια μια Οντρέι Τοτού μόλις 25 Μαΐων. Ολα άλλαξαν. Εκτός από τους εκλέκτορες του Φεστιβάλ των Καννών. Ζενέ είπατε; Εξω από εδώ. Λεκόντ; Ε, καμιά φορά! Αυτός λοιπόν ο «καμιά φοράς», απόφοιτος της θρυλικής γαλλικής Σχολής ΙDΗΕC, στην οποία διδάσκονται τα πάντα εκτός από τεχνική, πέφτει πάνω σε έναν γραφιά με το όνομα Κλοντ Κλοτζ. Είπαμε. Πρώτα το παραμύθι ύστερα η σκηνοθεσία. Στοιχειώδες, αγαπητέ Ουάτσον.

Το παραμύθι του εν λόγω παραμυθά πάει κάπως έτσι: ένας κάποιος Αντώνης (Αντουάν εν προκειμένω) μόλις στα δώδεκα χρόνια, τότε δηλαδή που τα αρσενικά, όπως έλεγε η νόνα μου, ανακαλύπτουν το σπορ της παλάμης, ερωτεύεται σφόδρα και λιποθυμικά μια κομμώτρια με το όνομα Ματίλντη. Το ίδιο συμβαίνει σε όλους. Εμείς- της τάξης της Α΄ Γυμνασίου- ερωτευμένοι με την Ιστορικό μας. Τι να κάνουμε; Ρίχναμε τα μολύβια κάτω, σκύβαμε να τα πάρουμε και σε κλάσμα κλάσματος του δευτερολέπτου το βλέμμα μας προσπαθούσε να διεισδύσει κάτω από τη φούστα της. Βλέπαμε; Ναι. Αυτό που σκηνοθετούσε η φαντασία μας.

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας στοίχειωσε τον Αντουάν. Οπως ακριβώς η «Κομμώτρια» έχει στοιχειώσει τη φιλμογραφία του Λεκόντ. Εκτοτε γιοκ. Κάτι ψιλά, ναι. Οπως ας πούμε με το «Εξομολογήσεις πολύ προσωπικές» («Confidences trop intimes») του 2004. Με πρωταγωνίστρια τη Σαντρίν Μπονέρ. Οπως με τον «Ανθρωπο του τρένου» («L΄ homme du train») του 2002. Με τον Τζόνι Χαλιντέι, ηλικίας εξήντα παρακαλώ. Ο κάποτε Ελβις Πρίσλεϊ των Γάλλων. Ομως «Κομμώτρια», jamais!

Συμβαίνει κι αυτό. Και στο μυθιστόρημα. Και τη μουσική. Καλλιτέχνες του ενός έργου. Τα λένε όλα και τελειώνουν. Από εκεί και πέρα επαναλαμβάνονται. Γιατί; Η επιτυχία φέρνει δημοσιότητα και χρήμα. Ετσι, πάπαλα η πρωτοτυπία. Αφαντη η φαντασία. Στην Τέχνη συμβαίνει το αντίθετο από το γνωστό ρητό. Το αρκούδι για να χορέψει πρέπει απαραιτήτως να μείνει νηστικό! Ο Αντουάν λοιπόν, μεγάλος πια, με κοιλίτσα και μουστάκι, μπαίνει σε ένα κομμωτήριο, πέφτει πάνω σε μια χυμώδη, ευδιάθετη και χορτασμένη Ματίλντη, την ερωτεύεται σφόδρα και λιποθυμικά και έτσι αποφασίζει να εντοιχιστεί οριστικά στο κομμωτήριό της. Ποτέ χωρίς Ματίλντη ξανά. Jamais!

Ελα όμως που η ιδιοκτησία είναι, για τον έρωτα, αυταπάτη και απληστία. Ο Αντουάν δεν είναι τόσο, μα τόσο ερωτευμένος με τη Ματίλντη. Μάλλον κοροϊδεύει το απωθημένο του και βαυκαλίζει την ανασφάλειά του. Πράγματα γνωστά. Ετσι, μέσα από μια τόσο απλή- εξωτερικά- ιστορία. Ετσι, με δύο όλα κι όλα πρόσωπα. Σχεδόν άγνωστα για το ευρύτερο κοινό. Ετσι, μέσα σ΄ έναν χώρο 2×2. Κι έτσι, με μια μουσική όλο αραβικά τσακίσματα και λάγνα ερεθίσματα, μια «κομμώτρια» εκτοξεύει τον πόθο των θεατών στον ουρανό. Συμβαίνει κι αυτό. Γιατί ουκ εν τω πολλώ το ευ!

Πασίγνωστο το πρωταγωνιστικό δίδυμο. Πρώτα η Αννα Γκαλιένα. Από τη Ρώμη. Τότε ήταν δεν ήταν 36 ετών. Χυμώδης. Με χείλη σαρκώδη. Με ομορφιά με ιδιαίτερη κοψιά. Μετά τη Ματίλντη, βροχή οι προτάσεις. Ετσι, δύο χρόνια μετά καταλήγει στο καστ του «Jamon Jamon» του Μπίγκας Λούνα. Μια ιστορία σχεδόν σαρκοβόρου έρωτα. Περικυκλωμένη από τα πουλέν του ισπανικού σινεμά. Από εδώ η Πενέλοπε Κρουζ. Από εκεί ο Χαβιέ Μπαρδέμ. Τυχερή η Αννα; Οχι και τόσο. Εκτοτε τα ίχνη της χλωμά. Από τα αυθεντικά-θηλυκάπλούσια-τα ελέη του παγκόσμιου σινεμά. Πράγμα που δεν συμβαίνει με την περίπτωση του Ζαν Ροσφόρ. Του Αντώνη δηλαδή. Εχει παίξει σ΄ έναν σκασμό ταινίες. Σε δεκάδες διαφορετικούς ρόλους. Πάντα σωστός. Αδικος ο κόσμος αυτός. Αναλώσιμη η Γυναίκα. Αιωνόβιος ο Ανδρας. Στη δουλειά. Γιατί στη ζωή ατέλειωτες ουρές από χήρες να σουλατσάρουν στα καφενεία και τις παραλίες. Η Φύση, η καλύτερη της αυθεντικής κομμωτικής. Μας κουρεύει με την ψιλή και έτσι βάζει τα πράγματα στη θέση τους!

Η ταυτότητα

Πρωτότυπος τίτλος:

«Le mari de la coiffeuse»

Ετος: 1990

Είδος: Εκρηκτικό love story

Σκηνοθεσία: Πατρίς Λεκόντ

Σενάριο:

Κλοντ Κλοτζ- Πατρίς Λεκόντ

Cast: Ζαν Ροσφόρ- Αννα Γκαλιένα

Soundtrack: Μάικλ Νάιμαν

Διάρκεια:
82΄