Απολογία του αντικομμουνισμού

Τα έργα των Κlehr και Ηaynes έγιναν δεκτά με ενθουσιασμό από συντηρητικές εφημερίδες, οργανώσεις και ακαδημαϊκούς κύκλους, καθώς «αποκαθήλωναν» τους μύθους της αμερικανικής Αριστεράς. Η συζήτηση για το ζεύγος Ρόζενμπεργκ δέσποσε στην αμερικανική πολιτική και επιστημονική ζωή για δεκαετίες. Σύμβολο της αμερικανικής προοδευτικής σκέψης, ανάθεμα για τους συντηρητικούς και τους αντικομμουνιστές, η υπόθεση Ρόζενμπεργκ αποτέλεσε θέμα δεκάδων βιβλίων μυθοπλασίας και μη, ενώ στο εξωτερικό η εκτέλεση του ζεύγους έγινε ποίημα, γραμματόσημο, παράδειγμα του απάνθρωπου χαρακτήρα του αμερικανικού μακαρθισμού. Το πόρισμα όμως των Κlehr και Ηaynes αντιστρέφει τους όρους της συζήτησης: οι Ρόζενμπεργκ δεν ήταν θύματα πλεκτάνης και οι ιστορικοί για χρόνια συντηρούσαν μύθους, όντας δέσμιοι των πολιτικών τους στρατεύσεων. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με τους συντηρητικούς αμερικανούς ιστορικούς, «το να αναγνωρίζει κανείς τις υπερβολές, τα λάθη και τις αδικίες της αντικομμουνιστικής εκστρατείας του Μακάρθι δεν σημαίνει την αποδοχή της αντίθετης άποψης ότι ο αντικομμουνισμός ήταν μια παράλογη και αδικαιολόγητη καταδίωξη». Η θέση αυτή, διατυπωμένη το 1995, απέκτησε νέα δυναμική στις πιο πρόσφατες δημοσιεύσεις για τα ζητήματα της κατασκοπείας. Στην εποχή της περιστολής των ατομικών δικαιωμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες ύστερα από την επίθεση στους δίδυμους πύργους- οι «ορθόδοξοι» ιστορικοί προσφέρουν μία ιδιότυπη ιστορική δικαίωση των επιλογών της κυβέρνησης Μπους. Το αμερικανικό έθνος, υποστηρίζουν, είχε απειληθεί από τους κομμουνιστές στη δεκαετία του 1930 και του 1940, οι αμερικανικές κυβερνήσεις αντέδρασαν δικαιολογημένα- παρά τις όποιες υπερβολές- η Αριστερά διαμαρτυρήθηκε και ηγεμόνευσε ύστερα από το 1968 στα πανεπιστήμια, αλλά τα νέα στοιχεία φανερώνουν εν τέλει ότι οι κατασταλτικές πολιτικές ήταν αναγκαίες και νόμιμες καθώς βασίζονταν στη διάγνωση ενός υπαρκτού κινδύνου.