Το µεγαλείο του Πάθους!

Το πάθος θολώνει. Τρελαίνει. Σκοτώνει. Αλλά χωρίς αυτό ούτε έρωτας, ούτε Ανθρωπος, ούτε Πολιτισµός. Μαζί δεν κάνουµε και χώρια δεν µπορούµε. Η απόλυτη αντίφαση. Η απόλυτη σχιζοφρένεια. Η απόλυτη περιπέτεια. Οπως «Η γυναίκα της διπλανής πόρτας» (La Femme D’ Α Cote). Το απόλυτο µελόδραµα του 1981 και του Φρανσουά Τριφό!

Τρία χρόνια πριν από τον θάνατό του (1932-1984). Τρία χρόνια από εκείνη τη φλογερή συνάντηση µε τη Φανί Αρντάν. Τη µούσα του. Την ερωµένη του. Τη µητέρα της κόρης του. Την πρωταγωνίστρια των δύο τελευταίων ταινιών του. Το πλάσµα που µε τα µάτια, τα χείλη, το σώµα, τη γλύκα, την κοµψότητα και τη σεξουαλική µοναδικότητα έστειλε αδιάβαστο το σύµπαν του γαλλικού σινεµά. Πίσω και µπροστά από τον φακό.

Ολόκληρο το αρσενικό κοινό. Ο Τριφό, πριν καν φτάσει πενήντα ετών. Με µια εναέρια πιρουέτα και µε στροφή 180 µοιρών «διορθώνει» το µελόδραµα το κλασικό. Προσέξτε τι είχε συµβεί µέχρι εκείνη την ιερή στιγµή του 1981. Αλλά και έπειτα από εκεί. Μέχρι σήµερα δηλαδή:

Το τυφλό πάθος του Τζον Σκότι Φέργκισον (Τζίµι Στιούαρτ) για την Τζούντι Μπάρτον (Κιµ Νόβακ). Από τον «Δεσµώτη του ιλίγγου» (Vertigo) το αριστούργηµα του Αλφρεντ Χίτσκοκ και του 1958.

Το εκδικητικό πάθος της ιταλίδας κοντέσας Λίβια Σερπιέρι (Αλίντα Βάλι) για τον αυστριακό αξιωµατικό Φραντς Μάλερ (Φάρλεϊ Γκρέιντζερ). Από το «Senso» του Λουκίνο Βισκόντι και του 1954.

Το στραγγαλισµένο πάθος του µπάτλερ Τζέιµς (Αντονι Χόπκινς) για τη µις Κέντον (Εµα Τόµσον). Από «Τ’ αποµεινάρια µιας µέρας» (Τhe remain of the Day) του Τζέιµς Αϊβορι και του 1993.

Το δολοφονικό πάθος της Ρουθ (Μιράντα Ρίτσαρντσον) για τον Ντέιβ (Ρούπερτ Εβερετ).

Από το «Χορεύοντας µ’ έναν ξένο» (Dance with a stranger) του Μάικλ Νιούελ και του 1985.

Το σιωπηλό πάθος της Λίζας (Τζόαν Φοντέν) για τον Στεφάν (Λουί Ζουρντάν). Από το «Γράµµα µιας άγνωστης» (Letter from an unknown woman) του Μαξ Οφίλς και του 1948.

Το ακατανίκητο πάθος του αξιοσέβαστου πολιτικού Στίβεν Φλέµινγκ (Τζέρεµι Αϊρονς) για την Αννα (Ζιλιέτ Μπινός). Από το «Μοιραίο πάθος» (Damage) του Λουί Μαλ και του 1992.

Ολοι και όλες οι παθούσες σε µονόπλευρη πορεία. Ερωτας, πάθος, µούρλια, µη ανταποδοτικός.

Μιας κατευθύνσεως. Το Ατοµο παγιδευµένο. Αιχµάλωτο, ανολοκλήρωτο, τελειωµένο. Λατρεύω χωρίς να λατρευτώ. Μόνος µου πορεύοµαι στον γκρεµό. Εφιάλτης τα όνειρά µου. Στάχτες και µπούρµπερη ο έρωτάς µου.

Εννιά στις δέκα δραµατικές και µελοδραµατικές – δυσδιάκριτη η διαφορά – love stories, επαναλαµβάνουν τον ίδιο σκοπό. Πεθαίνω χωρίς ν’ αγαπηθώ.

Ο Φρανσουά Τριφό αλλάζει τον µονοδιάστατο και µονόχορδο σκοπό. Το πάθος της Ματίλντ (Φανί Αρντάν) είναι και πάθος του Μπερνάρ (Ζεράρ Ντεπαρντιέ). Ο,τι εκείνη, το ίδιο και εκείνος. Πάθος διπλό σαν µια σταγόνα νερό.

Λέει η Ματίλντ «Εύκολα τον κατακτάς, δύσκολα τον κρατάς». Λέει ο Μπερνάρ «Είναι απρόβλεπτη, τρελή, καταστροφική». Δηλαδή, τι; Ο,τι καταλογίζει η Ματίλντ για τον Μπερνάρ, το ίδιο πάνω-κάτω συµβαίνει και στην ίδια. Ο Τριφό ξεκαθαρίζει το ζήτηµα σχεδόν από το πρώτο λεπτό. Το εξηγώ.

Γι’ αυτό και οι δύο παντρεµένοι. Η Ματίλντ µε τον Φιλίπ. Ο Μπερνάρ µε την Αρλέτ. Ιδια, απαράλλαχτη συνθήκη. Γι’ αυτό και ολόιδια σπίτια στο ίδιο προάστιο – µόλις 20 χιλιόµετρα από την Γκρενόµπλ – στο ίδιο σηµείο και µάλιστα απέναντι απέναντι στην ίδια γειτονιά. Γι’ αυτό και επαγγελµατικά ο Μπερνάρ µε τον Φιλίπ ανήκουν στην ίδια επαγγελµατική οµάδα. Γι’ αυτό οι λιποθυµικές τάσεις της Ματίλντ είναι ισοδύναµης κατάρρευσης και τρέλας µε τις δηµόσιες, εκρηκτικτές εξοµολογήσεις του Μπερνάρ. Γι’ αυτό όσο «άρρωστη» εκείνη, τόσο ασυγκράτητος ο Μπερνάρ. Γι’ αυτό τη µία στιγµή αποφασίζουν να µη βρεθούν ποτέ ξανά και στη συνέχεια, είτε εκείνος είτε εκείνη, δεν µπορούν, δεν αντέχουν και πάλι από την αρχή στη µούρλια και ό,τι βγει. Και γι’ αυτό απέναντι απέναντι. Δύο παίκτες του πινγκ πονγκ. Οπως ο τίτ λος ενός σπουδαίου ψυχολογικού ερωτικού θρίλερ της Πατρίτσια Χάισµιθ: «Τhis Sweet sickness», δηλαδή «η γλυκιά αρρώστια» (έγινε γαλλική ταινία µε σκηνοθέτη τον Κλοντ Μιλέρ και πρωταγωνιστή τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ του 1977 µε τον ελληνικό τίτλο «Το αίνιγµα»). Τι είναι αυτή η «γλυκιά αρρώστια», αυτό το ακατανίκητο, ορµητικό πάθος; Κανείς δεν ξέρει. Αν το ξέραµε µπορεί και να το θεραπεύαµε. Τόσος εθισµός. Οση η ποσότητα κοκαΐνης και ηρωίνης που παράγεται και καταναλώνεται στον κόσµο αυτό. Καµία πολιτική εξουσία δεν µπορεί να το σκοτώσει. Καµία ιδεολογία να το αντικαταστήσει. Καµία κοινωνική τάξη να το περιορίσει. Συµβαίνει. Γιατί το ανθρώπινο κύτταρο ζει και βασιλεύει. Ανεξήγητο. Οπως ανεξήγητη η αρµονία του έναστρου ουρανού. Οπως ανεξήγητη η εµφάνιση του Σύµπαντος. Το µυστήριο του εσωτερικού σύµπαντος. Αυτό καταγράφει ο Τριφό. Αυτό βιώνει ο θεατής. Γιατί, διάολε, έχουν περάσει οκτώ χρόνια. Γιατί ύστερα από έναν τόσο µεγάλο χωρισµό, δεν µπορεί, θα το έχουν ξεχάσει, καταπολεµήσει και θα έχουν ησυχάσει. Ετσι πιστεύανε και οι δυο.

Αυταπάτη. Ετσι από το πουθενά ένα ζευγάρι έρχεται και νοικιάζει το σπίτι, απέναντι από την οικογένεια του Μπερνάρ. Ελα –του λέει ο Φιλίπ –να σου γνωρίσω τη γυναίκα µου τη Ματίλντ. Ο Τριφό – λάτρης του αµερικανικού φιλµ νουάρ – γυρίζει ανάποδα τη σκηνή που σχεδόν σε όλες τις παρό µοιες ιστορίες σκηνοθετείται διαφορετικά. Η Femme Fatale πάντα κατεβαίνει από τις σκάλες και η µηχανή την ακολουθεί. Ετσι, διθυραµβικά µπαίνει στη Σκηνή η µεγάλη σταρ.

Οµως η Ματίλντ δεν είναι ακριβώς το αρχέτυπο της Femme Fatale. Ετσι ο Τριφό τοποθετεί τον φακό κάτω από τη σκάλα. Ο θεατής βλέπει τις γάµπες της. Μόνο ο Μπερνάρ βλέπει το πρόσωπό της. Εχει σηµασία αυτό.

Γιατί εκείνος ξέρει. Ο θεατής δεν ξέρει. Ετσι του Μπερνάρ του έρχεται ταµπλάς. Το πάθος επανέρχεται ακόµα πιο δυνατά.

Χωρίς τη Φανί Αρντάν των τριάντα, τίποτα απ’ όλα αυτά. Μπροστά σ’ αυτή τη θεά ο Ντεπαρντιέ δευτεράτζα κανονική. Αυτή ο οδηγός. Αυτή η λάµψη η µοναδική. Η σάρκα και το έρεβος µαζί. Η Γυναίκα το παρελθόν. Η Γυναίκα το Σήµερα το παρανοϊκό. Η Γυναίκα η χορδή. Η Γυναίκα η ταλάντευση η µουρλή. Η Γυναίκα της διπλανής πόρτας ανάβει ξανά τη φλόγα και τα καίει όλα στη στιγµή. Ολα, µα όλα. Αρχίζουν και τελειώνουν µε τη Ματίλντ. Η Γυναίκα της διπλανής πόρτας. Γιατί µόλις ένα βήµα απέχει ο µεγάλος ύπνος, η ηρεµία, η οικογενειακή γαλήνη, η σύµβαση, η ισορροπία από το πάθος και την τρέλα. Και χώρια και µαζί!

Κάθε φορά που µου ‘ρχεται σαν εικόνα η τελευταία σκηνή, ανατριχιάζει όλο µου το πετσί. Νύχτα. Οι απέναντι (ο Φιλίπ και η Ματίλντ) έχουν µετακοµίσει. Ο Μπερνάρ µε τη γυναίκα του κοιµούνται στο ίδιο κρεβάτι. Το µόνο που ακούγεται είναι ο µακρινός θόρυβος από ένα µισάνοιχτο παράθυρο. Το µόνο πράγµα που βλέπουµε είναι οι σκιές από τα φύλλα των δέντρων. Ο Μπερνάρ ξυπνάει. Κάτι τον έχει ταράξει. Σαν το ζώο που µε το ένστικτό του έχει εντοπίσει το φαΐ του. Σηκώνεται σαν υπνοβάτης. Να χορτάσει για µια ακόµα φορά το πάθος του. Ντύνεται, κατεβαίνει, διασχίζει τον δρόµο και ανοίγει την πόρτα. Αδειο το σπίτι. Αδειο και έρηµο. Κι όµως στο βάθος βλέπει – πλάτη – τη Ματίλντ. Με καµπαρντίνα. Με βαµµένα κατακόκκινα τα χείλη. Χωρίς να γυρίσει και να τον κοιτάξει, του ψιθυρίζει «έλα». Αγκαλιάζονται.

Πέφτουν στο πάτωµα. Ο Μπερνάρ ορµητικός. Η Ματίλντ ψύχραιµη. Οργανωµένη. Αποφασισµένη. Και του λέει «περίµενε». Πριν τελειώσει τη φράση της κατεβάζει τις κάλτσες της. Βγάζει την κιλότα της. «Ελα» του ξαναλέει. Ανοίγει τα πόδια της και ο Μπερνάρ χώνεται στην αγκαλιά της. Εκείνη χαϊδεύει τα µαλλιά του.

Εκείνος τη γεµίζει φιλιά. Η έκφρασή της σχεδόν παγωµένη. Με το αριστερό της χέρι (γιατί αριστερόχειρ η Ματίλντ, το σηµείο της καρδιάς της) κάτι ψάχνει. Η κόλαση τους περιµένει. Αλλά να ξέρετε. Κανείς άλλος, εκτός απ’ αυτούς τους δύο, δεν έχει αισθανθεί τίποτα απ’ όλο αυτό το πάθος. Φίλε µου. Ανευ αυτού, είσαι Dead Μan walking!

{{{ video }}}

«Η γυναίκα της διπλανής πόρτας»

Ενα από τα 10 top µελό όλων των εποχών Μαζί δεν κάνουµε Χώρια δεν µπορούµε Πάθος άσβεστο, ασυγκράτητο, αυτοκτονικό

Βαθµοί=9

(Γυναικάρα µε τα όλα της η Φανί Αρντάν)

Cult µονοτονία

Ιδια µονοτονία και από την άλλη – την cult – πλευρά. Ποια cult που το έργο το έχω δει εκατοντάδες, µην πω χιλιάδες, φορές ξανά. Από την Ισπανία τα «25 καράτια» (25 Κilates) µε σκηνοθετική υπογραφή Πάτσι Αµεζκούα, µε τρία (παρακαλώ) βραβεία και µε µια ιστορία τόσο συνηθισµένη όσο όπλα, ναρκωτικά, παρτούζες, περιθώριο και τοπική – της Βαρκελώνης – µαφία.

Με τα πρώτα πλάνα, δύο θηλυκά σε όργια. Με τη δεύτερη σκηνή, κάποια τύπισσα κλεφτρόνι µε έναν πατέρα δύσµορφο και απατεώνα. Με την τρίτη, να και ο λεγάµενος, ο ευαίσθητος… τραµπούκος που για να βγάλει µεροκάµατο αρπάζει ρόπαλο και βαράει ό,τι βρει. Ο πατέρας κλέβει χρυσαφικά που του εµπιστεύονται δύο διεφθαρµένοι αστυνοµικοί (κλισέ κι αυτό). Η µικρή χουφτώνει τα χρυσαφικά που έχει χουφτώσει ο πατέρας της. Και ο τραµπούκος κινδυνεύει να φάει ροπαλιά από το αφεντικό του που νοµίζει πως τον κλέβει. Ετσι, η µικρή µε τον τραµπούκο είναι σε ασφυκτικό κλοιό. Αστυνοµίας και Μαφίας. Κλισέ κι αυτό. Θα µου πείτε, όλα τα ‘χουµε δει. Θα συµφωνήσω. Οµως το κλισέ για να µεταλλαχθεί σε κάτι διαφορετικό χρειάζεται κοµψότητα, επεξεργασία, πρόσωπα και ιδιαίτερη σκηνοθεσία. Το Φεστιβάλ της Μάλαγα το βράβευσε όπως έχουµε βραβεύσει κι εµείς στη Θεσσαλονίκη τον Νίκο Γραµµατικό. Οταν οι Ισπανοί δουν και εκτιµήσουν τα ιδιαίτερα προσόντα του Γραµµατικού, τότε κι εγώ θα συµφωνήσω µε τα «25 Κilates»!

{{{ video }}}

«25 καράτια»

Μαφία, κλεφτρόνια, τραµπούκοι στη Βαρκελώνη Και κλισαρισµένο και βαρετό

Βαθµοί = 4

(γραφικότητες)

Νεροτσουλήθρες

Από εδώ και κάτω τραβήξτε κόκκινη γραµµή. Από πάνω οι επανεκδόσεις. Από κάτω οι νέες ταινίες και οι τάχα µου «εµπορικές» πρεµιέρες. Με την εξαίρεση του «Κnight and Day» του Τζέιµς Μάνγκολντ – µε έναν εξαιρετικό Τοµ Κρουζ και την Κάµερον Ντίαζ – τίποτα το άξιο λόγου από τις καλοκαιρινές παραγωγές Μade in Ηollywood.

Τι γύµνια!

Ηµίγυµνη και η χαµηλόφωνη – πλην µονόχορδη – κωµωδία «Οι µεγάλοι» (Grown Ups) του Ντένις Ντάγκαν. Με Ανταµ Σάντλερ, Κέβιν Τζέιµς, Κρις Ροκ, Ροµπ Σνάιντερ, Ντέιβιντ Σπέιντ, Μαρία Μπέλο και Σάλµα Χάγιεκ. Ο Σάντλερ παριστάνει τον έξυπνο και τον πετυχηµένο. Ο Ροµπ Σνάιντερ τον κοντό µε περουκίνι ινδιάνικο και πλαστικό. Ο Κρις Ροκ τον µαύρο και άραχνο (µαύρος είναι). Ο Ντέιβιντ Σπέιντ τον εργένη που την πέφτει και του πέφτει. Ο Κέβιν Τζέιµς τον γίγαντα τον χαζό. Η (πρώτη) µεγαλοµπεµπέκα Μαρία Μπέλο – 43 παρακαλώ – θηλάζει δηµοσίως το δικό της το εξάχρονο µωρό (αυτό λέγεται πλάκα και πρωτότυπο αστείο). Και η (δεύτερη) µεγαλοµπεµπέκα Σάλµα Χάγιεκ – 44 παρακαλώ – δεν κάνει τίποτα. Απλώς περιφέρει το όνοµά της. Το στόρι σαν επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς.

Πέντε φιλάρες από τα σχολικά θρανία επιστρέφουν στα πάτρια εδάφη συν γυναιξί και τέκνοις. Ο Κρις Ροκ µάλιστα κουβαλάει και τη µαµά του που κλάνει και φωνάζει. Πλάκα κι αυτό. Ετσι αρχίζει ο παλιµπαιδισµός κι έτσι νεροτσουλήθρες. Ενίοτε µε χα χα χα. Τις περισσότερες φορές µε ροχαλητό. Αντε παιδιά, να πάµε λούνα παρκ µε τα µωρά. Ο χαβαλές καλός. Αρκεί να διαθέτει νιονιό, ευρήµατα και κάτι το διαφορετικό. Το περσινό «Ηangover» µοναδικό!

{{{ video }}}

«Οι µεγάλοι»

Παλιµπαιδισµός σαραντάρηδων Ανύπαρκτη η Σάλµα Χάγιεκ Σχεδόν αόρατος ο Ανταµ Σάντλερ

Βαθµοί = 4

(πουροµωρά)

Με απέραντο θαυµασµό

Ασυγκίνητος εγώ. Αλλά µε απέραντο θαυµασµό. Για τα «Κόκκινα παπούτσια» (Τhe Red Shoes, 1948). Για τον αρχιµάστορα της βρετανικής πρωτοπορίας Εµερικ Πρεσµπέγκερ (1902-1988). Και για τον συνάδελφό του, επίσης δεξιοτέχνη και πρωτοπόρο Μάικλ Πάουελ (1905-1990). Το σεµνό ντουέτο πλήθος µεγάλων στιγµών!

Ευγνωµοσύνη προς τα γραφεία που επανακυκλοφορούν κλασικές ταινίες. Ιδιαίτερα σε εκείνα που τις επανεκδίδουν όχι απλώς µε φρέσκια αλλά µε επεξεργασµένη και αναπαλαιωµένη κόπια. Μεγάλη η διαφορά. Η φρέσκια κόπια µε τις ρυτίδες και τη σκόνη του χρόνου. Η αναπαλαιωµένη και µε σύγχρονα µέσα επεξεργασµένη, προσιτή στον σηµερινό, απαιτητικό θεατή. Θέλει προσοχή. Γιατί µετά την αποµάκρυνση εκ του ταµείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Και γιατί η κακή – από τον χρόνο – ηχητική µπάντα και το ηµίφως υπονοµεύουν αυτό που µερικοί διανοµείς κορδώνονται ότι τάχα µου υποστηρίζουν και σαν τα µάτια τους προσέχουν!

Ευγνωµοσύνη λοιπόν προς την ελληνική εταιρεία που επανακυκλοφορεί µε εξαιρετική κόπια αυτή τη βρετανική πρωτοπορία. Κι όµως είναι βατή. Κι όµως κλασική. Κι όµως ευανάγνωστη η πλοκή. Κι όµως εντελώς λαϊκή. Τότε; Απλό. Οι δύο βρετανοί σκηνοθέτες συνθέτουν το κλασικό µε το πρωτοποριακό.

Κλασικό το παραµύθι του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν (1805-1875). Κλασικός ο χορός του µπαλέτου. Κλασικές οι χορογραφίες. Κλασικό το ειδύλλιο της µπαλαρίνας Βίκι Πέιτζ (Μόιρα Σίρερ)

µε τον µουσικοσυνθέτη και µαέστρο Τζούλιαν Κρέστερ (Μάριους Γκέρινγκ). Το προσκήνιο, αυτό που λαµβάνει ο θεατής, µε συµβατική φορεσιά. Αλλά πρωτοπόρα, για την εποχή της, η Αισθητική. Με τα αλλεπάλληλα τράβελινγκ. Με το καλλιτεχνικό παρασκήνιο. Με τις µπερδεµένες επαγγελµατικές και προσωπικές σχέσεις. Πρωτοπορία η αποδέσµευση της ταινίας από κάθε «είδος» και κάθε κατηγορία. Και χορός… Και έρωτας.

Και Πυγµαλίων. Και παρασκήνιο καλλιτεχνικό. Και πάθος καταστροφικό. Και αδιέξοδο τροµερό. Και η γυναίκα, το αιώνιο θύµα της ανδροκρατούµενης κοινωνίας. Ολα µέσα. Σε ένα θαυµαστό µείγµα. Σε µια µοναδική ισορροπία. Του 1948 είπατε; Θεέ µου. Από τότε δεν προχωρήσαµε βήµα!

Τρεις οι πόλοι στην ερωτική ιστορία. Πρώτος, η Βίκι, η µπαλαρίνα. Με το εξής δίληµµα: Τέχνη ή καρδιά; Δεύτερος, ο Τζούλιαν Κρέστερ, ένας νέος ταλαντούχος συνθέτης. Ο µεγάλος έρωτας της Βίκι. Αυτός χωρίς κανένα δίληµµα. Αρπαξε την επαγγελµατική ευκαιρία, απόδειξε το ταλέντο του και τώρα που έφυγε από το µπαλέτο (άλλωστε, λέει «για κάθε σοβαρό µουσικό το µπαλέτο είναι second rate»), κατέληξε τα έργα του να παίζονται από µεγάλες συµφωνικές ορχήστρες. Τρίτος και σχεδόν απόλυτος κυρίαρχος όλων, ο Μπάρις Λερµοντόφ. Ο αρχηγός του µπαλέτου. Ο Πυγµαλίων των νέων ταλέντων. Ο δυνάστης των πάντων. Ο δικτάτορας των καλλιτεχνών. Που λέει µια µεγάλη αλήθεια. «Η µεγάλη τέχνη της απλότητας επιτυγχάνεται µε µεγάλο πόνο σώµατος και ψυχής». Χωρίς αφοσίωση, γιοκ επιτεύγµατα. Είτε παντρεύεσαι το µπαλέτο (ας πούµε) είτε παντρεύεσαι τον άντρα της καρδιάς σου. Και τα δύο µαζί ποτέ. Ο Λερµοντόφ λοιπόν (η ρωσική αναφορά επειδή από εκεί οι σπουδαίοι χορευτές, συνθέτες και χορογράφοι) συντονίζει τα πάντα από τα παρασκήνια. Ο Σατανάς πορεύεται στη σκιά. Ιδιοκτήτης των πάντων. Ακόµα και της καρδιάς των άλλων. Δεν φεύγεις. Εκείνος σε… φεύγει. Γιατί έτσι και φύγεις ο Λερµοντόφ θα σε «σκοτώσει». Επικίνδυνες, ολέθριες σχέσεις. Δηµοκρατία; Πλάνη. Στην Τέχνη απόλυτη δικτατορία. Το εγώ τσαλαπατάει, λειώνει τους άλλους!

Για να τελειώνω. Από τα κάτω προς τα πάνω. Πέντε στους δύο εραστές. Πέντε στις µπαλαρίνες και τους µπαλαρίνους. Δέκα µε τόνο στη σκηνοθεσία. Δέκα µε τόνο στην ερµηνεία του Αντον Γουόλµπρουκ (Λερµοντόφ). Δέκα µόνο στη χορογραφία του µπαλέτου «Τα κόκκινα παπούτσια». Και δέκα στην κόπια. Ο,τι πρέπει για µελέτη και θαυµασµό!

{{{ video }}}

«Τα κόκκινα παπούτσια»

Και κλασικό και πρωτοποριακό Εξαιρετική η κόπια

Βαθµοί = Μνηµείο «ζωντανό»