Ο έρωτας του χθες

Είναι απίστευτο το πόσο πολλές αφηγήσεις χώρεσε ο Τάιμπο σε ένα τόσο μικρό μυθιστόρημα. Η διαφθορά του Μεξικού που έχει αλλοτριωθεί εντελώς από το εμπόριο ναρκωτικών, η υποκρισία των ΗΠΑ, ο ρατσισμός, η ξενοφοβία. Και από πίσω μια ερωτική ιστορία συνόρων, όπου ο ντετέκτιβ, ήδη άνθρωπος των ορίων, δοκιμάζει τα δικά του έσχατα όρια. Αισθάνεται ξένος μακριά από την πρωτεύουσα- μητέρα, αισθάνεται ακόμα πιο ξένος όταν περνά για λίγο τα σύνορα και βγαίνει στις ΗΠΑ. Και αισθάνεται ότι πηγαίνοντας στο κρεβάτι με τη Νατάλια, δεν επιβεβαίωσε απλώς ότι οι δυο τους είχαν ζήσει έναν πλατωνικό έρωτα κάποτε. Επιβεβαίωσε ότι η παλιά εκείνη επιθυμία που έμεινε ανεκπλήρωτη, τώρα δεν ήταν παρά μία τρέλα, ένα όνειρο συνόρων: «Οσοι πηδιούνται με το παρελθόν τους πεθαίνουν, γερνάνε. Ερωτεύονται το χθες και μένουν εκεί για πάντα μαρμαρωμένοι, δεν μπορούν να ξαναγυρίσουν στο παρόν». Ενα παρόν επίσης ανελέητο αλλά, τουλάχιστον, ζωντανό.