Δεν είναι γκρίζα η ταπετσαρία της καθημερινότητάς μας

Στο πηγαινέλα της Σόλωνος, στέκεται όρθιος μέσα στον κόσμο και κάτι σημειώνει. Σε λίγο κλείνει το μικρό σημειωματάριο, το βάζει στην τσέπη και συνεχίζει ατάραχος, πάντα μ΄ εκείνο το βλέμμα που άμα συναντήσει το δικό σου ξέρεις ότι κοιτάζει αποκλειστικά εντός του. Εν κινήσει συλλέγει. Και σημειώνει.

Κάπως έτσι φαντάζομαι τον κύριο Θανάση Νιάρχο, ποιητή, συνδημιουργό του λογοτεχνικού περιοδικού “Η Λέξη”, επιφυλλιδογράφο στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» και κυρίως διαρκή παρατηρητή και συλλέκτη όσων δεν καταγράφονται συνήθως σε ένα κανονικό ημερολόγιο. ΤοΗμερολόγιοχωρίς ημερομηνίεςείναι μια “συλλογή στιγμών, βλεμμάτων, ακόμα και ανέκφραστων ιδεολογιών” όπως πολύ εύστοχα γράφει ο Σταμάτης Φασουλής στον πρόλογο του βιβλίου, “έχεις την εντύπωση ότι το έργο γράφεται την ώρα που το διαβάζεις, ένα κείμενο που η συγγραφή του συμπίπτει χρονικά με την ανάγνωση”.

Μια αόμματη στην οδό Βουκουρεστίου, τα διαφημιστικά φυλλάδια που προσφέρουν δωρεάν τα παιδιά στον δρόμο, μια εικόνα από τα παιδικά του χρόνια στον Βόλο, μια επίσκεψη αρχές της δεκαετίας του ΄70 στο υπόγειο μιας τριώροφης μονοκατοικίας στην οδό Λαμψάκου… “Εκεί ζει μια χήρα, η κυρία Καλλιόπη. Δεν την επισκέπτεται ποτέ κανείς, αν και μιλά συνέχεια για κάτι μικρανίψια της. Την θυμάμαι το σούρουπο- συνήθως προχωρημένη άνοιξη- να κάθεται στο σκαμνί του παραθύρου της προς τον δρόμο. Μόλις πέθανε, είδαμε για πρώτη φορά τα ανίψια της. Αδειάσαν σχεδόν αστραπιαία το υπόγειο και φεύγοντας άφησαν την πόρτα μισάνοιχτη. Είχαν πάρει τα πάντα εκτός από κάτι νυφικές φωτογραφίες της θείας τους που εξακολουθούσαν να κρέμονται στους τοίχους”.

Απλές κουβέντες, απλές εικόνες. Αυτές που βλέπουμε καθημερινά κι έχουμε την τάση να τις κάνουμε μέρος της γκρίζας ταπετσαρίας της καθημερινότητας μας. Ο Θανάσης Νιάρχος δίνει σημασία σ΄ αυτό το… γκρι.

Δεν υπάρχει γκρι (σα να μας λέει) Δείτε καλά. Θυμηθείτε. Καταγράψτε τη σκέψη ή το συναίσθημα που πετάει και φεύγει πριν βρει καλά καλά τη θέση του μέσα στις συντεταγμένες μας. Ισως σ΄ αυτό το βιαστικό και ανεκπαίδευτο βλέμμα η ιστορία μας γράφεται κάπως έτσι: “Θα έλεγε κανείς πώς η ιστορία των ανθρώπων γράφεται καθημερινά, σε παγκόσμιο επίπεδο, χάρη σε μια ταυτόχρονη και μάλιστα δίχως να έχει προηγηθεί μεταξύ τους οποιαδήποτε συνεννόηση, κίνηση αφαίρεσης. Ο,τι βλέπουμε δηλαδή πραγματοποιούμενο συντελείται με εξαίρεση εκείνου που βαθύτερα σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε”.

Δεν είναι τυχαίο ότι μ΄ αυτό το μικρό απόφθεγμα ξεκινάει τη διαδρομή του (και τη δική μας). Το σημειωματάριο είναι (και θα είναι) ο μόνιμος σύντροφός του.