Μουσική

Οι Πυξ Λαξ «απειλούν» µε επανένωση
Της Χάρης Ποντίδα

Τι κι αν «έφυγε» ένα βασικό µέλος τους, ο Μάνος Ξυδούς.
Οι «υπόλοιποι» του γκρουπ της Δυτικής Οχθης, που διαλύθηκε πριν από πέντε χρόνια, δηλώνουν πως θα επανενωθούν.
Του χρόνου…

Στις 13 Ιουλίου του 2011, επτά χρόνια µετά την τελευταία τους κοινή εµφάνιση, οι Πυξ Λαξ δίνουν ξανά ραντεβού µε το κοινό τους στο ΟΑΚΑ.

Την ίδια χρονιά θα γίνουν ακόµα τέσσερις συναυλίες σε µεγάλες πόλεις, αλλά η ακριβής ηµεροµηνία θα ανακοινωθεί εν καιρώ.

Πυξ Λαξ 2010. Το συγκρότηµα έχασε πρόσφατα τον Μάνο, ο οποίος όµως είχε προλάβει να πει την ιδέα. Η ιστορία έχει ως εξής: «Ηταν µια ιδέα που µας την είχε προτείνει ο Μάνος» λέει ο Φίλιππος Πλιάτσικας «και το συζητούσαµε το Πάσχα, λίγο πριν να “φύγει”. Λέγαµε τότε να γίνει αυτή η σειρά συναυλιών η το 2011 ή το 2012… Τώρα αισθανόµαστε ότι υπάρχει ακόµη ένας λόγος να το κάνουµε.

Προσωπικά το θέλω πολύ. Θεωρώ ότι το οφείλουµε στη µνήµη του».

Και θα γίνει µε τον τρόπο που αρµόζει σ’ αυτή την περίσταση. «Μια πολύ ακριβή και µελετηµένη παραγωγή» λέει ο Φίλιππος Πλιάτσικας «µε εισιτήριο που θα αρχίζει από 11 ευρώ. Το χαµηλό εισιτήριο ήταν προϋπόθεση για να πούµε το Ο.Κ.» διευκρινίζει. «Πολύ ακριβή παραγωγή» επιµένει «σαν κι αυτές που δεν βλέπουµε εύκολα στην Ελλάδα».

Συναυλία φόρος τιµής στον φίλο και συνεργάτη τους αλλά όχι µνηµόσυνο. «Θα είναι µια γιορτή» λέει. «Οπως τη φανταζόταν και ο ίδιος, όπως αξίζει σε όλους µας». Οι Πυξ Λαξ εµφανίστηκαν στη δισκογρα φία το 1990 («Τι άλλο να πεις πιο απλά») και από τα πρώτα τους βήµατα δίνουν το στίγµα µιας παρέας που θέλει µα παίξει µουσική, ενώνοντας τις ροκ διαθέσεις τους µε τις λαϊκές τους καταβολές χωρίς καµία διάθεση αυτολογοκρισίας. Τα τρία βασικά µέλη – Φίλιππος Πλιάτσικας, Μπάµπης Στόκας και ύστερα από λίγο Μάνος Ξυδούς – είναι επί της ουσίας µια παρέα µουσικών της Δυτικής Αθήνας που έχουν κοινά βιώµατα, κοινές ιδεολογικές πεποιθήσεις και καταφέρνουν σχετικά εύκολα να πιάσουν τον σφυγµό, εκφράζοντας τον εαυτό τους.

Παιδιά των δυτικών συνοικιών που έπαιζαν µουσικές στα υπόγειά τους. Επαιζαν και έγραφαν…

Ολη τη δεκαετία του ‘90 οι Πυξ Λαξ είναι το σίγουρο χαρτί των διοργανωτών συναυλιών. Η ροκ µπάντα που απευθύνεται σε όλη την οικογένεια. Οι Πυξ Λαξ για το ευρύτερο κοινό, οι Τρύπες για τους πιο… µυηµένους. Ο Ξυδούς ήταν ο µεγαλύτερος της παρέας, «ένας τυχερός ερασιτέχνης» (όπως µας είχε πει χαρακτηριστικά) που είχε ζήσει τον χώρο, απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη από τα µέσα του ‘70 και ως παραγωγός (στην ΕΜΙ) τους έφερε πιο γρήγορα στους διαδρόµους της δισκογραφίας. Τους πίστεψε, επέµεινε, απαίτησε σε µια εποχή που καµία δισκογραφική δεν ήθελε να επενδύσει σε συγκροτήµατα. Παρ’ όλα αυτά δεν είχε ψευδαισθήσεις.

«Μια µπάντα ερασιτεχνών ήµασταν που παίζαµε τα λίγα που ξέραµε» έλεγε ο – εκλιπών – Μάνος Ξυδούς κι αυτό ήταν θέση που µάλλον ενστερνίζονταν (χωρίς φόβο ή πάθος) οι πάντες. «Αν ξέρω κάτι για τους Πυξ Λαξ είναι ότι κάναµε την πλάκα µας και πως όλοι το ζούσαµε έτσι. Οταν τελείωσε αυτό, τελείωσε και ο έρωτας. Και το γκρουπ».

Φόρος τιµής λοιπόν σε έναν φίλο καρδιάς που έφυγε νωρίς, όπως φόρος τιµής είναι και η κυκλοφορία του µισοτελειωµένου του CD «Οταν θα φύγω ένα βράδυ από ‘δ’ω» που ολοκλήρωσαν ο Φίλιππος Πλιάτσικας και ο Μπάµπης Στόκας.

«Δεν ήµασταν ένα γκρουπ που απλά συναντιόµασταν και παίζαµε» λέει ο Φίλιππος Πλιάτσικας. «Επί της ουσίας, ήµασταν οικογένεια…».

Μάνος Ξυδούς:
«Αν ξέρω κάτι για τους Πυξ Λαξ είναι ότι κάναµε την πλάκα µας και πως όλοι το ζούσαµε έτσι.
Οταν τελείωσε αυτό, τελείωσε και το γκρουπ»

Οι δίσκοι τους

1990. «Τι άλλο να πεις πιο απλά» 1991. «Ζόρικοι καιροί» 1993. «Ο ήλιος του χειµώνα µε µελαγχολεί» 1994. «Για τους πρίγκιπες της Δυτικής Οχθης» 1996. «Ο µπαµπούλας τραγουδά µόνος τις νύχτες» 1997. Ιερά Οδός live, «Παίξε παλιάτσο τα τραγούδια σου τελειώνουν» 1998. «Μοναξιά µου όλα» 1998. «Στίλβη» 1999. «Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ;» 2001. «Τα δοκάρια στο γρασίδι περιµένουν τα παιδιά» 2003. «Χαρούµενοι στην πόλη των τρελών» 2005. Πυξ Λαξ τέλος, live στον Λυκαβηττό