Το τέταρτο κουδούνι

Μωρέ, εδώ είµαστε και θα µε θυµηθείτε… Θα τον ξεθάψουνε στο τέλος! Τον Μάικλ Τζάκσον. Και θα περιφέρουνε το σκήνωµα. Με εισιτήριο. Μπαµπάδες, και µαµάδες, και αδελφοί, και αδελφές, και σύζυγοι, και παιδιά, και εταιρείες, και µάνατζερ… Και, πού θα πάει, θα βρούνε και τρόπους να το κάνουνε – το σκήνωµα – να χορεύει moonwalk. Εδώ, τόσες ανέκδοτες ηχογραφήσεις του έχουνε «ανακαλύψει» µέσα σ’ ένα χρόνο… Και ουρά, σου λέει, τα λεφτά.

( Αφήστε που η Μαρία επιµένει πως ο Μάικο ζει και πως ο «θάνατος», για να ξεχρεώσει ήτανε…).

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Το καινούργιο έργο «Το ίχνος» του Αλέξη Σταµάτη (φωτογραφία) θα ‘ναι το εναρκτήριο της σεζόν 2010 – 2011 στην Β’ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας». Θα το ανεβάσει, για την «Πράξη» της Μπέττυς Αρβανίτη και του Βασίλη Πουλαντζά, ο Αρης Τρουπάκης µε Νίκο Αρβανίτη και Δανάη Παπουτσή – που πρόσφατα έγινε γυναίκα του συγγραφέα – και µε σκηνικά Θοδωρή Χρυσικού.

Στο έργο µια νεαρή ζωγράφος, απαντώντας σε αγγελία, επισκέπτεται ένα διαµέρισµα στα Εξάρχεια που το νοικιάζει µεσήλικας µε σκοτεινό παρελθόν, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ζει εγκλωβισµένος στους τέσσερις τοίχους. Η συνάντηση αποδεικνύεται καταλυτική και για τους δυο καθώς το παρελθόν αλλά και ο «έξω κόσµος» εισβάλλουν θραυσµατικά, θέτοντας ζητήµατα. Η διαφορά γενεών και νοοτροπίας ανάµεσα στον µοναχικό, αποσυρµένο µεσήλικα και την επικοινωνιακή κοπέλα που αναπνέει το σήµερα δηµιουργεί συγκρούσεις αλλά και µια παράξενη έλξη µε αναπάντεχα αποτελέσµατα.

Ο πετυχηµένος στην πεζογραφία – αλλά και ποιητής – Αλέξης Σταµάτης δοκιµάζεται και πάλι στο θέατρο µετά τους µονολόγους «Η τελευταία Μάρθα» – τον έπαιξαν πρώτος ο Δηµήτρης Οικονόµου, σε σκηνοθεσία που συνυπέγραφε µε την Λυδία Κονιόρδου, στο πλαίσιο του προγράµµατος «Μονόλογοι 2003» της Πολιτιστικής Ολυµπιάδας και το 2007 – 2008 ο Χρήστος Στέργιογλου σε σκηνοθεσία Βίκυς Γεωργιάδου στην ίδια Β’ Σκηνή του «Οδού Κεφαλληνίας», ενταγµένον µαζί µε το µονόλογο της Λένας Κιτσοπούλου «Το πράσινό µου φουστανάκι» σε παράσταση µε τον γενικό τίτλο «Κρυψώνες» – και «Το παιδί για τα θελήµατα» και «Καθρέφτης» που ανέβασε υπό τον κοινό τίτλο «Γένεση» η Αύρα Σιδηροπούλου στην Σκηνή «Μικρή Χώρα» του θεάτρου «Χώρα».

Δεύτερο έργο του χειµώνα στην ίδια αίθουσα, το «Σόλο ντουέτο» του Τοµ Κεµπίνσκι που θ’ ανεβάσει η Ελένη Μποζά ενώ στην Α’ Σκηνή ο Στάθης Λιβαθινός θα σκηνοθετήσει «Το σπίτι της Μπερνάρντα Αλµπα» του Λόρκα – σας έχω γράψει και για τα δυο.

Πληροφορίες ο Λευτέρης Βογιατζής (φωτογραφία) ζήτησε απ’ το Ελληνικό Φεστιβάλ να µετατεθεί η πρεµιέρα του «Τόκου» του Δηµήτρη Δηµητριάδη που ετοιµάζει για το Φεστιβάλ Αθηνών από 12 Ιουλίου που είναι προγραµµατισµέ- νη για τις 12 Ιουνίου του 2011 «επειδή δεν προλαβαίνει» ελέγχονται ως ανακριβείς.

Την «Νόρµα» – σε φτηνό οικονοµικό πακέτο – της Λυρικής στο Ηρώδειο δεν κατάφερα να τη δω – µια στραβή µου ‘τυχε, ίσως λειτούργησε και το υποσυνείδητό µου… Αλλά εκείνη την Κάλλας και την «Νόρµα» της του ‘60 µε την Λυρική στην Επίδαυρο τι τη θέλανε οι νυν της Λυρικής, να την επικαλούνται συνέχεια – στα διαφηµιστικά τρέιλερ (και µε τη φωνή της, µάλιστα, στην «Casta Diva»), στις ανακοινώσεις τους, στη συνέντευξη Τύπου…; Αν κρίνω απ’ ό,τι διάβασα – κι αν διάβασα, µα όλοι να συµφωνούνε; – για το αποτέλεσµα, καλύτερα να την ξεχνούσανε. Τι να τις ξύνουµε τις πληγές;

Ξαφνικά το καλοκαίρι – την προπερασµένη Τετάρτη συγκεκριµένα – µου ’ρχεται κι ένα e-mail προσωπικό που µε πληροφορεί πως η Αυτού Γαληνοτάτη Υψηλότης ο Πρίγκιψ Αλµπέρ Β’ Αλεξάντρ Λουί Πιερ, Πρίγκιψ Ηγεµών του Μονακό, µαρκήσιος του Μπο, αρραβωνιάστηκε – τι να κάνει κι αυτός ο έρµος…

Ποία η θέση µου τώρα; Πρώτη φορά µου ‘χει συµβεί κάτι τέτοιο. Τι πρέπει να κάνω; Να απαντήσω; Να συγχαρώ µε τηλεγράφηµα; Τηλέφωνο να πάρω; Να πάω στο Μονακό;

Πρέπει να ραφτώ; Τον Γιώργο Ντάβλα να ρωτήσω; Τον Χρή στο Ζαµπούνη; Ή τον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη που ’ναι και πιο κοντινός µου;

Ολος ο κόσµος , µια σκηνή… Για το «Προ 50ετίας», την πλαϊνή «υποστήλη», να διευκρινίσω πως επιλέγει – και δεν ξέρει τι να πρωτοδιαλέξει… – ειδήσεις, σχόλια και αποσπάσµατα κριτικών απ’ τη σελίδα µας «Τα Θεατρικά Νέα» κι απ’ το αντίστοιχο χρονικό διάστηµα της βδοµάδας µεταξύ της Πέµπτης που δηµοσιεύεται το συγκεκριµένο «Τέταρτο Κουδούνι» και της επόµενης Τετάρτης, πενήντα χρόνια πριν. Σελίδα την οποία καθιέρωσε ο τότε και για πολλά χρόνια διευθυντής της εφηµερίδας µας Κώστας Νίτσος (φωτογραφία), ο ανώνυµος, άλλωστε, «Θεατρικός Συνεργάτης» που υπογράφει µ’ έναν αστερίσκο. Στον ακούραστο Κώστα Νίτσο (φωτογραφία) είναι αφιερωµένη η «υποστήλη» αυτή.

Με το ντεµπούτο του στην Επίδαυρο ο Παύλος Χαϊκάλης απέδειξε ότι της αξίζει. Ο Αγοράκριτός του, ο Αλλαντοπώλης ο οποίος µετέρχεται παντός – µα παντός… – µέσου για να καταλάβει την εξουσία – και την καταλαµβάνει! – στους «Ιππείς» που ανέβασε ο Βασίλης Νικολαΐδης µε την «Θεατρική Διαδροµή» και το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, σε µια παράσταση Αριστοφάνη που δε σου ’ρχεται να ξεράσεις βλέποντάς την, πλάι στον Παφλαγόνα / Κλέωνα του ξεσκολισµένου στον Αριστοφάνη Γιώργου Αρµένη, έχει µέγεθος, φωνάρα, χιούµορ, µέτρο, δεν καταφεύγει σε καµιά φτήνια και – ευτυχώς… – δε φέρει τη φθορά οποιασδή- ποτε «Πολυκατοικί- ας».


Προ 50ετίας

Ο θεατρικός συνεργάτης των «Νέων» γράφει τα εξής: Διόλου δεν ικανοποίησε η χθεσινή τελευταία παράστασις της Επιδαύρου. Ο «Δύσκολος του Μενάνδρου δεν στέκει πλέον στη σκηνή. Τον χειροτέρεψε κι η γνωστή επιθεωρησιακή σκηνοθεσία του Αλέξη Σολοµού. Ξεχώρισε, ο Γληνός. Καλή η Μουστάκα κι ο νέος Μαραγκάκης. Φανταχτερό το σκηνικό του αγνώστου Βλάχου. Σαφώς κατώτερη κι η εφετεινή «Λυσιστράτη». Έλειψαν ο αµίµητος Νέζερ κι η Καρέζη. Τελείως έξω απ’ το κλίµα της Αττικής Κωµωδίας η Άννα Συνοδινού. Αρώνη και Κατσέλη υπήρξαν καλύτερες.

* 11 Ιουλίου 1960 Κατά πληροφορίες από την Άρτα, την περασµένη Πέµπτη η πρωταγωνίστρια του ελαφρού θεάτρου Σπεράντζα Βρανά ετέλεσε επισήµως τους αρραβώνας της µε τον ηθοποιό Κώστα Βουτσά. Ο γάµος θα γίνη τον ερχόµενο µήνα.

12 Ιουλίου 1960 Κατά χθεσινό τηλεγράφηµα από το Παρίσι, η πρωταγωνίστρια του «Πειραϊκού Θεάτρου» του Δηµ. Ροντήρη Ασπασία Παπαθανασίου (φωτογραφία) ανεκηρύχθη ως η καλυτέρα ηθοποιός που ενεφανίσθη στις εφετινές παραστάσεις του «Θεάτρου των Εθνών». Η διάκρισις πρέπει να θεωρηθή ως ιδιαιτέρως τιµητική για την Ελληνίδα καλλιτέχνιδα, δεδοµένου ότι στις παραστάσεις του Θεάτρου των Εθνών έλαβαν µέρος πολλοί διακεκριµένοι ηθοποιοί του παγκοσµίου θεάτρου.

14 Ιουλίου 1960