Δίκτυο

Επικίνδυνες αοριστίες…

Δεν θα παραχωρούν καθόλου το Ηρώδειο, πλην του Φεστιβάλ, έλεγαν. Και αίφνης το παραχωρούν (και µάλιστα µε τηλεφωνικές ειδοποιήσεις στους «ενδιαφεροµένους» πριν από την τελική έγκριση, σύµφωνα µε πληροφορίες). Θα αποφασίζουν νωρίτερα, έλεγαν. Ξηµερώµατα 7ης Ιουλίου αποφάσισαν – ακόµη και για εκδήλωση της 18ης – 19ης Ιουλίου. Δεν θα παραχωρείται σε άλλους το Ηρώδειο στις ηµέρες του Φεστιβάλ, διατυµπάνιζαν. Μόλις τρεις µέρες µετά αποφάσισαν να το παραχωρήσουν. Και καλά όλα αυτά τα ήξεις αφήξεις. Τα κριτήρια για τις παραχωρήσεις ποια είναι τελικά; (Κρατάει χρόνια αυτή η επικίνδυνη αοριστία). Οτι «κάποιες εκδηλώσεις» µπορούν να πάνε στον Λυκαβηττό! Μπορεί δηλαδή να πάει η Μονσεράτ Καµπαγιέ και ο Δηµήτρης Μητροπάνος στον Λυκαβηττό, αλλά όχι η Βίκυ Λέανδρος και ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς; Σαθρό επιχείρηµα. «Δεν πρέπει να καταπονείται το µνηµείο», λένε. Από ιάπωνες τυµπανιστές, ας πούµε. Ενώ δεν καταπονείται από τις ογκώδεις µεγαφωνικές εγκαταστάσεις του Ντέµη Ρούσσου ή της Βίκυς Λέανδρος (να δείτε που αυτοί θα είναι που θα µας µείνουν από το φετινό καλοκαίρι της κρίσης!) ούτε από τους 100 Αθηναίους των Rimini Ρrotokoll ή από τα σκηνικά των θεατρικών παραστάσεων. Σαθρό. «Πρέπει να κρατηθεί κάποια ισορροπία µεταξύ των γραφείων µετακλήσεων», έλεγαν παλαιότερα. Μα κάποια γραφεία έκαναν προτάσεις µε τρεις ή τέσσερις «αµφιέσεις» (ή εταιρείες), ενώ προηγουµένως το φεστιβάλ περιορίζεται σε ελάχιστα – τα ίδια πάντα. Αρα για ποια ισορροπία µιλάµε; Σαθρό.


… και έλλειψη κριτηρίων
Π.Α.

Πέρυσι η «αρµόδια» επιτροπή του υπουργείου Πολιτισµού επιχείρησε να εξοβελίσει από το Ηρώδειο τον Δηµήτρη Μητροπάνο ως «λαϊκό». Και ύστερα από τη γενική κατακραυγή έσπευσαν να το πάρουν πίσω! Φέτος, ως τι ακριβώς τον εξοβελίζουν; Ως «ανήκοντα στον Λυκαβηττό»; Το 2008 έκοψαν τον Ντέµη Ρούσσο από το Ηρώδειο, όπως και τον Γιάννη Αγγελάκα µε τον Ψαραντώνη µε το σαθρό – όπως πάντα – αιτιολογικό ότι «δεν συνάδουν προς το ρωµαϊκό ωδείο». Φέτος τους «ενέκριναν» όλους στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών!

Τότε «ενοχλούσαν» και «επιβάρυναν» και φέτος έγιναν «καλά παιδιά»; Ακόµη κι αν τα µέλη της επιτροπής δεν ήταν τότε τα ίδια – όπως και εκείνα που, άκουσον άκουσον, είχαν αποκλείσει τη µία χρονιά τον Χούλιο Ιγκλέσιας ως «µεγάλο» (στην ηλικία!) για να τον εγκρίνουν σε επόµενη αδιακρίτως – τα κριτήρια υποτίθεται πως θα έπρεπε και να υπάρχουν και να είναι διαφανή. Ειδικά µετά το όργιο αδιαφάνειας που ζήσαµε τα προηγούµενα χρόνια. Το πρόβληµα είναι ακριβώς αυτό: Εξέλιπαν τα κριτήρια. Εξέλιπε η λογική. Λίγο θέλει για να εκλείψει και η σοβαρότητα…


Ανησυχίες τεχνοκρατών
Ε.Φ.

Ακόµα και εργαζόµενοι σε εταιρείες που παρέχουν ελεγκτικές, φορολογικές και συµβουλευτικές υπηρεσίες – όπως λέµε ΡricewaterhouseCoopers – για να µην πήξουν από τα νούµερα και τους ισολογισµούς σχηµατίζουν θεατρικές οµάδες και προετοιµάζουν παραστάσεις. Και η φετινή τους παράσταση ήταν οι «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη που ανέβασαν στο θέατρο «Δηµήτρης Χορν». Και µάλιστα την προχώρησαν την ιδέα τους οι εργαζόµενοι στην εταιρεία παροχής επιχειρηµατικών υπηρεσιών. Και µε τη σκηνοθετική άποψη του Χρήστου Παγκαλιά ανέβασαν τους «Βατράχους» σε σύγχρονη εκδοχή, ως ξενοδόχους µε φανταχτερά ρούχα που χορεύουν σε ρυθµούς των ΑΒΒΑ. Και πέρασαν όλοι τους πολύ καλά, αφού στις πρόβες έµαθαν οι συνάδελφοι µεταξύ τους λίγα πράγµατα για εκείνους µε τους οποίους µοιράζονται τα ίδια γραφεία. Για να µη νιώθουν ξένοι στην ίδια πόλη. Οπως φαίνεται το θέατρο σώζει τις ψυχές των τεχνοκρατών.