«Δεν ξέρω καν τον λόγο γιατί γράφω»

ΜΕΤΑ ΤΟΝ θάνατο του πατέρα μου άρχισα να έρχομαι πιο συχνά στην Ελλάδα. Αναρωτιέμαι αν θα ήμουν το ίδιο πρόσωπο εάν δεν είχα μεταναστεύσει στην Αμερική. Νομίζω ότι, ίσως, δεν θα έγραφα ποίηση χωρίς αυτό το ταξίδι, αυτή την περιπλάνηση. Οι γονείς μου ονειρεύονταν για μένα να ασχοληθώ με κάτι πρακτικό, που θα απέφερε χρήματα. Η ποίηση ήταν εντελώς έξω από τις προσδοκίες τους για μένα. Παρ΄ όλ΄ αυτά, κάποιες στιγμές νιώθω πως ενσαρκώνω στοιχεία που οι γονείς μου κουβαλούσαν αλλά δεν μπορούσαν να εκφράσουν. Στον πατέρα μου άρεσε να διαβάζει και να γράφει ποιήματα. Η μητέρα μου ήταν αγράμματη αλλά είχε άψογο γούστο. Στο πώς ντυνόταν, στο πώς επέλεγε τα χρώματα για το σπίτι, υπήρχε κάτι το καλλιτεχνικό. Η ποίηση ήταν, κατά κάποιον τρόπο, το τυχερό μου. Το βραβείο που κέρδισα μου έδωσε τη δυνατότητα να πάρω διάφορες υποτροφίες και να αποκτήσω ακροατήριο. Για να βρω τον χρόνο να γράφω ποίηση κάνω μια λιτή ζωή. Πολύ λιτή για τα δεδομένα της Αμερικής και της Ελλάδας…

●●●
ΔΕΝ ΞΕΡΩ από πού προέρχεται η ποίηση. Δεν ξέρω καν τον λόγο γιατί γράφω. Αν η ποίηση είναι ένα τραγούδι τότε οι νότες αυτού του τραγουδιού αποτελούνται συχνά από τα στοιχεία που συναντώ στο μικρό ελληνικό χωριό μου. Μόνο που αυτό το τραγούδι είναι στα αγγλικά. Οταν γράφω ποίηση, μόνο τότε νιώθω στο σπίτι μου. Κανείς δεν μπορεί να με πειράξει, να κοροϊδέψει εκεί τα αγγλικά μου. Κουβαλώ, νομίζω, την ψυχολογία του μετανάστη. Νιώθω αουτσάιντερ όπου και αν βρεθώ. Είτε όταν βρίσκομαι στο χωριό μου είτε στην Αμερική. Νιώθω ένας αιώνιος μετανάστης που περιπλανιέται συνέχεια. Ακόμα και όταν είμαι ακίνητος…

Ιnfo

http://en.wikipedia.org/wiki/Τryfon-Τolides