Πάμε θέατρο

Με άλλοθι τον Σαίξπηρ
, ΟΓιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει

ΤΟ ΕΡΓΟ. Πάντοβα. Δηλαδή Πάντοβα του Σαίξπηρ. Ο Μπατίστας, πλούσιος άρχοντας της πόλης, με δυο όμορφες κόρες, την ανυπόφορη Κατερίνα- η «στρίγγλα»- και τη γλυκιά Μπιάνκα, έχει πάρει όρκο πως δεν θα παντρέψει την Μπιάνκα αν δεν προηγηθεί η Κατερίνα. Δυο υποψήφιοι γαμπροί πολιορκούν τη μικρή: ο ηλικιωμένος Γκρέμιος και ο Ορτένσιος. Ξαφνικά προστίθεται κι ένας τρίτος: ο Λουκέντιος που βλέπει την Μπιάνκα και πέφτει ξερός από έρωτα στον οποίο φαίνεται πως και η μικρή ανταποκρίνεται. Οι υποψήφιοι της Μπιάνκας συνασπίζονται με στόχο να βρουν σύζυγο στην Κατερίνα για να την ξεφορτωθούν. Ο Πετρούκιος, φίλος του Ορτένσιου, που φτάνει από τη Βερόνα ψάχνοντας την τύχη του, είναι ίσως η λύση. Του το προτείνουν. Ο Πετρούκιος θα στριμώξει μονότερμα την ατίθαση Κατερίνα και θα την πείσει να παντρευτούν. Η Κατερίνα όμως θέλει «στρώσιμο». Στο σπίτι του Πετρούκιου όπου ο σύζυγος θα την πάει, άρον άρον, ύστερα από έναν γάμο- φάρσα, θα υποστεί βασανιστήρια- από το βασανιστήριο της πείνας μέχρι πόλεμο ψυχολογικό- ώσπου να μπει στο νόημα και να μεταβληθεί σε… yes woman. Μια πρόσκληση στο σπίτι του πατέρα της με παρόντες τον Λουκέντιο που παντρεύτηκε την Μπιάνκα και τον Ορτένσιο που το πήρε απόφαση και παντρεύτηκε μια χήρα θα είναι η ευκαιρία να αποδείξει πόσο αρνάκι την έκανε ο Πετρούκιος… Η ιστορία παρουσιά ζεται στο πρώιμο (μεταξύ 1590 και 1594) έργο του Γουίλιαμ Σαίξπηρ «Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι» ως το θεατρικό που παίζεται ενώπιον ενός μεθύστακα στον οποίο στήνουν χοντρή φάρσα όταν συνέρχεται από το μεθύσι- να πιστέψει πως είναι άρχοντας. Κωμωδία που σπαρταράει από ζωντάνια παρά τις ατέλειες ενός έργου νεανικού, η «Στρίγγλα», που φέρει- όχι άδικα- τη ρετσινιά του «αντιφεμινιστικού» έργου, σηκώνει πολλές σύγχρονες αναγνώσεις- ο Γιώργος Σεβαστίκογλου και ο Σταύρος Ντουφεξής είναι μεταξύ αυτών που επιτυχώς τις τόλμησαν στην Ελλάδα.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Για καμία σύγχρονη ανάγνωση, προφανώς, δεν ενδιαφέρθηκε ο Θοδωρής Αθερίδης που την ανέβασε. Το μόνο που φαίνεται να τον ενδιέφερε ήταν μία ανάγνωση τηλεοπτικών προδιαγραφών που να βγάλει το γέλιο- και εννοώ το χάχανο- του εθισμένου κοινού. Οχι, δεν έχει διασκευάσει το έργο. Το «έγκλημα», μετά την περσινή «Ελένη» (του Ευριπίδη, υποτίθεται), είναι «ύπουλα» σχεδιασμένο. Η πλοκή, η δομή και τα πρόσωπα διατηρούνται. Αλλά ο σαιξπηρικός λόγος, με συνεργό τη «μετάφραση» που υπογράφει η Μαριαλένα Κωτσάκη, αλλοιώνεται πλήρως. Ακούς για «μπουρούχες» και «σούργελα», για «φτερού» και «κοντές ψωλές» και «νταβατζήδες» και από «το ΄χω» και «όχι, ρε πούστη μου» μέχρι «γαμώ το ξεσταύρι μου» (!), «το ΄χω δαγκώσει απ΄ το κρύο» μέχρι «είσαι θεά!» ως λόγο του

info

Η παράσταση περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα. 5/7 Λαμία (Τόπος Τεχνών «Χώρα», Λελαίικα Υπάτης).
6/7 Τρίκαλα (Φρούριο). 8/7 Πετρούπολη (Θέατρο Πέτρας). 13/7 Κόρινθος (Green Τheater, Αρχαίες Κλεωνές Νεμέας). 14/7 Αργοστόλι. 15/7 Ληξούρι (Κηποθέατρο Ιακωβάτειου Βιβλιοθήκης).

Σαίξπηρ. Το κείμενο είναι η σαθρή βάση για μια παράσταση κραυγαλέακυριολεκτικά και μεταφορικά, ο Ράφτης εμφανίζεται σαν ξεφωνημένη αδερφή-, με κάποια έξυπνα ευρήματα όπως το ρινγκ που καταποντίζονται από την προχειρότητα. Και μετά ασμάτων- με άθλιους στίχους του σκηνοθέτη και της Βίκυς Βολιώτη (για παράδειγμα, «θα την πατήσω εκεί που πονάει/ τώρα έχει νεύρα γιατί πεινάει») πάνω σε δανεικές μουσικές (μουσική επιμέλεια Θοδωρής Αθερίδης, ενορχήστρωση και μουσική διδασκαλία Αλέξιος Πρίφτης) κακήν κακώς αδόμενα. Αναλόγου επιπέδου οι χορογραφίες (Μαρία Μανιώτη). Ο ταλαντούχος Μανώλης Παντελιδάκης εκτίθεται μ΄ ένα ψευτοτούβλινο σκηνικό και κυρίως με τα κακόγουστα κοστούμια που πανκοφέρνουν.

ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ. Ο θίασος, με μερικούς ηθοποιούς ικανούς- αλλά και άσχετους, όπως η Νάστια Βραχάτη-, πάει άπατος εξυπηρετώντας το «όραμα». Κρίμα στον ταλαντούχο Δημήτρη Τσέλιο. Ο Θοδωρής Αθερίδης με κατεβασμένη φωνή υπηρετεί μια «μινιμαλιστική» υποκριτική- που κατά βάθος είναι κούφια- ενώ η Σμαράγδα Καρύδη ξελαρυγγιάζεται προσπαθώντας να πείσει πως είναι «στρίγγλα».

Εν ολίγοις.

Κάτι σαν από «κωμική» τηλεοπτική σειρά. Για φαν γιαλαντζί τηλεοπτικών ειδώλων και φτηνού χιούμορ.

Προσκήνιο

«Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν» του Ιψεν από τη βερολινέζικη «Σάουμπίνε»:

Λιτότητα! (Φεστιβάλ Αθηνών, «Πειραιώς 260»). Ο Τόμας Οστερμάιερ έκανε την έκπληξη δείχνοντας ένα ολότελα διαφορετικό πρόσωπο από του ακραία αιρετικού σκηνοθέτη που ζει για να ανατρέπει κείμενα και να τα αποδομεί λατρεύοντας τους σκηνοθετισμούς. Στη δεδομένη περίπτωση σεβάστηκε το έργο της ιψενικής ωριμότηταςσεβασμός που, προφανώς, του επέβαλε η παρουσία στους πρωταγωνιστικούς ρόλους τριών μεγάλων ονομάτων του γερμανικού θεάτρου. Ο Γιόζεφ Μπιρμπίχλερ που ερμήνευσε το Μπόρκμαν, τον τραπεζίτη που έγινε καταχραστής όχι για λόγους ευτελείς αλλά ακολουθώντας ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο που ναυάγησε και τον οδήγησε στον βυθό, η Κίρστεν Ντένε- η υποκριτικά ισχυρότερη, κατά τη γνώμη μου, παρουσία στην παράσταση- και η Ανγκελα Βίνκλερ, οι οποίες υποδύθηκαν την Γκούνχιλντ και την Ελα Ρεντχάιμ, τις δύο αδελφές που η πρώτη έχει γίνει γυναίκα του Μπόρκμαν και μάνα του γιου του αλλά η δεύτερη είναι αυτή που τον αγάπησε πραγματικά αλλά και τους στήριξε οικονομικά μετά την καταστροφή και μεγάλωσε το παιδί τους, απέδειξαν το κύρος, το μέγεθος και το εύρος τους. Το «παγωμένο» σκηνικό- απόλυτα ταιριαστό για μια παγωμένη βραδιά όπως αυτή κατά την οποία εκτυλίσσεται το έργο-, «παγωμένο» τόσο ώστε να μη χρειάζονται παρά μόνο αλλαγές φωτισμών για την τελευταία σκηνή που διαδραματίζεται έξω από το σπίτι, στα χιόνιατου Γιαν Πάπελμπάουμ, πολύ ενδιαφέρον, αν αφαιρέσω τα μικροαστικά επιπλάκια της δεκαετίας του ΄70- εμμονή των μεταμοντέρνων…-, στο ίδιο πνεύμα με τις καρέ κατάμαυρες πανομοιότυπες περούκες των δύο πρωταγωνιστριών.