Ακούμε Μουσική

Ο DJ πίσω από τα σουξέ
Με τη  Μαρία Μαρκουλή

ΜΠΟΡΕΙ ΑΝ θέλει να μπει σε λεωφορείο. Είναι πιθανό να τον σπρώξουν για να κατέβουν στη στάση και να τον ρωτήσουν αν περνάει η γραμμή από το σταθμό- πράγμα που κανονικά δεν συμβαίνει σε κάποιον που μαζί του θέλουν να συνεργαστούν αυτή τη στιγμή πιο μεγάλα ονόματα της μουσικής- στην σειρά για λίγες ώρες με τον Γκετά, η Gaga, η Μαντόνα, οι Βlack Εyed Peas. Ξανά.

Ο Νταβίντ Γκετά, λέει, το έχει συνηθίσει. Είναι ο πιο πολύτιμος άνθρωπος στην ποπ, αλλά δεν είναι σίγουρο πως όλοι αναγνωρίζουν το πρόσωπό του. Ξεκίνησε από τη Γαλλία και έγινε παγκόσμιο φαινόμενο. Σαν τον Μπελμοντό και τις μπαγκέτες.

Ξεκίνησε σαν απλός DJ θέλοντας να κάνει τον κόσμο να διασκεδάζει – κανείς DJ όμως δεν θέλει μόνο αυτό. ΟΙ DJs είναι το πιο κοντινό που υπάρχει σε ανθρώπινες μουσικές εγκυκλοπαίδειες (οι συλλέκτες είναι μια άλλη ιστορία και λίγο πιο κλειστοί χαρακτήρες). Για το πώς ο Γκετά από τα πικάπ βρέθηκε σε κάθε hot κομμάτι της εποχής, ένα στοιχείο έχω να καταθέσω: Η dance κουλτούρα είναι σφουγγάρι που ρουφάει από παντού και άμα το στύψεις έχει χυμούς για όλους. Επίσης στα κλαμπ συχνάζουν όλοι. Ο Γκετά, άλλωστε, είχε από νωρίς πολλά ενδιαφέροντα, από τις βραδιές που διοργάνωνε στο δικό «Le Ρalace» του Παρισιού ώς τα «Fuck me Ι΄ m Famous» διάσημα στην Ιμπιζα πάρτι. Από τα πρώτα του remix όμως ως τα ringtones που χτυπάνε όλο και πιο συχνά με δικό του σήμα, ο Γκετά αποκαλύπτεται σαν ο πιο δαιμόνιος παραγωγός. Με τρελές πωλήσεις παντού. Το “Ι Got Α Feeling” με τους Βlack Εyed Ρeas που είναι δική του ιδέα, άφησε αποτύπωμα στον ήχο της εποχής, σα να πάτησε ελέφαντας στο χιόνι. Δεν μπορείς να ξεφύγεις, ο Γκετά θα σε βρει. Αν δεν σε βρει ο ίδιος αυτοπροσώπως, θα σε βρουν οι δικοί του άνθρωποι, η Μαντόνα, η Μπρίτνεϊ, η Κέλι Ρόουλαντ, ο Εϊκον, ο Κιντ Κούντι, η Εστέλ, η Σακίρα- με όλους αυτούς έχει δουλέψει κάνοντας παραγωγές στα κομμάτια τους. Από το τέταρτο προσωπικό του άλμπουμ, το «Οne Love», έστειλε το «Sexy Βitch» στη στρατόσφαιρα. Εχει το άγγιγμα της επιτυχίας. Εχει, αν θέλετε τη γνώμη μου, και κάτι άλλο. Το μυστικό του ήχου.

www.mariamarkouli.blogspot.com

Α λα Μεξικάνα

X Οποιος βρεθεί στην Γκουανταλαχάρα (γιατί, απίθανο είναι;) οπωσδήποτε θα δοκιμάσει τα amparitos. Είναι πολύ ονομαστά σαντουιτσάκια με ζαμπόν, μεξικάνικα τυριά και αβοκάντο. Πρέπει να τα δοκιμάσεις εκεί όμως, αλλού δε λέει.

Αντίθετα όμως τις μουσικές του Los Αmparito ή αλλιώς Κάρλος Πεσίνα, μπορείς να τις ακούσεις όπου και νά είσαι και έχουν τέλεια γεύση, μπορεί και καλύτερη από τα σάντουιτς. Ο Κάρλος ανακατεύει τα μεξικάνικα-τύπου μαριάτσι κιθάρες- με ηλεκτρονικά κόλπα, σαν οι τρεις καμπαλέρος να έπεσαν σε λούπες, και να έσκυψαν πάνω στις οθόνες με τα σομπρέρος. Ακούστε εδώ: http://www.

myspace. com/losamparito. Είναι, ας πούμε, ένας Βeck, south of the border.

Του Νότου, δηλαδή.

X Μια που είμαστε στο κλίμα, οι τύποι από το Βonnaroo έστειλαν βίντεο από το φεστιβάλ με τους Calexico και η μπάντα το ανέβασε στο σάιτ της (http:

/www. casadecalexico. com/) Παίζουν το «Roka», το «Ιnspiracion» και το «Βend to the road» και όπου και να βρίσκονται ακούγονται ακριβώς σαν να είναι Καλιφόρνια- Μεξικό. Μια χαρά είναι τα παιδιά και ετοιμάζονται στις 3 Σεπτεμβρίου να παίξουν με Wilco και Devotchka. Στο Κολοράντο, για να ζηλεύουμε.

X Υπάρχει κάποιο σημείο στον χάρτη αυτού του πλανήτη ή άλλου όπου οι Wilco, η έστω μόνος ο Τζεφ Τουίντι θα μπορούσε να συναντηθεί με την Μπιγιονσέ; Και βέβαια υπάρχει (στη χώρα των θαυμάτων youtube) όπου ο Τζεφ διασκευάζει το «Single Ladies». Στην επόμενη συνάντησή τους θα το χορέψει επίσης, γιατί το μελαγχολικό ροκ βαρέθηκε και είπε να ξεδώσει λίγο. Αρέσει και στα κορίτσια.

X Προς το παρόν, ξορκίζω τις βουβουζέλες με το εξαιρετικό «Wilco» άλμπουμ τους. Το είπαν απλά με το όνομά τους, είναι αυτό με την γκαμήλα στο εξώφυλλο. Να το βρείτε. Γιατί έρχεται το καινούργιο.

Αλλαξε κανάλι

Θα έβαζε κανείς τα λεφτά του σε ολλανδική soul; Τη στιγμή που τα κανάλια στο Αμστερνταμ βουίζουν από Τιέστο («Μagical Τiesto» το καινούργιο του, η συλλογή) και Αρμιν Βαν Μπιούρεν (που παίζει στις 9 Ιουλίου την Παρασκευή, στο φετινό Global Dance Festival στο Τae Κwon Do); Υπάρχουν κι άλλα όμως πέρα από τα επικά, Ιντιάνα Τζόουνς beats και τα ακραία techno φαινόμενα. Ολλανδική soul από την Giovanca, το «While Ι΄ m awake», που ξεκινάει μ΄ ένα γλυκό «Εverything» και συνεχίζεται με ένα τραγανό «Drop it» και ένα καραμελένιο «Flirting with the sun». Αλλά αν επιμένετε Βαν Μπιούρεν, οk guys. Σωστός κι αυτός.

Νο money, no clubbing

Η ώρα της κρίσης για τα κλαμπ έχει έρθει πολύ νωρίτερα. Οχι άδικα. Πλήρωσαν πιο νωρίς απ΄ όλους. Τι; Τις ακριβές εισόδους, τον κακό ήχο, το ότι αντιμετώπισαν το κοινό απλά σαν κατανάλωση. Τώρα δεν υπάρχουν και λεφτά. Οσοι εκτιμήσουν σωστά την κατάσταση θα αντέξουν. Εμαθαν τον κόσμο να βγαίνει όχι για να ακούσει μουσική, αλλά για τον χαβαλέ μόνο. Τώρα πρέπει να τον ξεμάθουν. Ευκαιρία. Γιατί εκεί έξω παίζουν πολλές καλές μουσικές.

Τα CD πάνε περίπτερο
Με τη Χάρη Ποντίδα

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΤΕ διακοπές, έχετε τον νου σας στα περίπτερα. Σε λόγγους, βουνά, ραχούλες (τουτέστιν σε σχετικά απομακρυσμένες περιοχές).

] Το καινούργιο CD της Ελεονώρας Ζουγανέλη (που θα κυκλοφορήσει αυτές τις μέρες) θα το βρείτε περιπτεράτο, έναντι 10.90 ευρώ. Τo ίδιο είχε συμβεί και με του Πλούταρχου το Πάσχα. Τα δύο δυνατά ονόματα της Μinos- η νέα μούσα της ποπ και ο δοκιμασμένος της πίστας- βάζουν τα δυνατά τους, να εισρεύσει το ρευστό μπας κι αποφευχθεί η άφιξη του δισκογραφικού ΔΝΤ…

] Πλάκα κάνω βέβαια. Εδώ δεν έχει ΔΝΤ. Εχει ΔΠΤ (Δεν Πουλάει Τίποτα). Γι΄ αυτό και το σύστημα περίπτερο ισχύει από καιρό, και όχι μόνο για τις παραδοσιακές δισκογραφικές αλλά και για την εναλλακτική Αrchangel της Μόνικα και του Rous. ] Η Μόνικα όχι, αλλά ο Rous ναι. “Σε μέρη που δεν έχει δισκοπωλεία πια” (μου είπαν).

] Ε, βέβαια. Να παίρνεις λεωφορείο να πάς να βρεις τις «Εξαιρέσεις»; Πας περίπτερο και δίνοντας 10 ευρώ παίρνεις CD μαζί με αφίσα και φωτογραφίες του. Αν είσαι Αθήνα, παίρνεις Rous με την ενδεδειγμένη τιμή (18 ευρώ) και μόνο σε δισκοπωλεία. Κάποτε είχε και η επαρχία συνοικιακά δισκοπωλεία (που τα ΄χει φάει η μαρμάγκα εδώ και καιρό). ] Πόσο πούλησε παρακαλώ ο περιπτεράτος Πλούταρχος; 60.000

τεμάχια; “Υπάρχουν CD που κάνουν τέτοια νούμερα σήμερα;” (η αμφισβήτηση έρχεται από γνωστό τραγουδοποιό που ξέρει τι γίνεται). ] Πάντως και το Υoutube (μου λένε) δεν έχει βοηθήσει τη δισκογραφία.

Ισως σε συναυλιακό επίπεδο να κάνει κάτι, αλλά έχουμε φτάσει πλέον σε εποχή που οι πιτσιρικάδες ακούνε μόνο και ούτε καν αποθηκεύουν.

Κάνε κλικ και πήγαινε στο επόμενο. Στο επόμενο κλικ, το σουξέ θα είναι…

] Αλλά ακόμη και να έχεις πατώσει τον σκληρό δίσκο με μουσική, την ακούς ποτέ; Το νέο σύνθημα: Οχι άλλο information. Ναι (ξανά)

στη μουσική.

] Και δεν εννοούμε ως ring tone ή ring back tone. Αλλο “μουσική ταπετσαρία”, άλλο ακρόαση. Αν και η κινητή τηλεφωνία ήταν (μέχρι στιγμής) μια καλή πηγή εσόδων για τη δισκογραφία.

] Από δω και πέρα όμως πολύ το φοβάμαι ότι θα πούμε τον χορηγό χορηγούλη… Και οι καλλιτέχνες επίσης. Πού είναι η εποχή που έβγαινε ο Ρουβάς με την Vodafone στο κεφάλι και ο Χατζηγιάννης σήκωνε τα χέρια ψηλά (και όλα τα έφτανε) με την Conn-Χ για σκαμνάκι;

Γιώργος Δημητριάδης, «15 χρόνια εφηβείας»

Aναμφισβήτητα ένα από τα ονόματα της δεκαετίας του 90 που έγραψαν στην ιστορία του ελληνόφωνου ροκ. Ακούω το CD και σκέπτομαι: Θέλω να το ξανακούσω. Αλλά γιατί να πρέπει να φτάσω στο 8ο τραγούδι (όπου τραγουδάει η Σοφία Στρατή το «Χωρίς εσένα) για να έχει νόημα η ακρόαση; Δεύτερον: Μοιάζει σα να έχουν ηχογραφήσει το live του Δημητριάδη στο Μetropolis Stage, όπου συμμετέχουν και οι φίλοι του (Σ. Δρογώσης, Β. Καζούλης, Μ. Φάμελλος κ.ά.) και χωρίς δεύτερη σκέψη να το έχουν ρίξει κατευθείαν στα μαγαζιά. Επίσης ένα πιο προσεγμένο πακέτο δεν θα ήταν άσχημα. Λίγο αγάπη (παρακαλώ) για ό,τι έχει αποδείξει την αντοχή του στο χρόνο.

Βασιλική Παπαγεωργίου, «Ελληνοτουρκικά»

Η Βασιλική Παπαγεωργίου, ερμηνεύτρια και στιχουργός του συγκροτήματος Βόσπορος, με τους Εngin Αrslan, πιστό συνεχιστή της παράδοσης των Αλεβιτών στο σάζι, τον Κλέωνα Αντωνίου στην κιθάρα (των Μode Ρlagal), το Νίκο Κράλλη με το πειραιώτικο μπουζούκι του και τον Αντώνη Μαράτο στο κοντραμπάσο μας ταξιδεύον από τον Βόσπορο στις κοινές μας μουσικές ρίζες. Τα λαϊκά μας αλλιώς. Η κοινή μας παράδοση και στις δυο γλώσσες (ελληνικά και τουρκικά) σε μια παραγωγή όπου τον ήχο (που είναι απολύτως ακουστικός) κεντάνε δεξιοτέχνες του αυτοσχεδιασμού. Ομως κι εδώ ψάχνεις να βρεις πληροφορίες για τα τραγούδια και το ένθετο είναι λειψό.

Νυχτερινοί ήχοι για μοναξιά και παρέα
Με τον Παύλο Αγιαννίδη

«Αυτά τα κομμάτια είναι για να ακούγονται παρέα με κάποιο αγαπημένο πρόσωπο» ξεκαθαρίζει από την αρχή ο παλιός γνώριμος του πιάνου, από τις όχθες της τζαζ και στο ποτάμι της λεγόμενης κλασικής μουσικής, Κιθ Τζάρετ.

Θυμάστε το θρυλικό «Κoeln Concert» του; Ε, καμία σχέση. Εκείνο, λέει, ήταν εξωστρεφές. Εδώ έχουμε μια ενδοσκόπηση, μια τάση να πάμε από τον ήχο προς την ψίθυρο, τόσο που η νέα μουσική του Κιθ Τζάρετ, υπό τον τίτλο «Jasmine» (ΕCΜ), να μπορεί να περνάει ακόμη κι απαρατήρητη, σαν ψίθυρος σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο που μιλάει, γελάει… Αν και τελικά περνάει στο υποσυνείδητο κι ακούγεται εκεί που πρέπει να ακουστεί.

Η ενδοσκόπηση, λοιπόν, είναι αυτή τη φορά το κλειδί. Ενδοσκόπηση από την πλευρά των μουσικών (ο Τζάρετ που μας είχε συνηθίσει σε σόλο εμφανίσεις ή με ένα μόνιμο τρίο- με τους Γκάρι Πίκοκ και Τζακ Ντε Ζονέτ, τούτη τη φορά συμπράττει με τον παλιό του γνώριμο μπασίστα Τσάρλι Χέιντεν), αλλά και πρόσκληση σε ενδοσκόπηση για τον ακροατή. Ετσι, ανεξαρτήτως των περιορισμών που φαίνεται να θέτει η αρχική ρήση του ίδιου, το «Jasmine» δεν προϋποθέτει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο για συνακρόαση. Μπορεί να ακουστεί και παρέα μόνον με τον άλλον εαυτό μας.

Με δυο λόγια, οι μοναχικοί δεν εξαιρούνται απ΄ αυτό το δισκογραφικό εγχείρημα του ακριβοθώρητου μουσικού, που τόσα χρόνια προσπαθούν εις μάτην να τον φέρουν στην Ελλάδα.

Η ιδέα για τη συνεργασία- ξανά- με τον Χέιντεν ήρθε στα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ «Rambling Βoy», το 2007, και το αποτέλεσμα ήταν έτοιμο, αφού και οι δύο το παίδεψαν πολύ. Ακούστε πως μεταμόρφωσαν το «Οne Day Ι΄ll Fly Αway», το οποίο είχε επιλέξει και ο Μπαζ Λούρμαν για το θαυμαστό και μουσικά «Μoulin Rouge!» του διά στόματος Νικόλ Κίντμαν. Ή το σαγηνευτικό «Νo Μoon Αt Αll».

Ακούστε πως διαχειρίζεται ο Τσάρλι Χέιντεν τη σιωπή, αρχή και τέλος, αλλά και κανόνα της μουσικής. Και κλείστε τα μάτια για να αισθανθείτε τα δάχτυλα του Κιθ Τζάρετ στα πλήκτρα, να τα χαϊδεύουν με την πιο νυχτερινή διάθεση που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια.

Από το 1973 ο Κιθ Τζάρετ γράφει έργα που καταχωρίζονται στη σφαίρα της λεγόμενης κλασικής μουσικής