Κουτσά στραβά

«Χαρά: δυνατό, ευχάριστο συναίσθημα που το δημιουργεί η ικανοποίηση επιθυμιών, στόχων ή η προσδοκία για την ικανοποίησή τους» σύμφωνα με το Λεξικό Τριανταφυλλίδη. Λες και το ήξερε ότι θα τον ζήσουμε τον ορισμό πανεθνικώς «το καλοκαίρι εκείνο (που) δεν θα γυρίσει πίσω, τις όμορφες στιγμές μας δεν θα τις ξαναζήσω» που λέει και το άσμα του Δάκη. Το καλοκαίρι του 2004. Που νομίζαμε ότι ήρθε, ήρθε η «αλλαγή, αλλαγή», φευ, δίχως «λαϊκή συμμετοχή» τούτη τη φορά, γιατί ήμασταν πολύ απασχολημένοι να διαλέγουμε μοντέλο κάμπριο και τζιπ για την- μονίμως μποτιλιαρισμένη- παραλιακή.

Είχαμε ξεκινήσει με προεόρτια. Και με «Shake it!» του Sakis, που είπε να το διεθνοποιήσει το κερκυραϊκό ένεκα Γιουροβίζιον. Κι εκεί που μέχρι τότε η ΕΡΤ λίγο ώς πολύ τον σνομπάριζε τον τηλεοπτικό ποπ διαγωνισμό ως «πανηγυράκι», μόλις είδε τον Sakis να το shake ασυστόλως, της φάνταξε ως «εθνικό», την πήρε και ως «εθνική» την τρίτη ποπ θέση του και είπε να αρχίσει να ρίχνει εκατομμύρια- και σε μπόνους στελεχών της. Εκατομμύριο το εκατομμύριο φτάσαμε έξι χρόνια μετά σε διώξεις σε βαθμό κακουργήματος…

Πάνω στην «εθνική» ανάταση με τον Sakis, που διαφημίστηκε ως περίτρανη νίκη της νέας διακυβερνήσεως (για να πέ σουν και άλλα εκατομμύρια ένα χρόνο μετά, με την πρώτη θέση της Ελενας Παπαρίζουπου συνδυάστηκε και με την πρωτιά στο Ευρωμπάσκετ), ήρθε και η «εθνική» νίκη του ποδοσφαίρου στο Εuro 2004. Πάνω στην προσμονή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες που άλλαξαν για λίγο την εικόνα της Αθήνας, προτού ξαναβουλιάξει «στα βάθη της παρακμής και της βρωμιάς».

Νάτη, νάτη η «ικανοποίηση επιθυμιών» από τον ορισμό της χαράς στο τελευταίο καλοκαίρι που χαρήκαμε (μάρτυς και το αφιέρωμα από την επόμενη σελίδα). Πάνω που η νέα διακυβέρνηση χάραζε στρατηγικές στις λαδόκολλες σουβλατζήδικου στο Μοναστηράκι, απειλώντας θεούς, δαίμονες και νταβατζήδες!

Κι έφτασε να γίνει η χαρά… ουρανοξύστης, χάρη στο προσφιλές ελληνικό σπορ της μεγεθύνσεως. Να, σαν τους ουρανοξύστες που «γέννησαν» τα κόμικς (μάρτυς και η έκθεση «Αrchi & ΒD. La ville desinee» στο Παρίσι, σελ. 44).

Ελα όμως που το ετυμολογικό λεξικό Μπαμπινιώτη, πιο υποψιασμένο απέναντι στη χαρά του Ελληνα- που έχει γεννήσει άπειρες εκφράσεις του στυλ «θέλει η Βασίλω να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει»- βάζει και τη χαρά στην προέλευση της λέξης «χαζός», με παραδείγματα όπως «χαζό παιδί, χαρά γεμάτο». Καθώς η λέξη «χαζός», σημειώνει, σήμαινε αρχικώς «χαρούμενος» (χωρίς ιδιαίτερο λόγο).

Ετσι τον υλοποιήσαμε και αυτόν τον ορισμό ως έθνος, περήφανοι για τις «εθνικές» νίκες. Με τη χαρά του Ελληνα, την άμμετρη, την ξεκούδουνη κάποτε, που την είχε «προειδεί» και σατιρίσει μοναδικά ο Θανάσης Βέγγος στις ταινίες του όπως στο «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση» ή «Ενας Βέγγος για όλες τις δουλειές» (σελ. 14).

Ποιος να φανταζόταν μέσα στην έπαρση και την αίσθηση ευδαιμονίας και παντοδυναμίας που γέννησε τις πιο σεξουαλικές εκφράσεις όλων των εποχών, με άξονα το… φαλλικό «σήκωσέ το» (το λεξικό της υπερβατικής χαράς του 2004 από τον Γιάννη Χάρη στη σελ. 10 θα σας πείσει) ότι θα φτάναμε λίγα χρόνια μετά στο ΔΝΤ, στα μέτρα και στο αβέβαιο μέλλον.

Εδώ που τα λέμε για το… σεξουαλικά χαρούμενο 2004, δεν είναι και τόσο τυχαίο ότι ιντερνετικά λεξικά, όπως το slang.gr, συνδυάζουν τη χαρά με λέξεις και φράσεις ελληνικής υπερβατικότητας και σεξουαλικών υπονοουμένων που περιέχουν τον όρο:

«βλαχάρα» (καθοριστική έκτοτε λεκτική απο στροφή στην Αθήνα της αστυφιλίας), «βυζοχαράδρα» (αν και το 2004 είχαμε ξεκινήσει από τα απόκρυφα του Ζαγοράκη και των λοιπών), «γεια χαρά νταν» (αποχαιρετισμός κυβερνήσεων στην ώρα τη δύσκολη που αφήνουν πίσω τους καμένη γη) κ.ά.

Τι κι αν δεν συνομίλησε η περίφημη τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας- πηγή υπέρτατης χαράς για το ήδη επηρμένο, τότε, πανελλήνιον- με τον προμηθεϊκό κύκλο, όπως τώρα 100 Αθηναίοι (που επελέγησαν με βάση τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας) από σκηνής Ηρωδείου χάρη στους Rimini Ρrotokoll (σελ.

42); Τι κι αν δεν πήρε θέση σε διλήμματα της Δημοκρατίας, όπως η τρέχουσα παράσταση, εν μέσω κρίσης (οικονομικής και αξιών); Κανείς δεν φανταζόταν ότι η έγκυος… λαμπατέρ της ελληνικής τελετής θα εγκυμονούσε και δημοσιονομικά ελλείμματα και διεθνείς κατακραυγές και διασυρμούς- που ξεκίνησαν ήδη από τους αγώνες: «το χοντρό μπιζέλι χορεύει τσιφτετέλι στον χορό των μπιζελιών κι η μπάμια η μεγάλη χορεύει πεντοζάλη πάνω στην πρασινάδα και πάνω στο γκαζόν» κατά τη «Λιλιπούπολη».

Κανείς δεν φανταζόταν ότι ακόμη και ο εικαστικός Κώστας Τσόκλης που τότε ζούσε τη χαρά, όπως όλοι, θα έφτανε να εκλιπαρεί τους έλληνες πολιτικούς (σελ. 16)

για οίκτο, όχι για δικαίωση. Και να εκστομίζει: «Επρεπε να φυλακιστεί ολόκληρος ο ελληνικός λαός, διότι λίγο ή πολύ όλοι έχουμε διαπράξει ανομία».

Συνένοχοι στη χαρά, λοιπόν, όλοι. Την τελευταία μεγάλη χαρά, που μας έκανε αλαζόνες. Και τυφλούς. Και έτοιμους να υποδείξουμε άκριτα και επιπόλαια τους «καταλληλότερους» για να μας πάνε από τη χαρά στον εφιάλτη. Εδώ κι αν κολλάει το τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη: «Εφαγα ήττα, έγινα πίτα και βγήκα. Πήρ΄ από σένα τζάμια σπασμένα για προίκα. Εβαλα πρώτη και βγήκα και χάθηκα στην ξενιτιά, στη νύχτα, που ανήκα… Εφαγα πόρτα, μείναν τα χνώτα στο τζάμι, τα γεγονότα ήρθαν τα πρώτα ποτάμι.

Ο,τι κι αν κάψω χαράμι».

koutsastraba@dolnet.gr