«Απαγορεύεται η φωτογράφιση!»

Αν συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία μας με τον ίδιο τρόπο που η Εκκλησία αντιμετωπίζει τις εκκλησίες της και το ΚΚΕ τα εργασιακά δικαιώματα των μελών του, τότε είναι κατά το μάλλον ή ήττον βέβαιον πως δεν θα μπορέσουμε να σταθούμε στο παιχνίδι του ανταγωνισμού. Πώς θα γίνει αυτό; Δεν ξέρω, αλλά και δεν οφείλω να ξέρω.

Δεν είμαι μουσειολόγος ούτε αρχαιολόγος ούτε ειδικός. Είμαι όμως θαμώνας των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων και γίνομαι έξαλλος όταν δεν βρίσκω καρτέλα δίπλα στο άγαλμα που τράβηξε την προσοχή μου, όταν παρενοχλούμαι από τον φύλακα που παραγγέλνει στο κινητό το μεσημεριανό του στη γυναίκα του και όταν ακούω μια έξαλλη φωνή να λέει: «Απαγορεύεται η φωτογράφιση!», λες και μια απλή φωτογραφία θα κλέψει την ψυχή του αγάλματος, λες και ο διευθυντής του μουσείου είναι φύλαρχος κάπου στην Κεντρική Αφρική, και εννοείται ιδιοκτήτης του χώρου.

Γίνομαι έξαλλος επίσης όταν στο πωλητήριο του Νέου Μουσείου Ακρόπολης μου προσφέρουν έναν υποτυπώδη οδηγό γιατί περιμένει ο κόσμος όλος πότε θα δεήσει κάποιος αρχαιολόγος να γράψει τον πλήρη οδηγό.

Λεπτομέρειες θα μου πείτε. Εξανθήματα στο άρρωστο σώμα μας. Λεπτομέρειες όμως που δηλώνουν μιαν αγκυλωμένη νοοτροπία η οποία, αν δεν αλλάξει, όσα επιδόματα κι αν κοπούν για τη σωτηρία μας, τίποτε δεν θα γίνει.