Ο βρικόλακας του ροµαντισµού 

«Τwlight Saga» µέρος τρίτο:
«Εκλειψη». Τα κορίτσια λιποθυµούν µε τον Ρόµπερτ Πάτινσον.
Αντε και µε τον Τέιλορ Λότνερ. Τα αγόρια τρελαίνονται µε την Κρίστεν Στιούαρτ.
Νέα ονόµατα. Νέο αίµα. Νέοι βρικόλακες.
Νέοι λυκάνθρωποι. Νέος ροµαντισµός.
Ολοι και όλα εντελώς φρέσκα. Με συνταγή τόσο παλιά όσο η σαπουνόπερα η γλυκιά!

Από την αρχή η ετυµηγορία η δική µου η προσωπική. Να µην κρατάω τον αναγνώστη σε αναµονή.

Το «Εclipse» του ασήµαντου, σαραντάχρονου Βρετανού Ντέιβιντ Σλέιντ, είναι καλύτερο από το δεύτερο µέρος «Νew moon» του Κρις Weitz που κατά τη διάρκεια της προβολής κοπάναγα µύγες και κοιτούσα επιµόνως τους δείκτες του ρολογιού µου. Αµάν τόσο µπλα µπλα. Αλλά κατώτερο από το «Τwilight» της Κάθριν Χάρντγουικ. Γιατί εκεί, σ’ αυτό το πρώτο µέρος, αρχίζουν και τελειώνουν όλα χωρίς φλυαρία περιττή. Καταλάβαµε; Οχι;

Λοιπόν, αν ήµουν θηλυκό θα έβαζα κάτω από το µαξιλάρι µου τη φωτογραφία του Ρόµπερτ Πάτινσον. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Κι εµένα µ’ αρέσουν η Κίρα Νάιτλι και η Σαρλίζ Θερόν. Αυτό όµως δεν µε κάνει να τρελαίνοµαι µε κάθε ταινία τους από το πρώτο µέχρι το τελευταίο λεπτό.

Αλλο πράγµα η φάτσα και άλλο η (κινηµατογραφική, αισθητική) ράτσα. Καταλάβαµε; Φυσικά το καταλάβαµε. Ελα όµως που ο αφασικός ταυτίζεται µε το πρόσωπο και ελάχιστα µε το αποτέλεσµα και το γεγονός. Τι να κάνω ο καψερός; Τόσο αναλφάβητοι. Εντελώς!

Το παραλήρηµα το εφηβικό προκαλείται από το αποτέλεσµα το συγγραφικό της αµερικανίδας (από το Κονέκτικατ)

Στέφανι Μέγερ, ηλικίας µόλις 37 ετών. Το δέκα το καλό. Πανούργα η Στέφανι. Της βγάζω το καπέλο. Κόντρα στο ρεύµα. Πώς; Επιστρέφει στον ροµαντισµό της Βρετανίδας Μαίρης Σέλεϊ (1797-1851)

και του Φράνκενσταϊν. Με µια κρίσιµη διαφορά. Το τέρας Φράνκεσνταϊν είναι δηµιούργηµα της αχαλίνωτης επιθυµίας της Επιστήµης και του Ορθολογισµού. Εγώ είµαι ο Θεός ισχυρίζεται ο Ανθρωπος. Ετσι είσαι; Τόσο αλαζόνας;

Θα σου δείξω εγώ!

Οι βαµπίρ και οι λυκάνθρωποι της Μέγερ είναι πλάσµατα της φαντασίας µιας όµορφης κοπέλας. Το όνοµά της είναι Βella (την υποδύεται η εικοσάχρονη Κρίστεν Στιούαρτ), της οποίας η βαρεµάρα, η πλήξη και η ανυπαρξία της καθηµερινότητας ροκανίζουν τα νιάτα της και χαραµίζουν τα όνειρά της. Γιατί είναι χωρίς οικογένεια, χωρίς έντονες συγκινήσεις, χωρίς ερωτική φλόγα, χωρίς Ηθική. Γιατί είναι χωρίς αξίες αυτή η µαύρη και άραχλη (καθηµερινή) ζωή. Με έναν λόγο. Ο Φράνκενσταϊν _ της Σέλεϊ _ το τέρας και η καταστροφή. Ο βαµπίρ Εντουαρντ (τον υποδύεται ο 24χρονος Ρόµπερτ Πάτινσον) και ο λυκάνθρωπος Τζέικοµπ (τον υποδύεται ο 18χρονος Τέιλορ Λότνερ) είναι οι ευσταλείς, ωραίοι µάγκες οι καλοί!

Που πάει να πει, όσα δεν πιάνει η αλεπού τα κάνει κρεµαστάρια. Εποµένως η Μπέλα επινοεί αυτά τα πλάσµατα τα οποία επιθυµεί να υπήρχαν στην καθηµερινή της τη ζωή. Ετσι τους «τοποθετεί» στο σχολείο της. Στην καρδιά της. Ετσι δηµιουργεί σχέσεις µε τα δηµιουργήµατα της φαντασίας της. Ετσι αναποδογυρίζει τη γνωστή _ των βαµπίρ και των λυκανθρώπων _ τη συνταγή. Γιατί αυτοί οι βρικόλακες δεν είναι καθόλου κακοί. Αντιθέτως, είναι οι ωραίοι, οι αριστοκράτες, οι µαχητές. Αυτοί είναι οι ερωτεύσιµοι, οι κοµιστές µιας αληθινής Ηθικής. Αυτοί είναι οι εκφραστές των πανάρχαιων αξιών για τις οποίες αξίζει να µάχεται κανείς. Τουτέστιν µελαγχολία απροσµέτρητη και για το Σήµερα, καταλυτική. Γιατί αφού οι βαµπίρ είναι οι καλοί, τότε «νεκροί» είναι οι αληθινοί άνθρωποι. Νεκρές οι αξίες. Νεκρός ο πραγµατικός έρωτας.

Νεκρή η Ηθική.

Πώς καταγράφεται αυτή η «ανάποδη» διαδροµή; Απλό. Η Μπέλα είναι παρθένα γιατί ο Εντουαρντ επιστρέφει στη διαδικασία την πουριτανική. Πρώτα θα τη ζητήσει από τον πατέρα της. Επειτα θα της κάνει πρόταση γάµου. Και ύστερα από την τελετή θα κάνει µαζί της έρωτα. Οπως κάθε πρίγκιπας στα όνειρα κάθε µικρής. Οµως ο πρίγκιπας του παραµυθιού είναι βρικόλακας. Που σηµαίνει πως βρικολάκιασε το όνειρο, η ψευδαίσθηση, στην ψυχή κάθε σηµερινού κορι τσιού. Η φαντασίωση της Μπέλας είναι µια επιθυµία που αποκλείεται _ λέει η Μέγερ _ να γίνει πραγµατικότητα σ’ αυτήν την κενή, σύγχρονη, πραγµατικότητα, τη χυδαία υλική. Γι’ αυτό οι λυκάνθρωποι και οι βρικόλακες είναι οι ακοίµητοι φρουροί της Μπέλας. Γι’ αυτό οι δύο _ ο Εντουαρντ µε τον Τζέικοµπ _ διεκδικούν και µονοµαχούν για την καρδιά της Μπέλας. Οπως ακριβώς συνέβαινε στις µονοµαχίες του 19ου αιώνα. Γι’ αυτό η οικογένεια Κάλεν (του Εντουαρντ δηλαδή) είναι, ας πούµε, φυτοφάγοι και όχι κρεατοφάγοι. Και γι’ αυτό οι καλοί βρικόλακες και οι επίσης καλοί λυκάνθρωποι ενώνουν τις δυνάµεις τους για να πολεµήσουν και να κατατροπώσουν τους νεογέννητους βουλιµικούς και θανατηφόρους βρίκολακες µιας νέας, αδίστακτης, φυλής. Με απλά λόγια, η αποθέωση και ο ναρκισσισµός της Μπέλας (αφού όλοι σφάζονται στην ποδιά της) στηρίζονται σε µια αιρετική λογική. Το παραµύθι, αν και νεκρό, εξακολουθεί στα όνειρά µας να λειτουργεί!

Κοντά σ’ αυτή την υπαρξιακή (της Μπέλας) διαδροµή, ακολουθεί και µια παράλληλη αλληγορία ιστορική. Οι (λευκοί) βρικόλακες _ λέει η Μέγερ _ είναι οι νεκροζώντανοι αποικιοκράτες πρόγονοί µας. Αιµοδιψείς. Κατά συρροήν δολοφόνοι. Οι πρώτοι (λευκοί) άποικοι που προκάλεσαν µία από τις µεγαλύτερες γενοκτονίες σε ολόκληρη την Οικουµένη. Γι’ αυτό κάθε νεογέννητος βρικόλακας είναι, στην αρχή, αχόρταγος, επιθετικός, επικίνδυνος και αιµοδιψής. Αφού πρώτα ο βάρβαρος αποικιοκράτης χορτάσει από άφθονο (ανθρώπινο) αίµα, στη συνέχεια θα εξανθρωπιστεί.

Οπως ακριβώς συµβαίνει σε κάθε περίοδο ιστορική. Πρώτα οι κατακτήσεις, ύστερα η Επιστήµη και οι θεσµοί. Αυτός είναι ο κύκλος του ανθρώπινου πολιτισµού. Ο Εντουαρντ, λοιπόν, είναι ο χορτασµένος και «πολιτισµένος» Λευκός. Ο Τζέικοµπ είναι απόγονος Ινδιάνων που για να επιβιώσουν από τη δολοφονική µανία των Λευκών µεταµορφώθηκαν σε λυκάνθρωπους. Αβυσσαλέο και ιστορικά προσδιορισµένο το µίσος που χωρίζει τον Εντουαρντ από τον Τζέικοµπ.

Γι’ αυτό η Μπέλα είναι διχασµένη ανάµεσα στους δύο µνηστήρες της καρδιάς της. Γιατί η Μπέλα είναι το όνειρο. Είναι η Γη.

Είναι η µήτρα από την οποία το παλιό, το σκουριασµένο θα αναγεννηθεί.

Καταλάβαµε τώρα γιατί το «Τwilight Saga» έχει στοιχειώσει τα όνειρα του εφηβικού πληθυσµού; Γιατί ο νεοροµαντισµός είναι η τάση φυγής από µια πραγµατικότητα εντελώς κενή. Γιατί το αχαλίνωτο σεξ είναι αδιέξοδο και παρακµή. Αφού λοιπόν η κοινωνία δεν κατάφερε την «ελευθερία» της ολοκληρωµένα και θετικά να διαχειριστεί, ε τότε όπισθεν ολοταχώς στη συντήρηση και τους καλούς βαµπίρ. Αγαπητοί µου, όσο και να ακούγεται οξύµωρο και υπερβολικό, ένα θα σας πω: αυτή η λαϊκοφανής, ποταµιαία και εξωφρενική ιστορία είναι µάθηµα µαζικής ψυχανάλυσης και κοινωνιολογίας!

Η σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Σλέιντ κατώτερη των περιστάσεων. Μπορεί εκ προθέσεως, ώστε το εικαστικό αποτέλεσµα να είναι κατανοητό και γοητευτικό για όλο το κοινό. Για τα ταµεία δηλαδή. Μπορεί από παντελή έλλειψη ταλέντου και σύλληψης προσωπικής. Αδιάφορο. Ετσι η Αισθητική είναι τηλεοπτική. Σαν επεισόδια σαπουνόπερας. Μια σκηνή µε µπλα µπλα, µια δεύτερη µε δράση.

Κάθε επεισόδιο είναι αυτόνοµο.

Χωρίς να υφίσταται στοιχειώδης ροή. Κοντά σ’ αυτό η αφηγηµατική φλυαρία να σκοτώνει κάθε ίχνος συµπύκνωσης και οικονοµίας. Ετσι, από τη µια πλευρά βαριέσαι. Από την άλλη, µε τη σηµειολογία της Μέγερ, τσιµπιέσαι. Το ίδιο, φοβάµαι, θα συµβεί και µε την προβολή. Οι σκεπτόµενοι θα τη φτύσουν σαν σκουπίδι. Το πλήθος των θεατών θα την αποθεώσει χωρίς να σκαλίσει και χωρίς τίποτα επί της ουσίας να καταλάβει.

Δύο κόσµοι διαφορετικοί. Εκλειψη στην διανόηση. Εκλειψη και στον απλό θεατή!

«Εκλειψη»

Το τρίτο µέρος του «Τwilight Saga» Καλύτερο από το δεύτερο Κατώτερο από το πρώτο Η Στέφανι Μέγερ είναι η Μαίρη Σέλεϊ του 21ου αιώνα

Βαθµοί = 5

(ναι στη σηµειολογία, όχι στη σκηνοθεσία)

{{{ video }}}

Οι επαναλήψεις και η σαραντάρα 

 Ακόµα τρεις επιλογές: δύο κλασικές επαναλήψεις και µία φρέσκια κοµεντί µε την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς.

«Αταλάντη» (L’ Αtalante) του Ζαν Βιγκό (1905-1934): Ο θρύλος του παγκόσµιου σινεµά που πέθανε πριν να γίνει τριάντα χρονών. Μόλις που πρόλαβε να σκηνοθετήσει δύο µεγάλου µήκους ταινίες µε πρώτη τη

Βαθµοί = Θρύλος του γαλλικού σινεµά
{{{ video }}}

«Διαγωγή µηδέν» του 1933. Η «Αταλάντη» για πρώτη φορά σε κανονική προβολή για το αθηναϊκό κοινό. Από µια γαµήλια περιπλάνηση µε µια ποταµίσια µαούνα προκύπτει σχεδόν εποποιία. Το ζευγάρι (Ντιτά Παρλό και Ζαν Ντεστέ) µ’ έναν γέρο ναύτη (Μισέλ Σιµόν, θηριώδης ηθοποιός του γαλλικού σινεµά). Ενα _ ας πούµε _ road movie πάνω σ’ ένα παλιό ποταµόπλοιο µε το όνοµα «Αταλάντη». Μια περιπλάνηση στο πουθενά που προαναγγέλλει την «Περιπέτεια» και την «Κραυγή» του Αντονιόνι καθώς και την «Καµπίρια» του Φελίνι. Απίστευτη ελευθερία στο σενάριο. Αιρετική και πρωτοποριακή _ για τα µέτρα της προπολεµικής εποχής _ η σκηνοθεσία. Εξαιρετική η φωτογραφία, επηρεασµένη κυρίως από τη ρωσική σχολή. Και διαρκείς εναλλαγές στην ίντριγκα και την πλοκή. Σε σηµείο αναρχίας και οργανωµένου χαοτικού αυτοσχεδιασµού. Από τη µία, η νεαρή σύζυγος που ψάχνει την ελευθερία της. Από την άλλη, ο φαλλοκράτης σύζυγος που την θέλει αποκλειστικά ιδιοκτησία του. Ο Τριφό όταν την είδε ενθουσιάστηκε και υποκλίθηκε. Ο Ζαν Λικ Γκοντάρ αφιέρωσε τους «Καραµπινιέρους» σ’ αυτήν. Η «Village voice» έγραψε πως «ίσως είναι η καλύτερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ». Οµως από τη φθορά του χρόνου ο Μισέλ Σιµόν ακούγεται σαν να γαβγίζει.

Ο ήχος υπονοµεύει την εικόνα και ο απλός θεατής δεν καταλαβαίνει γρι. Δηλαδή µόνο για ειδικό κοινό. «Τhe Rebound»: Ροµαντική κοµεντί του Μπαρτ Φρόιντλιχ (σύζυγος της Τζούλιαν Μουρ), µε τους Κάθριν Ζέτα Τζόουνς και Τζάστιν Μπάρθα, µόλις 32 ετών. Εκείνη µε δύο µικρά παιδιά και άρτι διαζευχθείσα από έναν άθλιο τύπο που την

Βαθµοί = 5

(µόνο αν περισσεύουν χρόνος και λεφτά)

κεράτωνε «µε την πουτάνα» του.
{{{ video }}}

Εκείνος Εβραίος από καλό σπίτι και µε αγγελικούς στόχους: «Πρώτα οι σχέσεις που οµορφαίνουν την ζωή µας και ύστερα η καριέρα και τα λεφτά». Σπάνιο για Εβραίο. Ρεκόρ Γκίνες. Ετσι, επειδή εκείνος είναι κρυφά ερωτευµένος µε τη σαραντάρα (και ποιος, µεταξύ µας, θα έλεγε όχι σε µια τέτοια κουκλάρα) εγκαταλείπει επαγγελµατική προσφορά και αναλαµβάνει χρέη µπέιµπι σίτερ για τα δικά της δύο παιδιά. Τα φτιάχουν, πέφτουν στο κρεβάτι, αλλά το χάσµα της ηλικίας προβάλλει σαν φάντασµα. Μα γιατί; Επειδή η ταινία απευθύνεται στο «µεγάλο κοινό». Δηλαδή όλα πρέπει να είναι στρογγυλεµένα και συµβατικά. Ο χαρακτήρας του Μπάρθα είναι διαφορετικός από κάθε συνηθισµένη κοµεντί. Καθόλου rich and famous και αλτρουιστής. Καλύτερες στιγµές µόνο µε τα δύο µικρά παιδιά «Μαµά, µ’ αρέσει να τρώω ωµά περιστέρια µε µουστάρδα». Χα χα χα. Με καλύτερη ατάκα «Οι γυναίκες έχουν ατελείωτες δεξαµενές θυµού και οργής». Δεν αµφιβάλλω ούτε στιγµή. Η Τζόουνς, λαµπερή από τα νύχια µέχρι τα µαλλιά. Μέτρια αποτελέσµατα. Ενίοτε χλωµά!

«Η πρώτη σελίδα» (Front Ρage): Επανακυκλοφορία της θρυλικής ιστορίας που έγι της θρυλικής ιστορίας που έγινε

Βαθµοί = Αll time classic

νε πολλές φορές ταινία. Αυτή η εκδοχή σκηνοθετηµένη από τον Μπίλι Ουάιλντερ του 1974 µε τους Τζακ Λέµον, Ουόλτερ Ματάου και Σούζαν Σαράντον. Προσοχή στην κόπια!

Οντρεϊ Χέπµπορν forever

Το «Charade» που σηµαίνει κάτι σαν Γρίφος και το οποίο ελληνικά πλασαρίστηκε το 1963 µε τον τίτλο «Ραντεβού στο Παρίσι», το έχω απολαύσει ίσα µε δέκα φορές και δεν το χορταίνω. Το απόλυτο χαρµάνι ροµαντικής κοµεντί, θρίλερ και κοσµοπολίτικης περιπέτειας. Πάνω απ’ όλα όµως, ίσως είναι η καλύτερη στιγµή ενός αναντικατάστατου ανθρώπινου διαµαντιού µε το όνοµα Οντρεϊ Χέπµπορν (1929-1993).

Χωρίς υπερβολές, µέσα στο top 10 των καλύτερων αµερικανικών ταινιών αυτού του διασκεδαστικού «είδους». Η ταινία επανακυκλοφορεί σε φρέσκια κόπια, κάτι που δεν αποτελεί εγγύηση πραγµατικής, τεχνολογικής, σύγχρονης επεξεργασίας. Γιατί άλλο πράγµα η «νέα κόπια» και άλλο πράγµα η ανασύσταση της οπτικής και ηχητικής µπάντας µε τα σηµερινά, ψηφιακά δεδοµένα. Τέλος πάντων.

Το 1962 ο Στάνλεϊ Ντόνεν, ένας από τους πιο επιδέξιους και χαµηλόφωνους εργάτες του Χόλιγουντ, αναλαµβάνει να µεταφέρει στην οθόνη το σενάριο του Πίτερ Στόουν και Μαρκ Μπεµ από το δικό τους έργο που έφερε τον τίτλο «Τhe Unsuspecting Wife» (Η ανυποψίαστη σύζυγος). Το περιστατικό διαδραµατίζεται στο Παρίσι. Με πέντε αρσενικούς. Ολοι τους από τις ΗΠΑ. Και µία χήρα. Η οποία εργάζεται ως διερµηνέας στη Γαλλία.

Υπάρχει και ένας έκτος άντρας, ο Τσαρλς Λάµπερτ _ είναι όµως νεκρός _ ο σύζυγος της Βιρτζίνια Λάµπερτ η οποία δεν γνώριζε τίποτα γι’ αυτόν. Ακόµα και το όνοµά του είναι πλαστό. Το κανονικό είναι Τσαρλς Βας, ελβετικό!

Ο µακαρίτης αφήνει στη χήρα διακόσιες πενήντα χιλιάδες δολάρια.

Από µια απάτη που διέπραξε µαζί µε άλλους τέσσερις κατά τη διάρκεια του πολέµου. Πέντε ένστολοι βούτηξαν το χρυσάφι που ο αµερικανικός στρατός το προόριζε για την ενίσχυση της γαλλικής Αντίστασης. Ο ένας από αυτούς είναι νεκρός. Το ίδιο και ο Βας. Οι τρεις που έµειναν ζωντανοί επανέρχονται ως λύκοι να αρπάξουν τη λεία που είχε κατασπαράξει αυτός. Κατά σειράν: Τζέιµς Κόµπερν, Τζορτζ Κένεντι, Νεντ Γκλας (µαυροπινακισµένος αµερικανός, πολωνικής καταγωγής, από την επιτροπή του Μακάρθι). Οµως εντός της µοναδικής αποσκευής που άφησε πίσω του δεν υπάρχει ίχνος δολαρίου. Ούτε σεντ.

Ετσι στη ζωή της ανυποψίαστης Αµερικανίδας καταφθάνουν ακόµα δύο τύποι. Ο πρώτος (Ουόλτερ Ματάου) ισχυρίζεται πως είναι στέλεχος της αµερικανικής κυβέρνησης. Τα λεφτά ανήκουν σ’ αυτήν. Πρέπει εποµένως πάση θυσία να επιστραφούν. Ο δεύτερος (Κάρι Γκραντ, τότε 59 ετών) συστήνεται ως Πίτερ Τζόσουα. Η Βιρτζίνια τον ερωτεύεται. Οµως ο Τζόσουα δεν είναι ο Τζόσουα αλλά ο Αλεξάντερ Ντάιλ. Και εκείνος µε τη σειρά του είναι ο Ανταµ Κάµφιλντ. Και ο Κάµφιλντ είναι ο Μπράιαν τάδε. Κάθε φορά η Χέπµπορν ρωτάει το ίδιο πράγµα. Ετσι για να έχει το κεφάλι της ήσυχο: «Παντρεµένος;». Και κάθε φορά ο Κάρι Γκραντ απαντάει: «Ναι! Αλλά είµαι διαζευγµένος»! Το money είναι το µοναδικό όνειρο και ο αποκλειστικός σκοπός των αρσενικών. Τα αισθήµατα και ο έρωτας είναι ο προνοµιακός χώρος των γυναικών. Οµως για να εκπληρωθούν οι επιθυµίες και να ολοκληρωθούν τα αισθήµατα της ανυποψίαστης, αθώας και ανιδιοτελούς Βίρτζι, θα πρέπει πρώτα να προηγηθεί το απαραίτητο crash test µ’ ένα απίστευτο σερί επεισοδίων. Και σε καθένα απ’ αυτά τα όρια ανάµεσα στην αλήθεια και το ψέµα θα είναι δυσδιάκριτα. Γιατί το πρόβληµά της είναι το γνωστό: εµπιστεύεται λάθος ανθρώπους µε την πρώτη µατιά!

Ολοι και όλα on the top. Ασταµάτητοι οι ρυθµοί. Εξαιρετική η πλοκή.

Μοναδική η σταυροβελονιά του θρίλερ µε τη ροµαντική κοµεντί. Υπόδειγµα η σκηνοθεσία η αµερικανική. Πασαρέλα κοµψότητας το βεστιάριο της Οντρεϊ Χέπµπορν µε ρούχα Civenchy. Δεν τη φοράνε. Τα φοράει αυτή. Θρυλικό το σάουντρακ του Μαντσίνι. Και στους ρόλους τους άπαντες του (ανδρικού) καστ µε πρώτο τον Κάρι Γκραντ (1904-1986). Ισως τον πιο µπριλάντε ολόκληρης της Ιστορίας του Αmerican Cinema.

Οµως πάνω από το ρετιρέ, ίπταται στον ουρανό, ένα κόσµηµα. Ανεπανάληπτο. Μοναδικό.

Η Οντρεϊ Χέπµπορν. Διαµάντι αναντικατάστατο, παντοτινό!

«Ραντεβού στο Παρίσι»

Η καλύτερη Οντρεϊ Χέπµπορν Η καλύτερη ροµαντική κοµεντί όλων των εποχών Το καλύτερο χαρµάνι διασκέδασης

Βαθµοί = 10

(top γιατί αγέραστο και κοµψό)
{{{ video }}}