[ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ ] Χρυσή ευκαιρία

ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΤΙΠΟΤΑ δεν έπρεπε να µας εκπλήξει: ένα κοινό νόµισµα χωρίς κοινή οικονοµική διακυβέρνηση αργά ή γρήγορα θα έπεφτε στα βράχια.

ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ συνέβη µε το ευρώ. Στην πρώτη πραγµατική δυσκολία, στην πρώτη σοβαρή κρίση, κινδύνεψε να τιναχτεί στον αέρα. ΤΟ ΠΡΟΣΘΕΤΟ δυστύχηµα είναι ότι αυτή η πρώτη σοβαρή κρίση εκδηλώθηκε µε την Ευρωπαϊκή Ενωση να αντιµετωπίζει ένα σοβαρό έλλειµµα πολιτικής ηγεσίας. Το υποθέταµε. Και τα δύσκολα, το επιβεβαίωσαν.

ΕΤΣΙ, Η πρώτη αντίδραση στην κρίση ήταν περίπου να κάνει ο καθένας του κεφαλιού του. Να παίξει µουσική για το εθνικό του ακροατήριο.

ΑΛΛΟΣ ΝΑ ρίξει λεφτά µε το τσουβάλι για να αποφύγει την ύφεση. Αλλος να κλείσει φοβισµένος το πορτοφόλι. Αλλος να τα φορτώσει στους διπλανούς. Αλλος να κάνει επίδειξη κοινωνικού φρονήµατος. ΑΠ-1524ΟΤΕΛΕΣΜΑ; Τo παρακολουθούµε εδώ και µερικούς µήνες στις τηλεοράσεις µας. Η κρίση του ευρώ είναι πλέον ένα µέγεθος ανεξάρτητο από την κρίση του ελληνικού ή του ισπανικού ή του πορτογαλικού χρέους. Τρεχάτε ποδαράκια µου, λοιπόν.

ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ δεν τρέχει. Ή, τουλάχιστον, κανείς δεν τρέχει όσο γρήγορα το απαιτούν οι περιστάσεις. Από σύνοδο σε σύνοδο, οι ευρωπαίοι ηγέτες διαπραγµατεύονται µια κατάσταση που είναι εµφανές πλέον ότι τους έχει ξεπεράσει. Χαρακτηριστικό παράδειγµα, η τελευταία σύνοδος του Ευρωπαϊκού Συµβουλίου.

ΑΦΟΥ Η Μέρκελ εδέησε (επιτέλους…) να αποδεχτεί ότι το µαγαζί χρειάζεται κάποιας µορφής οικονοµική διακυβέρνηση, αρνήθηκε να αποδεχτεί την εύλογη εισήγηση του Σαρκοζί ότι η διακυβέρνηση αυτή πρέπει να ασκείται στο επίπεδο των 16 της ευρωζώνης.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ αυτό; Οτι δεν θα υπάρξει η διακυβέρνηση, την ανάγκη της οποίας εδέησε να αποδεχτεί! Διότι τι σόι κοινή οικονοµική πολιτική µπορεί να ασκήσουν 27 χώρες µε 18 διαφορετικά εθνικά νοµίσµατα; Και τι σόι Ευρώπη είναι αυτή που θα ασκεί πολιτική µαζί µε το ΔΝΤ;

ΚΑΚΑ ΤΑ ψέµατα, λοιπόν, όλο το πολιτικό πρόβληµα της Ευρώπης βρίσκεται σήµερα στην άρνηση της Γερµανίας να αποδεχτεί το απαραίτητο: τη δηµιουργία ενός «σκληρού οικονοµικού πυρήνα», ο οποίος θα λειτουργεί µε κοινές αρµοδιότητες και αµοιβαίες υποχρεώσεις.

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ προσχήµατα για να το αποφύγει.

Επικαλείται, ας πούµε, την αδυναµία των άλλων να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους ενώ η αλήθεια είναι ότι η ίδια δεν θέλει να εκπληρώνει παρά τις υποχρεώσεις που τη βολεύουν.

ΤΟ ΚΑΘΕ βήµα της είναι τόσο διστακτικό και τόσο αργοπορηµένο, ώστε έχει ήδη ακυρωθεί πριν ακόµη γίνει.

ΚΡΙΜΑ. ΔΙΟΤΙ έτσι, µια χρυσή ευκαιρία για την Ευρώπη να σταθεί στα πόδια της κινδυνεύει να αποδειχθεί χαµένη ευκαιρία. Και τότε, ακόµη κι η Μέρκελ θα το πληρώσει.

Η κρίση του ευρώ είναι πλέον ένα µέγεθος ανεξάρτητο από την κρίση του ελληνικού ή του ισπανικού ή του πορτογαλικού χρέους