Φαινόμενα

Κρίµα το µπόι σου καλέ…
, Της Πόπης Διαµαντάκου , diaman@dolnet.gr , Οι µερικοί πόντοι του ύψους που κέρδισε η φυλή στα χρόνια της καλοπέρασης αποδείχθηκε µια ακόµη επικοινωνιακή, µουντιαλική µπαρούφα της «Ελλαδίτσας»

Είπαν οι γνωρίζοντες περί τα ποδοσφαιρικά ότι θα έχουµε την υπεροχή του ύψους στο γήπεδο. Θεωρήθηκε προσόν αυτό απέναντι στους κοντούς Νοτιοκορεάτες. Κάποτε λέγαµε ότι είµαστε πιο κοντοί, άρα πιο ευκίνητοι. Η επικοινωνιακή διαχείριση των πόντων της φυλής, άλλωστε, υπήρξε ένα από τα βασικά ζητήµατα σε κάθε αναµέτρησή µας µε τις υπόλοιπες φυλές.

Εν προκειµένω, ωστόσο, µαζί µε την ευχάριστη προσµονή ότι θα κατατροπώσουµε τον ποδοσφαιρικό αντίπαλο µέσω του ύψους, αισθανθήκαµε και κάτι ακόµη, πιο οριστικό, αλλά και πιο µύχιο, την πρόοδο της φυλής. Ψηλώσαµε. Οι αλλοτινοί κοντοπίθαροι της Ευρώπης πήραµε τα πάνω µας.

Δεν προλάβαµε να το χαρούµε. Επτά λεπτά κράτησε η ελπίδα και οι Νοτιοκορεάτες έβαλαν το πρώτο γκολ. Στο 52’ φάγαµε και το δεύτερο. Τι έγινε το ύψος; Λίγο αργότερα τα ρεπορτάζ από τις πλατείες, το «χωριό Χαριστέα», τις παραλίες και όπου είχαν µαζευτεί παρέες να απολαύσουν αν όχι οπωσδήποτε νίκη, τουλάχιστον έναν θρίαµβο του µαχητικού φρονήµατος της ψηλής φυλής µας, αποτύπωναν τις γκριµάτσες της απογοήτευσης. Βαριά. Μια-δυο βρισιές µασηµένες ακούγονται πριν προλάβει να κλείσει ένα µικρόφωνο.

Μια µούντζα που φεύγει αυθόρµητα την ώρα του γκολ και την «πιάνει» η κάµερα πριν διπλώσει τα χέρια του µε συστολή εκείνος που του ξέφυγαν, θυµίζει τις αυθεντικές παραδόσεις του τόπου.

Το θέαµα της απογοήτευσης έχει αρχίσει και ξεδιπλώνεται µετατρέποντας το ποδοσφαιροριάλιτι σε µελό. Πού πήγε τόσο µπόι; Την εποµένη ο Μένιος Σακελλαρόπουλος σε ανταπόκρισή του στο Μega λέει ότι ουδόλως υπήρξε τέτοια διαφορά και σύµφωνα µε τον κατάλογο των παικτών της Νότιας Κορέας δεν υπολείπονταν διόλου σε πόντους.

Για µια ακόµη φορά γελοιοποιούνται οι εγχώριοι επικοινωνιακοί αυτοµατισµοί, εκείνοι που έχουν τις ρίζες τους στην παλαιοπολιτικάντικη παράδοση του τόπου, όπου το άσπρο γίνεται µαύρο. Αχ, αυτή η τακτική της µαζικής πλάνης µε το ντοπάρισµα ασήµαντων δήθεν προσόντων ως µοναδικών παγκοσµίως, πολύ βολεύει. Καθώς, όσο βράζουµε στο ζουµί µας µια χαρά εξυπηρετεί τη σοουµπίζνες, από εκείνη της πίστας ή της τηλεόρασης µέχρι εκείνη των γηπέδων. Αλλωστε ακολουθούµε και εµείς τις «αξίες» της παγκοσµιοποίησης, Φωτογραφίζονται οι κοµψευόµενοι ιταλοί διεθνείς, οι αργεντινοί και οι βραζιλιάνοι «θεοί της µπάλας», δείχνοντας το «πακέτο» των κοιλιακών τους; Το κάνουν και οι δικοί µας µε σούπερ σέξι πόζες για να αναστενάζει το εξτένσιον ανά την επικράτεια στη θέα των σφιχτών γλουτών. Σε τι διαφέρουν εποµένως από τους υπόλοιπους αστέρες των γηπέδων; Θολώνουν τα αληθινά µέτρα µπροστά στους προβολείς. Εν τω µεταξύ, όσο οι ατµοσφαιρικές φωτογραφίσεις και τα κοσµικά κουτσοµπολιά γεµίζουν περιοδικά κοµµωτηρίου, στα διεθνή γήπεδα συντελείται κοσµογονία.

Αλλάζουν οι ηλικίες, οι γενιές, οι τεχνικές. Πάνε οι εποχές του Πελέ, που µέτρησε στην καριέρα του τρία-τέσσερα Μουντιάλ.

Είναι κολοσσιαία η βιοµηχανία της µπάλας για να καθυστερεί την ανανέωσή της.

Απάνθρωπη, µπορεί, κυνική σίγουρα, αλλά το σουξέ, αυτή η λατρεία της στιγµής, επέβαλε στα ανθρώπινα προσόντα των γηπέδων να αγγίξουν τη ροµποτική τελειότητα.

Ως εκ τούτου, οι µερικοί πόντοι του ύψους που κέρδισε η φυλή στα χρόνια της καλοπέρασης έχουν µόνο επικοινωνιακή σηµασία. Την ώρα του αγώνα µετρά η ουσία µιας σκληρής προετοιµασίας, αλλά και το πλαίσιο εντός του οποίου αναδεικνύονται οι «παικταράδες». Εχουµε τέτοιο στην Ελλάδα των γηπέδων της βίας, των οµάδων που περιέργως δεν µπορούν να απαλλαγούν από αυτήν, άρα και από δοµές και θεσµούς που την αναπαράγουν µε µεγαλύτερη σπουδή από όση παράγονται παίκτες;

Το θέαµα της απογοήτευσης έχει αρχίσει και ξεδιπλώνεται µετατρέποντας το ποδοσφαιροριάλιτι σε µελό. Πού πήγε τόσο µπόι;

Να διασώσουµε τουλάχιστον την αξιοπρέπεια

Οπως και να έχει, το ποδόσφαιρο µπάλα είναι και γυρίζει. Μπορεί να τα καταφέρουν καλύτερα οι 11 της Εθνικής Ελλάδας στο επόµενο παιχνίδι και να διασώσουµε τουλάχιστον την αξιοπρέπεια, όµως αυτό που έγινε εµφανές από τον πρώτο αγώνα του Μουντιάλ είναι ότι τα µέτρα µε τα οποία µετράµε τις εγχώριες αξίες, ποδοσφαιρικές και άλλες, δεν αντέχουν στους «ανοιχτούς χώρους» της παγκόσµιας αναµέτρησης.

Και όχι γιατί είµαστε κοντύτεροι τελικά στα γήπεδα απ’ όσο νοµίζουµε, αλλά γιατί η επικοινωνιακή κατάχρηση του ασήµαντου, το ντοπάρισµα του ελάχιστου προσόντος µε εθνικά µεγέθη – στοιχείο που ευνοεί τη βία και τον φανατισµό – σε όλους τους τοµείς αποδεικνύεται το µεγαλύτερο εµπόδιο για την εγχώρια πρόοδο. Και την ποδοσφαιρική.